ప్రాంతీయ వార్తలు చదివిన గుడిపూడి శ్రీహరి ఇక లేరు

1975 లో నేను హైదరాబాదు ఆలిండియా రేడియో ప్రాంతీయ వార్తా విభాగంలో అసిస్టెంట్  ఎడిటర్ (రిపోర్టింగ్) గా చేరినప్పుడు, నా ఉద్యోగ బాధ్యత కాకపోయినా వారానికి మూడు రోజులు ఉదయం ఆరుగంటల నలభయ్ అయిదు నిమిషాలకు ప్రసారం అయ్యే ప్రాంతీయవార్తల బులెటిన్ ఎడిటింగ్ బాధ్యతలు చూసేవాడిని. అప్పుడు పరిచయం గుడిపూడి శ్రీహరి.

తిరుమలశెట్టి శ్రీరాములు, డి. వెంకట్రామయ్య, జ్యోత్స్నాదేవి రెగ్యులర్ న్యూస్ రీడర్లు. మాడపాటి సత్యవతి గారు అసిస్టెంట్ ఎడిటర్. అప్పుడప్పుడు  వార్తలు చదివేవారు. వారి వీక్లీ ఆఫ్స్, సెలవు రోజుల్లో వార్తలు చదవడానికి క్యాజువల్ న్యూస్ రీడర్లుగా పీ.ఎస్.ఆర్. ఆంజనేయ శాస్త్రి, సురమౌళి, గుడిపూడి శ్రీహరి గార్లు వచ్చేవారు. అప్పుడప్పుడు అనుకోకుండా వాళ్లకు కూడా  గొంతు  పట్టేసిన సందర్భాలు వచ్చేవి. అప్పుడు నేనే  బులెటిన్ పేపర్లు పట్టుకుని వెళ్లి స్టూడియోలో కూర్చుని వార్తలు చదివేసేవాడిని. (ఈ  అనుభవం తర్వాత రోజుల్లో నాకు అక్కరకు వచ్చింది. రేడియో మాస్కోలో వార్తలు చదవడానికి నన్ను ఎంపిక చేసే సమయంలో, వస్తుతః నేను రేడియో విలేకరిని అయినప్పటికీ, , అవసరార్థం నెత్తికి ఎత్తుకున్న ఈ అనుభవం పనికివచ్చింది) 

ఉదయం పూట న్యూస్ రీడర్లు చదివే వార్తలను ఎడిట్ చేసి ఇవ్వడం నా బాధ్యత. ఉద్యోగంలో చేరకముందే, స్కూలురోజులనుంచే వీళ్ళు చదివే వార్తలు నేను రేడియోలో  వింటూ ఉండేవాడిని. అలాంటి వాళ్ళతో కలిసి పనిచేసే మహత్తర అవకాశం నాకు రేడియో ఉద్యోగం ఇచ్చింది.

శ్రీహరి సంగతి కదా చెప్పుకుంటున్నాం.

ఆయన వయసులో నాకంటే పెద్ద.  కానీ ఆహార్యంలో నాకంటే కుర్రవాడు. హాలీవుడ్ సినిమా హీరోమల్లే నెత్తిన హ్యాటు. చలవ కళ్ళజోడు, కోటు, బూటుతో మోటార్ సైకిల్ మీద ఆయన రేడియో ప్రాంగణంలో ప్రవేశిస్తూ వుంటే చూడాలి. శ్రీహరి గారి దగ్గర రకరకాల హ్యాట్లు (టోపీలు కాదు,ఇంగ్లీష్, హిందీ   సినిమాల్లో  హీరోలు పెట్టుకునేవి), పలురకాల నల్ల కళ్ళజోళ్లు, కొట్టవచ్చేటట్టు కనబడే ముదురు రంగుల బుష్ కోట్లు, వీటన్నితో అసలు వయసు కంటే చాలా చిన్నవాడిగా కనబడేవాడు. అంచేత నేను కూడా చనువు తీసుకుని ఏకవచనంలోనే సంబోధించేవాడిని. ఆయనా అల్లాగే నన్నూ ఏమోయ్ శ్రీనివాసరావ్ అని పిలిచేవాడు. అలా అరమరికలు లేని స్నేహం మా నడుమ వుండేది. ఇప్పుడు అలాంటి చనువువుందని చెప్పలేను. వయసు పెరుగుతున్న కొద్దీ ఇచ్చ్చిపుచ్చుకునే మర్యాదలు, పలకరింపుల్లో తేడాలు రావడం సహజం.   

ఆహార్యానికి తగ్గట్టే శ్రీహరి వార్తలు చదివే తీరు కూడా విభిన్నంగా వుండేది. బయట కులాసాగా తిరిగినట్టే స్టూడియో లోపల కూడా బేఫికర్ గా వార్తలు చదివేవాడు. వార్తలు చదువుతూ గొంతు సవరించుకోవడం, ఊపిరి పీల్చి వదిలిన ధ్వని ఇవన్నీ మా రేడియో వాళ్లకి నచ్చవు. అదే రిపోర్టులో రాసి ఆయనకు చెప్పమనే వారు. నేను చెబితే ఆయన నవ్వి ఇలా అన్నాడు.

‘మనం పోటీ ప్రపంచంలో ఉన్నాము. ఇలా అనేవాళ్ళు ఎప్పుడయినా బీబీసీ వార్తలు విన్నారా! వాయిస్ ఆఫ్ అమెరికా వార్తలు విన్నారా! అక్కడ ఇటువంటివి సహజంగా తీసుకుంటారు. నిజానికి అలా చేయడం వల్ల ఈ ప్రోగ్రాము ముందుగా రికార్డు చేసింది కాదు, లైవ్ ప్రోగ్రాం అని శ్రోతలకు తెలుస్తుంది కూడా’

ఆయన చెప్పింది నాకు సరిగ్గానే అనిపించింది. 

కొన్నేళ్ళ క్రితం శ్రీహరికి భార్యావియోగం కలిగింది. ఇద్దరం ఒకే పడవలో ప్రయాణిస్తున్నాం అనుకున్నాను.

అయితే ఈ ఉదయం ఓ దుర్వార్త తెలిసింది. శ్రీహరి ఇకలేరు. తన ఎనభయ్ ఎనిమిదో ఏట గత రాత్రి రెండుగంటల సమయంలో తుది శ్వాస విడిచారు.

(05-07-2022)

భయం లేదు! స్పందించే గుణం మిగిలే వుంది!

 

స్పందించే గుణం లేనిపక్షంలో మనిషి గుండెకు, రాతి బండకు తేడా వుండదు.

మనుషులకు స్పందించే గుణం ఇంకా పూర్తిగా పోలేదు అని చెప్పడానికే ఈ ఉదాహరణ.

మూడు మాసాల క్రితం ఓ కధ చెప్పుకుందాం అని ఓ పోస్టు పెట్టాను. నిజానికి ఇది కధ కాదు. నిజజీవితమే.

మా స్వగ్రామం కంభంపాడులో మండే ఎండల్లో కాలిపోతున్న రేకుల షెడ్డులో, కనీస దూరంలో విద్యుత్ వెలుగులు కనిపించని ఊరి బయట పొలాల్లో నివసిస్తున్న ఓ వృద్ధుడి కధ అది.

కదల కోసం కంచికి పోనవసరం లేదు, జీవితాల్లోకి తొంగి చూస్తే కనబడతాయి, మనసును ఆర్ద్రం చేసే అనేక కధలు. అలాంటిదే ఇది.

మా స్వగ్రామంలో పూర్వీకుల ద్వారా సంక్రమించిన ఆస్తి కొంత వుంది. వుందని తెలుసు కానీ వాటి ఆజాపజా  మా అన్నదమ్ములు నలుగురికి కానీ, అన్నదమ్ముల సంతానం పదిమందికి కానీ ఎవరికీ తెలియదు. కొంచెం తెలిసిన మా మూడో అన్నయ్య అకాలంగా కాలం చేశాడు. అల్లాగే మా పెద్దన్నయ్య కూడా. ఇప్పుడు ఇద్దరం మిగిలాము. చిన్నవాడినైన నాకే డెబ్బయి ఆరు. మా రెండో అన్నయ్య ఎనభయ్ కి దగ్గరలో వున్నాడు. ఇక ఆస్తి పాస్తులు గురించి తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం మా ఇద్దరికీ ఈ వయసులో ఉంటుందని అనుకోను.

ఈ నేపధ్యంలో మా మూడో అన్నయ్య కొడుకు భండారు రమేశ్ వీటి విషయం తెలుసుకోవాలని నడుం కట్టాడు. అడ్డదిడ్డంగా పెరిగిన చెట్లూ పుట్టల్ని తొలగించి పొలాలని కొత్తగా సర్వే చేయించే బృహత్తర కార్యక్రమాన్ని ఈ మండే ఎండల్లో నెత్తికి ఎత్తుకున్నాడు. ఈ క్రమంలో వాడి కంటికి కనిపించిన ఒక మానవీయ దృశ్యానికి అక్షర రూపం ఇచ్చాడు. అదే ఇది: 

“ఈ ఫోటోలో కనిపిస్తున్న మనిషి పేరు పిండిప్రోలు పిచ్చయ్య. భార్య పేరు పిచ్చమ్మ. వీరికి ఒక కూతురు కూడా ఉంది. ఈమె ఎవరికి కనపడదు. (సరిగా బట్టలు వేసుకోదని బయటకు రానివ్వరు) మండుటెండలో సైతం చెట్టు నీడ కూడా లేకుండా, ఈ రేకుల షెడ్డులోనే ఊరు బయట నాలుగేళ్లుగా ఉంటున్నారు. కనీసం తాగడానికి నీళ్లు లేక పోగా, కనుచూపుమేరలో విద్యుత్ వెలుగులు కనిపించవు. పిలిచినా పలికే నాధుడే లేకపోయినా, కటిక చీకట్లో కాలం వెళ్లదీస్తున్నారు.

“వెనుకటి రోజుల్లో పిచ్చమ్మ అనే ఆమె మన ఊళ్ళో ఉండేది. ఈ పిచ్చయ్య ఆమె కుమారుడు. కంభంపాడులోనే కూలి పనులు చేసుకుని జీవిస్తున్నాడు. కూతురు కుట్టు మిషన్ పనిచేస్తూ తల్లిదండ్రులకు చేదోడువాదోడుగా ఉండేది. అయితే అనుకోని సంఘటనతో వీరి కుటుంబ జీవనం తలకిందులైంది. కొంతమంది కామాంధుల పైశాచిక చేష్టలతో వీళ్ల కూతురు మానసికంగా దెబ్బతింది. దీంతో ఆమె తల్లి కూడా అనారోగ్యానికి గురైంది. తల్లీ కూతుళ్లు ఇద్దరూ కూడా పిచ్చిపిచ్చిగా  ప్రవర్తిస్తూ వుండడంతో తమ  ఇళ్ళ మధ్య వాళ్ళు ఉండటానికి గ్రామస్తులు ఇష్టపడ లేదు.

“ఈ విషయం నాకు ఒకరిద్దరు చెప్పడంతో, కంభంపాడు వెళ్లి మన ట్రాన్స్ఫారం పొలం ఆనుకుని ఒక మూలన పొలంకు అడ్డులేకుండా చివరన తాత్కాలికంగా ఉండమని చెప్పాను. దీంతో వాళ్లు అక్కడ ఒక రేకుల షెడ్డు నిర్మించుకొని ఉంటున్నారు. ప్రతిరోజు వాళ్లకు కావలసినవన్నీ పిచ్చయ్య సమకూర్చుతూ ఉంటాడు. రోజువారి వాడే నీళ్ల నుంచి మంచినీళ్ల వరకు తానే స్వయంగా తీసుకొచ్చి వాళ్ళకి ఇస్తాడు. పిచ్చయ్య ఒక్కడి రెక్కల కష్టంతోనే వాళ్ళిద్దరూ జీవిస్తున్నారు. పిచ్చయ్య కూడా పెద్దవాడు కావడంతో ఓపిక సన్నగిల్లి ఆదాయవనరులు తగ్గిపోయాయి. తల్లి కూతుర్లు ఆ రేకుల షెడ్డు దాటి బయటకు రారు, రాలేరు.

“అయితే ఇప్పుడు మన పొలాలు కొలిపిస్తున్నందున అక్కడినుంచి వాళ్ళని ఖాళీ చేయమని చెప్పాను. పిచ్చయ్య నన్ను అడిగిన దాని ప్రకారం ఎక్కడో ఒకచోట వారికి నివాసం ఏర్పాటు చేయాలని అనుకున్నాను. నేను నాతో పాటు నా మిత్రులు, అన్నయ్య రఘు,  ఇంగువ అనంత రామయ్య గారి మనుమడు గోపాలకృష్ణ అందరం కలిసి వీళ్ళకి పోరంబోకు స్థలం చూపించి నివాసం ఏర్పాటు చేయాలని భావించాము. వాళ్ళకి మన ఊళ్ళోనే ఒక నివాసం ఏర్పాటు చేసేందుకు తలా ఒక చేయి వేస్తున్నాము” ((25-04-2022)

ఇదీ మూడు మాసాల క్రితం నేను పెట్టిన పోస్టు.

ఈ కధ సాంఘిక మాధ్యమంలో కనిపించిన తర్వాత కదలిక మొదలయింది.  గ్రామ పంచాయతీ వాళ్ళు మా పొలం పక్కనే వున్న  పోరంబోకు స్థలం కేటాయించారు. ప్రభుత్వం తరపున, సొంత ఇంటి పధకం కింద పిచ్చయ్య  ఇంటి నిర్మాణానికి డబ్బులు మంజూరు అయ్యాయి. పిచ్చయ్యకు శాశ్వత ఆవాస నిర్మాణం మొదలయింది.

మొన్న మేము మా ఊరు వెళ్ళినప్పుడు పిచ్చయ్య  నిర్మించుకుంటున్న ఇంటిని చూశాము.

అవే కింది ఫోటోలు:

(05-07-2022)

అన్నీ ఇంటిదగ్గరే ! - భండారు శ్రీనివాసరావు

నిన్నా మొన్నా మా స్వగ్రామం కంభంపాడులో గడిపినప్పుడు మూడు విషయాలు నా దృష్టికి వచ్చాయి. నేను విన్న విషయాలు వాస్తవం అనే అనుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే ఊరివాళ్ళే నాకీ సంగతులు చెప్పారు. దాదాపు కొన్ని దశాబ్దాలుగా నగరవాసిగా జీవితం దొర్లిస్తున్న నాకివి కొత్తగానూ, వింతగాను అనిపించాయి.

ఊళ్లోనుంచి వెడుతున్నప్పుడు కొన్ని ఇళ్ళ ముందు వంట గ్యాస్ సిలిండర్లు కనిపించాయి. వంట గ్యాస్ సిలిండర్లతో ఒక వ్యాన్ వత్సవాయి మండలం లోని సుమారు నలభయ్ గ్రామాలను చుట్టబెడుతూ ఒక వ్యాన్ తిరుగుతుంటుంది. ఊళ్లలోకి ప్రవేశించగానే సైరన్ మోగిస్తుంది. ఖాళీ సిలిండర్లు ఉంచిన ఇంట్లోకి వెళ్లి డబ్బులు తీసుకుని కొత్త సిలిండర్ ఇస్తారు. ఖాళీ సిలిండర్ తీసుకువెడతారు. అన్ని గ్యాస్ కంపెనీల వాళ్ళు పల్లెటూర్లకి ఈ సదుపాయం కల్పిస్తున్నాయట. విడిగా గ్యాస్ బుక్ చేసుకోవాల్సిన అవసరం లేదట. ఇందుకోసం అదనంగా ఏమీ చెల్లించాల్సిన పని లేదట.

ఊళ్ళో ఏటీఎం ఉందా అని అడిగితె ఆ అవసరం మాకు లేదన్నారు. ఊళ్లోనే వివిధ బ్యాంకుల ఏజెంట్లు వున్నారు. ఫోన్ చేస్తే ఇంటికి వచ్చి ఆధార్ కార్డు చూసి, కార్డు SWIPE చేసి డబ్బులు ఇస్తున్నారట. ఏ బ్యాంకు కార్డు అయినా పర్వాలేదట. అదనంగా చెల్లించేది ఏమీ వుండదు అన్నారు. విచిత్రం అనిపించింది.

అలాగే విద్యుత్ శాఖ వాళ్ళు ప్రతి నెల ఆరో తేదీ, మళ్ళీ పన్నెండో తేదీన రెండుసార్లు ఊరికి వచ్చి విద్యుత్ బిల్లులు అక్కడికక్కడే వసూలు చేసుకుని వెడతారట.

(04-07-2022)

స్వతంత్ర స్వతంత్రంగా మనగలుగుతుందా! – భండారు శ్రీనివాసరావు

‘ఈ సినిమాలో నేను చేస్తున్నది పూర్తిగా ఓ డిఫరెంట్ రోల్. ఇంతవరకు వేయని పాత్ర’ అని అంటుంటారు నటీ నటులు.

‘మా ఈ సినిమా మామూలు సినిమాలకు విభిన్నం. వైవిధ్యభరితంగా వుండే కధ’ అని చెబుతుంటారు నిర్మాత దర్శకులు.

అయితే ఆ సినిమాలు చూసేవారికి అలా అనిపించకపోవచ్చు. ఆ సినిమాలు అలానే చూసేవారికి అందులో కొత్తదనం కనిపించవచ్చు. నిజానికి ఈ రెండోరకం ప్రేక్షకుల వల్లే చిత్ర విజయం ఆధారపడుతుందని ఆ రంగానికి చెందిన పండితులు అంటుంటారు.

ఈ మధ్య ఈ మాధ్యమంలో, దాన్ని ప్రచారం అనాలో సమాచారం అనాలో తెలియదు కానీ ఒక కొత్త టీవీ ఛానల్ గురించి చదివాను. తమది డిఫరెంట్ ఛానల్ అనేది వారి నమ్మకం. దాన్ని తప్పుపట్టడానికి వీల్లేదు. పైగా ‘రెచ్చగొట్టం, రచ్చ చేయం’ అనేది ఆ ఛానల్ ట్యాగ్ లైన్.

మూడు పెగ్గులు తాగేవాడికి ఒక పెగ్గు ఆననట్టుగా ఇన్నేళ్ళుగా రచ్చలకు అలవాటు పడిన వాళ్ళు, ఈ ఛానల్ ని ఆదరిస్తారా! వీక్షకాదరణ లేకుండా ఈ రోజుల్లో ఓ ఛానల్ నడపడం ఈ పోటాపోటీ కాటాకుస్తీ కాలంలో సాధ్యమా! ఎంతమంది చూస్తే అంత గొప్ప ఛానల్, అంత మంచి ఆదాయం అని లెక్కల వేసుకునే రోజుల్లో ఇలాంటి ప్రయోగం విజయవంతమౌతుందా!

అయినా ఈ ప్రశ్నలు వేసుకోవాల్సింది, జవాబులు రాబట్టుకోవాల్సింది ఆ ఛానల్ నిర్వాహకులు.

వేసుకునే వుంటారు. జవాబులు అనుకూలంగా రాకపోయినా ఛానల్ ప్రారంభం జరిగిపోయింది అంటే ఏదో గట్టి పట్టుదల మీదే వున్నారని అనుకోవాలి. అందుకే కాబోలు విభిన్నంగా తమ ఛానల్ కు స్వతంత్ర టీవీ అని పేరు పెట్టుకున్నారేమో!

"మనం చేసేది జనం చూడవలెనా!

జనం కోరేది మనం శాయవలెనా!"

అనే పాతాళ భైరవి మాంత్రికుడి నోటవచ్చిన ఈ వాక్యం ఇక్కడ అతికినట్టు సరిపోతుంది.

బుల్లి తెరలపై అనునిత్యం సాగుతున్న రాజకీయ పోరాటాలు చూసి చూసి సాధారణ ప్రేక్షకులు విసుగెత్తి వున్నారు కనుక అటువంటి వాళ్లకి కొంత ఉపశమనం ఇచ్చే ప్రత్యామ్నాయంగా తమ ఛానల్ ఉంటుందని నిర్వాహకుల ఉద్దేశ్యంగా వుంది.

ప్రముఖ ఆంగ్ల, తెలుగు దినపత్రికల్లో విశేష అనుభవం కలిగిన కృష్ణప్రసాద్ ఆధ్వర్యంలో, తెలుగు టీవీ రంగంపై డాక్టరేట్ పుచ్చుకున్న సీనియర్ గా పేరు తెచ్చుకున్న భావనారాయణ సారధ్యంలో, పలు ప్రముఖ పత్రికలు, టీవీ ఛానల్స్ లో మంచి అనుభవం గడించిన అమరయ్య, తాడి ప్రకాష్, mnr M వంటి వాళ్ళు వెన్నుదన్నుగా ఉన్న ఈ కొత్త ఛానల్ వాళ్ళు తమ మాట నిలబెట్టుకోవాలని ఆశించడం అత్యాశ కాదు.

ఏదైనా మంచి ప్రయత్నం. మంచే జరగాలని కోరుకుందాం.

మండే ఎండాకాలంలో మలయ మారుతంలా వచ్చి విజయవంతం అయిన శంకరాభరణం చిత్రం ఉదాహరణ ఉండనే వుంది.

(01-07-2022)

హస్తవాసి వైద్యం – భండారు శ్రీనివాసరావు

(ఈరోజు జులై ఒకటి డాక్టర్స్ డే)

వాస్తవానికి సమాజంలో వైద్యులది విశిష్టమయిన స్తానం. అందుకే డాక్టరును ‘డాక్టరు గారు’ అని గౌరవంగా

సంబోధిస్తారు. నలుగురిలో వారికి పెద్దపీటవేసి మన్నన చేస్తారు. రోగాలబారి నుంచి కాపాడే అపర ధన్వంతరులుగా, ప్రాణబిక్ష పెట్టే కలియుగ దైవాలుగా కొలుస్తారు. నాకిప్పటికీ గుర్తు. మా చిన్నతనంలో మా వూరికి వారానికోసారి ఆలూరుపాడు నుంచి రామకృష్ణయ్య గారనే ఓ డాక్టరుగారు సైకిలు మీద వచ్చేవారు. చిన్న చితకా జ్వరాలకు తనతో తెచ్చుకున్న తోలుపటకా సంచీ నుంచి మందు గోలీలు ఇచ్చి వైద్యం చేసేవారు. పంటలు చేతికందినప్పుడు వూళ్ళోని పెద్ద పెద్ద ఆసాములు ఏడాదికోసారి కొలిచి ఇచ్చే ధాన్యం మినహా ఆ డాక్టరు గారు ఏనాడూ రోగులనుంచి ఫీజు వసూలు చేసిన దాఖలా లేదు. ఆయన వూరికి వస్తే చాలు దేవుడే నడిచివస్తున్నట్టుగా జనం భక్తి ప్రపత్తులు ప్రదర్శించేవారు. నాడి పట్టుకుని చూసి ‘ఇప్పుడెలావుందయ్యా రాముడూ’ అని ఆప్యాయంగా అడగగానే సగం రోగం చేతులతో తీసివేసినట్టు వుండేది. చుట్టుపక్కల అయిదారు వూళ్ళకు ఆయనే దిక్కు. సైకిల్ తొక్కుకుంటూ రోజుకో వూరు చుట్టబెట్టేవారు. ఆ రోజుల్లో సౌకర్యాలు అంతంత మాత్రమే. కరెంటు వుండేది కాదు. ఉక్కపోస్తున్నా, నులక మంచంమీద కూర్చుని తన మానాన తాను రోగులకు వైద్యం చేస్తుండేవారు. కళ్ళల్లో కారుణ్యం. మొహంలో చెదరని చిరునవ్వు. ఆయన హస్తవాసిపట్ల అందరికీ అపరితమయిన గురి. జనాలకు కొండంత ధైర్యం.

మరి ఇప్పుడో. ఆ చిత్రం పూర్తిగా మారిపోయింది.

రోగులు పెరిగారు. రోగాలు పెరిగాయి. వైద్యులూ పెరిగారు. ఇచ్చే మందులూ పెరిగాయి. వాటి ఖరీదులూ పెరిగాయి. పెరగనిదల్లా వైద్యులపట్ల రోగులకు వుండే భరోసా! వుండాల్సిన దిలాసా!!

వైద్యులకు రోగులకు నడుమ ఉండాల్సిన అనుబంధం క్రమంగా కనుమరుగవుతోంది.

ఇప్పుడు వైద్యం అనేది వైద్యుల చేతుల్లో నుంచి కార్పొరేట్ల హస్తాలలోకి వెళ్ళిపోయింది. ఇక వాళ్ళు మాత్రం ఏం చెయ్యగలరు?

వేణీ దానం అను సతీ పూజ – భండారు శ్రీనివాసరావు

చాలా ఏళ్ల క్రితం మేము సకుటుంబంగా అంటే దాదాపు ముప్పైమందిమి కాశీయాత్ర చేసాము. మార్గమధ్యంలో ప్రయాగ త్రివేణీ సంగమం వద్ద తర్పణ కార్యక్రమాలకు ముందు మా బృందంలోని దంపతుల చేత ఈ వేణీ దానం (పూజ) చేయించారు.

త్రివేణీ సంగమం దగ్గర గంగా, యమునా, సరస్వతి (అంతర్వాహినిగా) మూడు నదులు కలుస్తాయి. ఆడవారి పొడవైన తల వెంట్రుకలను మూడు పాయలుగా చేసి జడ అల్లడం తెలిసిందే. దానికీ దీనికీ ముడిపెట్టి ఈ పూజలు చేయిస్తారు. ఏడుజన్మల పాపాలు కొట్టుకుపోతాయని ఐతిహ్యం. సరే అదలా ఉంచుదాము.

నాకు ఈ పూజలో నచ్చినదేమిటంటే మొగుడి చేత భార్యకు సపర్యలు చేయించడం. అది చూసిన తర్వాత ఈ జన్మలో మొగుళ్ళు చేసిన పాపాలకు ప్రక్షాళన జరగడం ఖాయం అనిపించింది.

ఈ ప్రక్రియలో భర్త తన ఇల్లాలిని తొడపై కూర్చుండబెట్టుకోవాలి. ఆమె మొహాన్ని కడిగి తుడవాలి. కుంకుమ బొట్టు పెట్టాలి. వధువుగా మరి కొన్ని అలంకరణలు చేయాలి. లాలనగా మాట్లాడుతూ, భార్య జుట్టును మూడు పాయలుగా చేసి జడ అల్లాలి. ఇలా కొన్ని పనులు చేయించి మగవాడి ఆధిపత్య, అహంకార ధోరణికి అడ్డుకట్ట వేసే విధానం నాకీ క్రతువులో కనిపించింది.

నేనూ నా పాస్ పోర్ట్ - భండారు శ్రీనివాసరావు

నేనూ నా పాస్ పోర్ట్ - భండారు శ్రీనివాసరావు

నా మొదటి విదేశీ ప్రయాణం కౌలాలంపూర్ కు 1981 లో. మద్రాసులో నేనెక్కిన మలేసియన్ ఎయిర్ లైన్స్ విమానం ఏప్రిల్ పద్నాలుగు ఉదయం ఆరున్నరకు శ్రీలంక (సిలోన్) మీదుగా కౌలాలంపూర్ బయలుదేరింది. ఈ ప్రయాణానికి అవసరమైన పాస్ పోర్ట్ సరిగ్గా నాలుగు రోజుల ముందు ఏప్రిల్ పదో తేదీన జారీ అయింది. అప్పుడు పాస్ పోర్ట్ ఆఫీసు బర్కత్ పురాలో వుండేది. నాటి ముఖ్యమంత్రి శ్రీ టి. అంజయ్య గారి జోక్యంతో అంత త్వరగా పాస్ పోర్ట్ లభించింది. సీ.ఎం. ప్రైవేట్ సెక్రటరి నయీముద్దీన్ స్వయంగా నన్ను వెంటబెట్టుకు వెళ్లి పాస్ పోర్ట్ ఇప్పించారు. అయితే అది ఆరు మాసాలకు మాత్రమే పనికి వచ్చే తాత్కాలిక పాస్ పోర్టు.

ముఖ్యమంత్రి భద్రాచలంలో రాములవారి కళ్యాణ తలంబ్రాలు ఇవ్వాల్సిన కారణంగా ఆయన, ఆయన పరివారం ఒకరోజు ఆలస్యంగా బొంబాయి నుంచి కౌలాలంపూర్ బయలుదేరారు. కౌలాలంపూర్ లో కూడా ఆయన దిగిన హోటల్లోనే నాకూ వసతి సౌకర్యం కల్పించారు. అయాచిత వాహనయోగం కూడా పట్టడంతో చాలా ప్రదేశాలు ఉన్న కాస్త వ్యవధిలో చూడడం జరిగింది.

రెండో పాస్ పోర్టు అవసరం మాస్కో ప్రయాణం అప్పుడు కలిగింది. మెహదీపట్నానికి మారిన ఆఫీసుకు నేనూ, మా ఆవిడా ఇద్దరు పిల్లలతో వెళ్ళాను. ఆ రోజుల్లో ఒక ముస్లిం పెద్ద మనిషి పాస్ పోర్ట్ అధికారి. సత్యసాయిబాబాకు వీర భక్తుడు. ఆయన నన్ను చూడగానే పాస్ పోర్ట్ ధరకాస్తులు తీసుకుని వాటిని ఎవరికో అప్పగించి నాతొ పిచ్చాపాటీ మొదలు పెట్టారు. మా పిల్లలు చాలా చిన్నపిల్లలు. బయటకి పోదాం అంటూ సణుగుడు మొదలు పెట్టారు. దాంతో నేను కల్పించుకుని మళ్ళీ ఎప్పుడు రమ్మంటారు కలెక్ట్ చేసుకోవడానికి అని అడిగాను. ఆయన దానికి నవ్వి ఇలా అన్నాడు.

‘మీరు భలే వాళ్లండి. మీ ఫోటోలు అతికించిన జిగురు అయినా ఆరాలా లేదా! అలా తొందరపడితే ఎలా?’

అప్పుడు నాకు అర్ధం అయింది. నాతొ ముచ్చట్లు చెబుతూ మరోపక్క వాటిని నాకు అప్పటికప్పుడు ఇచ్చే ఏర్పాటు ఏదో చేస్తున్నారని. అలా 1987 అక్టోబర్ 5 న మా ఇంటిల్లిపాదికి గంటలో పాస్ పోర్టులు చేతికి వచ్చాయి.

మరో పాస్ పోర్ట్ అవసరం మాస్కోలో వచ్చింది. మా ఆవిడకి, పిల్లలకి వేలిడ్ పాస్ పోర్టులు వున్నాయి కానీ నాది ఎక్స్పైర్ అయింది. మాస్కోలో పనిచేసేవారికి ఓ సౌలభ్యం వుంది. అక్కడ ఎంబసీ నుంచి కొత్త పాస్ పోర్ట్ తీసుకోవచ్చు. ఆ విధంగా 1991 ఏప్రిల్ 23 న, మరో కొత్త పాస్ పోర్ట్ నాకు మాస్కోలో రెండోరోజే వచ్చింది.

అమెరికాలో పనిచేస్తున్న మా పెద్ద కుమారుడి ఆహ్వానంపై అక్కడికి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. 2002 ఆగస్టు 20 వ తేదీన నాకూ మా ఆవిడకి పాస్ పోర్టులు వచ్చాయి. పదేళ్ల అమెరికా వీసాలు కూడా చెన్నై ఎంబసీ వాళ్ళు ఎలాంటి పర్సనల్ ఇంటర్వ్యూ లేకుండా హైదరాబాదు చిరునామాకు పోస్టులో పంపారు. 2003 లో సతీసమేత అమెరికా ఆరు మాసాల యాత్ర పూర్తయింది. అదే పాస్ పోర్టు అదే వీసాపై 2009 లో మరోసారి అమెరికా వెళ్లి వచ్చాము.

ఆ పాస్ పోర్టుకు కూడా పదేళ్ల జీవిత కాలం ముగిసింది.

2012 సెప్టెంబరు 11 మళ్ళీ కొత్త పాస్ పోర్టులు. అప్పటికి టాటాలకు చెందిన టీ సీ ఎస్ వాళ్ళు పాస్ పోర్ట్ జారీ విషయంలో నూతన సాంకేతిక సదుపాయాలను ప్రవేశ పెట్టారు. భార్యాభర్తలం ఇద్దరం ఆన్ లైన్ లో అప్లయి చేసుకుని నిర్దేశించిన రోజున నిర్దేశిత సమయానికి వెళ్లి అలుపూ సొలుపూ లేకుండా పాస్ పోర్టులు సంపాదించు కున్నాం.

2019 మార్చిలో మా రెండోవాడి పెళ్లి అయిన తర్వాత మళ్ళీ ఓసారి అమెరికా వెళ్లి వద్దామని అనుకున్నాం. వేలిడ్ పాస్ పోర్టులు, వీసాలు వున్నాయి కానీ, 2019 ఆగస్టులో మా ఆవిడ అర్ధాంతరంగా కన్నుమూయడంతో ఇక ఆ ప్రయత్నానికి గండి పడింది. ఆ తర్వాత పిల్లలు అమెరికాకు రమ్మనే అభ్యర్ధనలు ఎక్కువ కావడంతో మరోసారి పదేళ్ల వీసా స్టాంప్ నా పాస్ పోర్ట్ పై పడింది. మధ్యలో కరోన. ఒంటరిగా వెళ్లి అక్కడ ఏం చేయాలి, ఎక్కడ తిరగాలి అనే ఆలోచనతో ప్రస్తుతానికి అమెరికా ప్రయాణం వాయిదా వేసుకున్నాను. వీసా 2029 దాకా వుంది కానీ పాస్ పోర్ట్ వెలిడిటి 2022 సెప్టంబర్ తో ముగుస్తుంది కనుక కొత్త పాస్ పోర్ట్ తీసుకోవడం మంచిదని పిల్లల సలహా.

పాటించి ఆన్ లైన్ లో అప్లయి చేశాను. జూన్ ఇరవై ఎనిమిది మధ్యాన్నం రెండు గంటలకు టైం స్లాట్ ఇస్తూ మెసేజ్ వచ్చింది. పావుగంట ముందే లోపలకు పంపారు. చక్కటి ఏర్పాట్లు. టైం ప్రకారం వచ్చారు వెళ్ళిన పక్షంలో , అప్లికెంట్ల సమస్త వివరాలు వారి కంప్యూటర్ల తెరపై కానవస్తాయి కనుక చకచకా కౌంటర్ తర్వాత కౌంటర్ కు వెడుతూ పని మొత్తం అరగంట కంటే తక్కువ వ్యవధిలో పూర్తి అవుతుంది. ఒక కౌంటర్ లో ఫోటోతో పాటు వేలిముద్రలు తీసుకున్నారు. అక్కడ ఉండగానే File No. so and so Granted అని మెసేజ్ వచ్చింది. అంటే approved అని అర్ధం కాబోలు.

తిరిగి వస్తుంటే ఒక అద్దాల క్యాబిన్ లో పనిచేసుకుంటూ ఒక టీసీఎస్ అధికారి కనిపించారు. కలిసి పని బాగా జరుగుతోందని చెప్పాలని అనిపించి డోరు తోసుకుని వెళ్లి నా

అభినందనలు

తెలిపాను. ఆయన, కూడా మిమ్మల్ని ఎక్కడో ఛూసినట్టుంది అంటూనే గుర్తుపట్టి పలకరించారు. వారి పేరు సి.హెచ్. లక్ష్మీనారాయణ గారు. రీజినల్ హెడ్. ఆయన దినేశ్ అనే మరో తోటి ఉద్యోగిని పరిచయం చేశారు. వారు ఏపీ, తెలంగాణా రెండు రాష్ట్రాలకు బాధ్యత వహించే అధికారి. గతంలో పాస్ పోర్టు ఆఫీసులో పనిచేసిన, జ్వాలా ద్వారా పరిచయం అయిన మిత్రుడు శిరీష్ తాను స్నేహితులమని లక్ష్మీనారాయణ గారు చెప్పారు. ఎవరినీ కలవాల్సిన అవసరం రాకుండా అక్కడ పనులు జరుగుతున్న తీరు పట్ల నా సంతృప్తిని వ్యక్తం చేసి, టీసీఎస్ సిబ్బందికి కృతజ్ఞతలు చెప్పి వచ్చేశాను.

నా ఆరో పాస్ పోర్టు, బహుశా ఒకటి రెండు రోజుల్లో ఇంటికి వస్తుంది.

కింది ఫోటో: నలభయ్ ఏళ్ళ క్రితం నా మొదటి పాస్ పోర్టు పై నా ఫోటో

(28-06-2022)

(28-06-2022)