అయాం ఎ బిగ్ జీరో (316): భండారు శ్రీనివాసరావు

 

నిద్రపట్టడం ఎలా!

ఈ కాలపు పిల్లలు వయసులో చిన్నవారే కావచ్చు కానీ, అనేక పనులు (మల్టీ టాస్కింగ్) ఏకకాలంలో నిభాయించుకుని రావడంలో సిద్ధహస్తులు. ఈ విషయంలో ఆడామగా తేడా లేదని నా ఉద్దేశ్యం.

ఆఫీసు, వర్క్ షాపులు, అయిదు రోజుల అమెరికా మీటింగు కోసం నా చిన్న కోడలు నిషా కటక్ నుంచి నెల క్రితం హైదరాబాదు వచ్చింది. తను ఆఫీసు పనులతో బిజీగా వుంటే, నా మనుమరాలు జీవిక నన్ను ఇబ్బంది పెడుతుందేమో అని, హైదరాబాదు రావడానికి ముందే ఆన్ లైన్ లో, మా ఇంటికి దగ్గరలో వున్న ఓ డే కేర్ సెంటర్ లో అడ్మిషన్ తీసుకుంది. అలాగే ఇరవై నాలుగు గంటలు పిల్లను కనిపెట్టి చూడడానికి కేర్ టేకర్ ని పెట్టుకుంది. ఇవన్నీ నేను చేయలేనని నాకు తెలుసు.

మధ్యలో ఒక మూడు రోజుల వర్క్ షాపు కోసం అమెరికా వెళ్లి వచ్చింది. వచ్చిన మర్నాడే జెట్ లాగ్ లెక్కచేయకుండా సోమవారం నాడు శ్రీశైల మల్లికార్జునుడి దర్శనం చేసుకోవాలనే కోరికతో రోడ్డు మార్గంలో బయలుదేరి వెళ్ళింది. తగిన ఏర్పాటు లేకుండా వెడితే ఇబ్బంది పడతావేమో అంటే, నేను వెడుతోంది దైవ దర్సనానికి కదా! కొంత ఇబ్బంది పడితే నష్టం ఏముంది అని జవాబు. ఆ రాత్రి ఒక చిన్న సత్రంలో బస చేసింది. తెల్లవారి క్యూ లైన్లలో నిలబడి తను కోరుకున్నట్టుగా దైవ దర్శనం చేసుకుంది. ఒక్క రోజు ముందు బిజినెస్ క్లాసులో ప్రయాణం చేసి వచ్చిన అమ్మాయి, ఏసీ కూడా లేని ఒక చిన్న గదిలో నిద్ర చేసింది. రోడ్డు పక్కన హోటల్ లో భోజనం. ఇవన్నీ బూజుపట్టిన భావాలతో సతమవుతున్న నాకు కళ్ళు తెరిపిడ్లు పడే విషయాలే.

పెద్దలు PVRK ప్రసాద్ (IAS) గారు చెబుతుండే వారు. మనం ఎంత గొప్ప ప్రయత్నం చేసినా, ఆ భగవంతుడు ఎవరికి ఎలాంటి దర్శనం ఇవ్వాలో అదే ప్రసాదిస్తాడు అని. తన నాహం కర్త : పుస్తకంలో ఆ మాటే రాశారు. ఎలాంటి ప్రయత్నం లేకుండా వెళ్ళిన మా కోడలికి, మనుమరాలికి ఆ దేవుడు వాళ్లకు తృప్తికరమైన దర్శనమే ఇచ్చాడని అనుకోవాలి.

ఆమె దృష్టి ఒక్కటే. మహాదేవుడి దర్శనం చేసుకోవాలి. హైదరాబాద్ వెళ్ళిపోవాలి.

మూడు గంటలు క్యూలో వున్నా ఆమెలో ప్రశాంతత చెదరలేదు.

నేను ఫోను చేసినప్పుడు మంచి దర్శనం జరిగిందనే తృప్తితో మాట్లాడింది.

నా కోడలు అని కాదు కానీ ఇలాంటి వాళ్లే నిజమైన భక్తులు. నా లాంటి వాళ్ళు కాదు.

హైదరాబాదు వచ్చి ఇరవై నాలుగు గంటలు కాలేదు, మళ్ళీ తెల్లారి భువనేశ్వర్ తిరుగు ప్రయాణం.

ఇన్ని రోజులుగా మనుమరాలితో సందడిగా ఉన్న ఇల్లు ఒక్కసారిగా బోసిపోయింది. ఏమిటో జీవితం. నా పిల్లలు చిన్నగా వున్నప్పుడు వారితో గడిపే తీరికలేదు. ఇప్పుడు తీరిక వున్నా పిల్లలు దగ్గర వుండరు. మధ్యాన్నం నుంచీ జీవిక ధ్యాసే.

మొబైల్ ఫోన్ పట్టుకోగానే ‘తాతా నాకది ఇవ్వు, యు ట్యూబ్ లో శివ చూడాలి’ అంటూ వచ్చేది. ‘వద్దమ్మా పిల్లలు మొబైల్ చూడకూడదు, టీవీలో చూడు అంటే, బుంగమూతి పెట్టుకుని ఓ పక్కకు పోయి కూర్చునేది.

టీవీలో IPL మ్యాచ్ కోసం టీవీ ఆన్ చేయగానే, పరిగెత్తు కొంటూ వచ్చి, ‘క్రికెట్ వద్దు, నాకు 529 ఛానల్ కావాలి, శివ చూడాలి’ అంటూ మారాము చేసేది.

భోజనం చేసి ట్యాబ్ లెట్లు వేసుకోవడానికి సిద్ధం కాగానే, ‘ఆగు తాతా నేను ఇస్తాను నీకు దవాయ్’ అంటూ వచ్చేది.

అన్నం తినడానికి కూర్చోగానే, ‘తాతా నాకు కూడా అన్నం పెట్టు’ అనేది. ‘వద్దమ్మా ఇది కారం. నువ్వు తినలేవు’ అంటే ‘కాదు తాతా నాకు కారం ఇష్టం, పెట్టి చూడు ఎలా తింటానో’ అనేది.

‘ఈ రాత్రి నీ దగ్గరే పడుకుంటాను తాతా’ అంటూ పిల్లిలా వచ్చి, ‘తలుపు వేశాను, అమ్మ చూడదులే , ఇప్పుడు టీవీ పెట్టు’ అనేది.

ఉదయం పూట ‘స్కూలు టైం అయింది’ అన్నా నిద్ర లేవని జీవిక, ‘అమ్మా నువ్వు లేచి స్నానం చేసి తయారు అయితే, రెండు GEMS PACKTS ఇస్తాను’ అనగానే తటాలున లేచి కూర్చునేది.

పగలు, ఇప్పడు ఇవే ఆలోచనలు.

తోకటపా :

అతనో రాజు. పేరుకు కాదు, నిజంగానే ఓ రాజ్యానికి రాజు.

ఉదయం లేచిన దగ్గరనుంచి చుట్టూ కనిపెట్టుకుని వుండే పరిచారికలు, క్రీగంట కనిపెట్టి అప్పటికప్పుడు సకల పరిచర్యలు చేసే పరివారం. కొలువు తీరిస్తే చాలు రాజాధిరాజా అంటూ ఆస్థాన కవిగాయక బృందాల బృందగానాలు. కొలువు ముగించి అంతఃపురంలో అడుగు పెట్టగానే ఇష్ట సఖుల సరస సల్లాపాలు. వారితో కూడి విందులు వినోదాలు. రాత్రి పడక గది చేరి పట్టపు రాణి వారితో ప్రియ సంభాషణలు.

సమయం గడుస్తున్న కొద్దీ ఉత్సాహభరిత, ఉల్లాసపూరిత వాతావరణంలో నిశ్శబ్దపు నీడలు. తెలియకుండానే ఒంటరితనం వొళ్ళు విరుచుకుంటుంది. పరివారాలు తప్పుకుంటాయి. పరిచారికలు సెలవు తీసుకుంటారు. రాణివాసంలో నిశ్శబ్దం తాండవిస్తుంది.

రాజుకు నిద్ర పట్టదు. శత్రు భయం కాదు. ఒంటరితనం అనే భయం. పొరుగురాజులు ఒక్కుమ్మడిగా చుట్టుముట్టినా వెరవని అరివీర భయంకరుడే. కానీ ఆ నిశ్శబ్ద నిశీధిలో చుట్టుముట్టిన ఒంటరితనాన్ని ఎదుర్కోవడమే పెద్ద సమస్య.

రాజ్యం తనది. ప్రజలు తన వాళ్ళు. సకల భోగభాగ్యాలు తనవే. కానీ సమస్త ప్రపంచం ఓ పక్క గాఢ నిద్రలో వుంది. తన కంటికే కునుకు లేదు. తలచుకుంటే అప్పటికప్పుడు కవిగాయక శ్రేష్టులను పిలిపించి ఆ రాత్రి పొద్దు పుచ్చడం అనేది తనకో లెక్క కాదు. కానీ రాజుకు నిద్ర పట్టడం లేదు అనే కఠోర వాస్తవం నలుగురుకీ తెలిస్తే ఇంకేమైనా ఉందా!

ప్రపంచంలో ఉన్న ప్రతి సుఖమూ తనకు అందుబాటులో వుంది. మృష్టాన్న భోజనాలు, సురలు మాత్రమె సేవించగల మధుపానీయాలు, సుఖంగా శయనించడానికి వీలైన హంస తూలికా తల్పాలు వున్నాయి. కానీ నిద్ర పట్టడం ఎలా! అది తన చేతిలో లేదే! వజ్రవైడూర్యాలు, మరకత మణిమాణిక్యాలు సకల సంపదలతో పొంగిపొరలుతున్న తన ఖజానాలో కూడా అది లేదు, ‘ఎవర్రా అక్కడ! పోయి నిద్రాదేవిని పట్టుకు రండి’ అని ఆజ్ఞాపించడానికి.

సమస్య అంటూ ఎరుగని ఆ రాజుకు జీవితంలో ఎదురయిన సమస్య నిద్ర పట్టకపోవడం. అది ఎంత పెద్ద సమస్యో ఆ నిద్రపట్టని రాత్రి రాజుకు తెలిసివచ్చింది.

(ఇంకావుంది)

అయాం ఎ బిగ్ జీరో (315): భండారు శ్రీనివాసరావు

మీడియాతో జాగ్రత్త!

తెలుగుదేశం పార్టీ వార్షిక సదస్సుకు ఆ పార్టీ అధ్యక్షుడు ఎన్టీఆర్, మహానాడు అని తొలుత నామకరణం చేసినప్పుడు అందరు ఇదెక్కడి పేరు అని ఆశ్చర్యపోయారు. కానీ తదాదిగా మహానాడు అనేది తెలుగునాట బాగా ప్రాచుర్యం పొందింది.

మాస్కోలో వున్న అయిదేళ్లు మినహాయిస్తే, ఉద్యోగం నుంచి రిటైర్ అయ్యేంతవరకు తెలుగుదేశం పార్టీ నిర్వహించిన అన్ని మహానాడు కార్యక్రమాలకు నేను రేడియో విలేకరిగా హాజరయ్యాను. టీడీపీ మాజీ ఎంపీ శ్రీ కె. రామ్మోహన్ రావు, పార్టీ పీఆర్వో శ్రీ LVSRK ప్రసాద్ (వీరి ఇంటి పేరు చాలా పొడుగు, అందుకని ఆయనతో సన్నిహితంగా వుండే విలేకరులం ఏబీసీడీ ప్రసాద్ అనే వాళ్ళం. హైదరాబాదు విలేకరుల యోగక్షేమాలు అన్నీ వీరిద్దరూ అతి జాగ్రత్తగా చూసుకునేవారు.

చంద్రబాబునాయుడు అవిభక్త ఆంధ్రప్రదేశ్ ముఖ్యమంత్రిగా వున్నప్పుడు ఓసారి తెలుగుదేశం మహానాడు కాకినాడలో జరిగింది. హైదరాబాదు నుంచి విలేకరులను తీసుకువెళ్ళారు. ప్రారంభానికి ముందు రోజే అక్కడికి చేరుకున్నాం.

అప్పటికి ప్రైవేటు టీవీల్లో ప్రత్యక్ష ప్రసారాలు ప్రయోగాత్మక దశలో వున్నాయి. టీవీ 9 వారికి ఓ ఆలోచన కలిగింది. ప్రారంభోత్సవానికి ముందు ఎవరయినా జర్నలిస్టుతో మాట్లాడించాలని అనుకున్నారు.

‘పొద్దున్నే(మహానాడు జరిగే ప్రదేశం దగ్గరికి) పోదాం రెడీగా ఉండమ’ని చెప్పారు. బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేయకుండానే వెళ్లాం. మహానాడు వెన్యూ దగ్గర తిరుగుతూ నేనూ రజనీకాంత్ మాట్లాడుకుంటున్నాం. ఆయన ఏవో అడుగుతున్నారు. నేను ఏదో చెబుతున్నాను.

‘ప్రతి రాజకీయ పార్టీ తమ కేడర్ ను ఉత్సాహ పరచడం కోసం ఇలాంటి తంతులు నిర్వహిస్తుంటారు. ఎక్కడో పల్లెటూరిలో వుండే పార్టీ కార్యకర్తలకు ఇదో పండగ. పార్టీ నాయకత్వం గుర్తింపు తమకు లభించిందని తమ తోటివారితో చెప్పుకుని గర్వపడతారు.

ఇక ఇలాంటి సభల్లో ఏవో మొక్కుబడి తీర్మానాలు ప్రవేశపెడతారు. ఏదో చర్చ జరిగిందని అనిపిస్తారు. తర్వాత ఆ తీర్మానాలు ఏమయ్యాయో ఎవరూ పట్టించుకోరు. కాకపోతే, హైదరాబాదులో వుండే నాయకులకి గ్రౌండ్ లెవెల్ రియాలిటీలు తెలుసుకోవడానికి ఇదొక మంచి అవకాశం. ఇలాంటి సందర్భాలలో గ్రామ స్థాయి కార్యకర్తల్ని పిలిచి మాట్లాడితే, హైదరాబాదులో కూర్చుని, పార్టీ స్తితిగతుల గురించి వేగుల ద్వారా తెలుసుకోలేని విషయాలు వాళ్లకు బోధపడతాయి. కానీ అంత తీరిక వాళ్ళకి వుండదు. అందుకే ఇదంతా ఒక తంతు అనేది. టీడీపీ అనే కాదు కాంగ్రెస్ ఏ పార్టీ వార్షిక సమావేశాలు ఏ పేరుతో జరిగినా ఇదే తంతు”

ఏదో ఇలా చెప్పుకుపోతున్నాను. కాసేపు అలా తిరిగి మళ్ళీ హోటల్ కు వచ్చాము.

బ్రేక్ ఫాస్ట్ టేబుల్ దగ్గర మంత్రి యనమల రామకృష్ణుడు కనిపించారు. ఆయన మొహంలో ఎప్పుడూ కనిపించే ప్రసన్నత కానరాలేదు. ప్లేటు చేతికి ఇస్తూ అన్నారు నా మొహం లోకి చూస్తూ.

“అంతే లెండి! ఇంతింత శ్రమ పడి చేసినదంతా మీకు ఓ తంతులాగా కనిపిస్తోంది అన్నమాట”

ముందు నాకు అర్ధం కాలేదు ఆయన అలా ఎందుకు అంటున్నారో.

తర్వాత తెలిసింది, అంతకు ముందు నేను మాట్లాడినదంతా ఆ టీవీలో లైవ్ లో చూపించారట! చూడనిది నేనొక్కడినే.

(ఇంకావుంది)

I Am a Big Zero (314): By Bhandaru Srinivasa Rao

 

The Nehru I Knew

He passed away more than sixty years ago. Looking at my age, you may ask, “You are eighty now. How could you have known him?”

Even if I have never met Mr. Modi personally, do I need to know him in person to write about the good work he has done? Of course not. The same applies here. No need for twisted interpretations.

The first Prime Minister of Independent India, Pandit Jawaharlal Nehru passed away on May 27, 1964. The nation sank into deep grief when the news spread.

I remember that day vividly. When people in our village heard the announcement on the radio, many broke down in tears. Very few ate dinner that night. They mourned as though they had lost a member of their own family.

The next day,  Telugu daily news paper  Andhra Prabha carried an eight column main banner headline on its front page: “Our guide, our statesman, our Jawahar is no more.”

Many memories of Nehru remain etched in my mind.

Once, the Prime Minister addressed a public meeting in Bezawada. Not only people from nearby areas, but also people from neighboring districts traveled there at their own expense by train and bus. I was one among them. Nehru rode through the streets in an open top car. People showered him with flower garlands. He calmly caught them and tossed them back into the crowd with affection. That scene still stays with me.

One photograph reveals how simple and unpretentious Nehru lived while serving as Prime Minister. The picture in the bottom, came from a press conference at his official residence. Journalists crowded the room. Some stood because they could not find seats, while others perched on the edges of sofas and fired questions at him. Across from them sat the helpless Nehru on a sofa, holding his head. At first glance, it hardly seemed believable that the man in the picture was the Prime Minister himself. Without his trademark Gandhi cap, people could barely recognize Jawaharlal Nehru.

Strangely enough, Mahatma Gandhi himself never wore that style of cap, yet people still call it a Gandhi cap.

During Nehru’s tenure as Prime Minister, Soviet leader Nikita Khrushchev visited Delhi on an official tour. Nehru personally went to Palam Airport to receive him. As they drove into the city together, Khrushchev noticed several people squatting by the roadside to relieve themselves in public. He asked Nehru about it. Nehru found himself in an extremely awkward position and struggled to answer directly.

In 1951, a newspaper published an astrologer’s article predicting, “War with Pakistan is inevitable.” The article angered Prime Minister Nehru so much that he even considered introducing laws against astrology and palmistry.

History offers many examples of Nehru’s democratic spirit. Even before independence, no one in Gandhi’s Congress party dared oppose him openly. Yet a newspaper published in Calcutta repeatedly carried articles warning that hero worship within the party had crossed all limits. The articles argued that if the trend continued, Nehru’s ego would grow unchecked and turn him into another Caesar, which would harm the party. These essays appeared under the pen name “Chanakya.” For many years, no one knew that the writer was Nehru himself. People assumed that one of his fiercest critics had written them.

In those days, the veteran journalist G. Krishna worked in Delhi as the Andhra Patrika correspondent. Around that time, Narayana Dora visited the residence of Member of Parliament Boddepalli Rajagopala Rao. Kunisetti Venkata Narayana Dora, a native of the Salur region, belonged to the old Congress generation.

In his memoir “Vilekhari Lokam,” G. Krishna recalled the incident this way:

“Dora knew neither English nor Hindi. The moment he arrived, he said he wanted to meet Jawaharlal Nehru. The Prime Minister’s Office immediately sent word that he could come. They gave him fifteen minutes.

“Dora wore khadi clothes and entered the room. As soon as he stepped inside, he moved toward Nehru to pin a rose onto his sherwani. Suddenly, Nehru grabbed him, lifted him into the air, and dropped him onto the sofa. Both burst into laughter and continued laughing for several minutes. The story behind it goes back many years.

“During the 1936 elections, Nehru toured Andhra for campaigning. Bulusu Sambamurthy, then secretary of the Andhra Congress, appointed Venkata Narayana Dora as Nehru’s bodyguard. Nehru knew no Telugu. Dora knew no Hindi. Yet they managed through gestures.

“In Bobbili, members of the Justice Party hurled stones at Nehru. Dora immediately picked Nehru up in his arms and carried him nearly a furlong away. No matter how much Nehru protested, Dora refused to put him down.”

Krishna wrote that when Dora met Nehru again in Delhi in 1953, Nehru repeated the same playful act by lifting him and dropping him onto the sofa as they reminisced about old memories.

My second brother in law, the late Kolipaka Ramachandra Rao, belonged to Rebbavaram in Khammam district. He passed away long ago. During the freedom struggle, he served more than fourteen months of rigorous imprisonment. My elder brother in law, Aitaraju Ram Rao, shared the same prison with him. Both men left behind pregnant wives at their parents’ homes in our village, Kambhampadu, under my father’s care and went to jail for the nation.

That aside, my brother in law Shri  Ramachandra Rao once told me  about an incident.

“Soon after independence, Nehru came to Andhra for a public meeting. About forty or fifty of us from our village Rebbavaram,  traveled  by train to attend the meeting. When we went to buy tickets, the Khammam Railway station master asked, ‘Why do you need tickets to attend Nehru’s meeting? All are going there without tickets’

“Perhaps if we had firmly objected that day, the country might not have reached its present state. People slowly developed the belief that in a free India everything should come free of cost. They failed to develop the feeling that this country belongs to us and that its gains and losses belong to us as well.

“If you ask whether this is the nation we dreamed of, I would say no. But I cannot say when or how the nation we dreamed of will emerge. Personally, I do not expect to live long enough to see it.”

Those were the words of my brother in law, late Shri Ramachandra Rao.

Many people born after 1964 immediately associate Nehru’s name with the corruption ridden Congress Party. They fail to remember the great leader who guided newly independent India during its infancy. Except for Gandhi, no Indian political leader has inspired as many as through their  books and writings as Nehru. Yet today’s younger generation lacks the patience to read those works. They want everything instantly, like a ready reckoner.  One click should place the answer before their eyes.

Try searching Google for information about the Telugu Desam Party founder by typing “NTR.” Perhaps one or two results may refer to the elder statesman, while the rest highlight Junior NTR. This, unfortunately, has become our sense of history.

There was a time when India depended on wheat and milk powder sent by America under the PL 480 program to feed the poor. Yet the country later achieved the Green Revolution and the White Revolution. In those days, even a small official called the VLW visited villages and explained to farmers which crops to grow and when to sow them. Villagers listened attentively. Every morning and evening, agricultural programs broadcast on community radios helped the nation achieve self sufficiency in food production.

Bhakra Nangal, Nagarjuna Sagar, Srisailam. These massive projects that now keep the country green and fertile owe much to Nehru’s vision. Even the Sardar Sarovar Dam, inaugurated by Prime Minister Modi, was originally laid by Prime Minister Jawaharlal Nehru. The younger generation should not forget that.

From Nehru to Modi, independent India has continued to move along the path of development. Each Prime Minister has contributed to nation building in his own way. Future India should remember the good work that Modi carries out today. In the same spirit, this generation should also remember the great contributions leaders like Nehru made in the past.

If we cannot directly contribute to the nation’s progress, we can at least express gratitude to those who did.

People may criticize Nehru from many angles, including aspects of his personal life. Yet as a visionary statesman, he possessed a personality that few could seriously fault.

One final thought.

As long as we view Gandhi, Nehru, Patel, Ambedkar, and Vajpayee merely as leaders belonging to particular political parties, we will never judge their personalities honestly and fairly.

(To be continued)

Photo below: Nehru during his years as Prime Minister, seated with his head in his hands

అయాం ఎ బిగ్ జీరో (313) : భండారు శ్రీనివాసరావు

అవధానం విద్య మాత్రమే కాదు వైద్యం కూడా.

శ్రీమతి మరపు

‘ఉత్తరం రాసేశాననుకుని

పోస్టులో వేసేశాననుకుని

రాని జవాబు కోసం ఎదురు చూడడం

మా శ్రీమతి పని’

ఎప్పుడో యాభయ్ ఏళ్ళకు పూర్వం బెజవాడ ఆంధ్రజ్యోతి దినపత్రికలో పనిచేసే రోజుల్లో, నాటి ఎడిటర్ నార్లగారి పూనికపై, నండూరి గారి ప్రోత్సా హంతో, అనుదినం ఎడిటోరియల్ కింద, నేను రాసిన ఓ నాలుగు పంక్తుల 'వాక్టూన్' ప్రచురించేవారు. పత్రిక కార్టూనిస్ట్ ఈవీ రమణ అందుకు తగిన కార్టూన్ గీసి దానికి జోడించేవారు. నేను జ్యోతి వదిలి హైదరాబాదు రేడియోలో చేరేవరకు నా ఈ వ్యాపకం కొనసాగింది. ముందు రాసింది వాటిల్లో ఒకటి.

అప్పుడేదో మా ఆవిడ పేరు పెట్టి మతిమరపు మీద ఇలా కవిత్వం గీకాను కానీ, ఇప్పుడు పొద్దుగుంకే వయసులో మతిమరపు అనేది నా పాలిట శాపంలా మారుతుందని ఏనాడు అనుకోలేదు.

ఏమిటో ఏదీ గుర్తుండదు. గుర్తున్నా సమయానికి జ్ఞాపకం రాదు, కర్ణుడి శాపంలా.

వెనుకటి రోజుల్లో నాకు రెడీ రెకనర్ అయినా, గూగులమ్మ అయినా అన్నీ మా ఆవిడే. నేనేదో రాసుకుంటూ ‘అన్నట్టు పలానా వాళ్ళ మనుమడి పేరేమిటి?’ అని అడిగితే చాలు, లోపల వంట చేస్తున్న తను, తడుముకోకుండా ఆ పేరు చెప్పేది. ఏది మరచిపోయినా చటుక్కున గుర్తు చేసేది.

ఇప్పుడా అవకాశం బొత్తిగా లేదు. నేనే కిందపడి, మీదపడి, జుట్టు పీక్కుని గుర్తుచేసుకుని రాయాల్సి వస్తోంది. అప్పటికీ జ్ఞాపకం రాకపోతే ఆ విషయం తప్పించి వేరే సంగతులు. ఇప్పటికి బండి ఇలా నడుస్తోంది.

నా చిన్నప్పుడు దత్తాత్రేయ శర్మ గారితో పరిచయం వుండి వుంటే, గూగులమ్మ లాంటి భార్యను పోగొట్టుకుని, ఈ మునిమాపు వయసులో మతిమరపుతో ఇలా ఇబ్బంది పడాల్సిన అవసరం పడేది కాదేమో.

ఎవరీ దత్తాత్రేయ శర్మ అంటారా!

రెండేళ్ల క్రితం, 2024 లో ఓ ఉదయం మిత్రుడు జ్వాలా నన్ను వెంటబెట్టుకుని, మా ఇంటికి పాతిక కిలోమీటర్ల దూరంలో జరిగిన ఒక కార్యక్రమానికి తీసుకువెళ్లాడు.

జ్వాలా ముఖ్య అతిథి. నారుమంచి అనంత కృష్ణ శర్మగారు అధ్యక్షులు. ఈ రెండు పాత్రల్లో ఉభయులకీ అపార అనుభవం ఉంది. అంచేత చివరివరకూ సజావుగా ఆసక్తికరంగా సాగిపోయింది.

ఇది చిన్న సైజు స్నాతకోత్సవం అని చెప్పాలి. అవధాన విద్యలో చక్కటి శిక్షణ పొందిన చిన్నారులు, యువతీ యువకులకు సర్టిఫికెట్ల ప్రదానం జరిగింది.

అవధానానికి కావాల్సింది ధారణ శక్తి. అవధాన విద్యార్థులకే కాదు, నిజానికి ప్రతి విద్యార్థికి ఇది ఎంతో అవసరం. అలాగే ఈ అవధాన విద్యలో ప్రావీణ్యం సంపాదిస్తే, ముసలితనంలో అల్జీమర్స్ వంటి వ్యాధులు దరిచేరవు అనే అభిప్రాయం నాకు ఆ క్షణంలో కలిగింది.

దత్తాత్రేయ శర్మగారు ఉపాధ్యాయుడిగా పని చేసారు. పదవీ విమణ అనంతరం, పిల్లలకు చిన్న నాటి నుంచే అవధాన ప్రక్రియలో శిక్షణ ఇచ్చే మేలుబంతి లాంటి కార్యక్రమాన్ని తమ భుజాలకు ఎత్తుకున్నారు. దర్శనం శర్మగా ప్రసిద్ధులైన మరుమాముల శర్మ గారికి వీరు స్వయానా సోదరులు. సంకల్ప శుద్ధి వుంటే ఏదైనా సిద్ధిస్తుంది, సాధ్యమవుతుంది అని త్రికరణ శుద్ధిగా నమ్మిన సోదరులు వీరు. వీరి ప్రయత్నాలు విజయవంతం కావాలని కోరుకుంటున్నాను.

తూముకుంటలోని సీతారామభద్ర ఆలయం నిర్వాహకులు తగిన తోడ్పాటు అందించారు. మధ్యలో జ్వాలాతో కలిసి దైవ దర్శనం చేసుకున్నాను.

గుడి మెట్ల దగ్గరే నాకు దేవుడు కనిపించాడు. ఓ పాల బుగ్గల పసివాడు, ఉద్ధరిణ, పంచపాత్ర ముందు పెట్టుకుని, అర్ధ నిమీలిత నేత్రాలతో ధ్యాన ముద్రలో కానవచ్చాడు. అంతటి సంరంభం పక్కనే జరుగుతున్నా అతడి ఏకాగ్రత చెదరలేదు. బహుశా అవధాన శిక్షణ పొందిన కారణంగా ఇది సిద్ధించి వుండవచ్చు.

అప్రయత్నంగా ఆ చిన్నారికి చేతులు జోడించి నమస్కారం చేశాను. నేను వయో వృద్ధుడిని. ఆ బాలుడు జ్ఞాన వృద్ధుడు. నమస్కరిస్తే తప్పేముంది?

ఈ కార్యక్రమానికి వెంటబెట్టుకుని వెళ్లిన జ్వాలాకి కృతఙ్ఞతలు.

(ఇంకావుంది)

I am a big zero (312): Bhandaru Srinivasa Rao

 

 

Rajiv Gandhi on a Forest Trail

 

 

This article also found a place in the book “The Story Behind the News”, edited by then editor of Andhra Jyothi  K. Ramachandra Murthy and Katta Shekhar Reddy, later became Information Commissioner in Telangana Government.  When I think of the effort Shekhar Reddy garu put in to make a lazybones like me write those few pages, I feel embarrassed.

This is the piece that Shekhar Reddy garu persistently made me write:

Rajiv Gandhi on a Forest Trail

Floods in the Godavari are nothing unusual. But a Prime Minister personally coming to inspect flood damage certainly was. That is why all arrangements were made with meticulous care. Besides, those were the days when the first non-Congress government in the state, under the leadership of N. T. Rama Rao, was in power.

Rajiv Gandhi received a grand welcome upon reaching Bhadrachalam by helicopter. NTR, in any case, was always very particular about such matters.

The Prime Minister’s convoy then set out by road to inspect the flood-affected areas. Along with the Prime Minister were Chief Minister Rama Rao garu, former Chief Minister and then Union Minister Jalagam Vengala Rao, officials, and several others. In those days, radio correspondents enjoyed a certain degree of importance, so even I, who had travelled from Hyderabad, was allotted a jeep in the Prime Minister’s convoy. Unlike today, there were no dozens of television channels then. Carrying a tape recorder, one could freely move alongside VIPs.

The official plan was to travel by road from Bhadrachalam to Chintoor and return. On the way, Rajiv Gandhi stopped at many places, got down from his vehicle, and walked through fields buried under sand deposits, speaking directly with farmers and labourers. Congress leader V. Hanumantha Rao, now Adviser to Telangana Government on BC welfare,  acted as an interpreter between the people and the Prime Minister.

Repeatedly halting the convoy, walking long distances, and interacting with locals caused no fatigue whatsoever to the young Rajiv Gandhi. But the other leaders accompanying him struggled greatly to keep pace with him under the blazing sun, trudging across uneven fields and embankments.

While the tour was proceeding in this manner, it suddenly took an unexpected turn.

Just as we were nearing Chintoor, Rajiv Gandhi ordered the convoy to stop near a bend in the road. To the left of the bend was a narrow path leading down into the forest.

Rajiv Gandhi stepped out of his car, pulled out a map from his pocket, studied it carefully, and started walking along the forest trail. Immediately behind him followed Rama Rao garu, Vengala Rao garu, one or two security officers, myself, and Surender — a newspaper correspondent, from Hyderabad like me, who later became Chairman of the Press Academy, now holding a post of member BC commission. The police and other officials, who had already noticed Rajiv Gandhi’s habit of suddenly leaving the road and wandering through fields, stayed back on the road itself.

After walking some distance through the forest path, Rajiv Gandhi looked at the map once again and asked, “There should be a village nearby, shouldn’t there?”

Even Vengala Rao garu, who knew every nook and corner of Khammam district, seemed unfamiliar with the village he mentioned.

“Come on, let us go,” Rajiv said and moved ahead.

The battered jeep assigned to me was nearby. The moment the driver spotted us, he quickly started the vehicle and brought it close. Rajiv Gandhi immediately climbed into the jeep while still studying the map. Rama Rao garu, Vengala Rao garu, the security personnel, all got in as well. Surender and I ran and somehow squeezed ourselves onto the rear footboard despite the security men trying to stop us.

The jeep moved on.

Rajiv Gandhi sat in the front seat beside the driver; behind him sat Vengala Rao garu. Rama Rao garu, security personnel, Surender, and I somehow crammed ourselves into that tiny jeep. When I think about it now, it amazes me how all of us managed to fit inside.

There is another point worth mentioning here. Before entering politics, Rajiv Gandhi had worked as an airline pilot. Flying aircraft thousands of feet above the ground, identifying destinations with the help of radar, and landing accurately on runways whether in broad daylight or deep at night — all this had given him remarkable navigational skill. It was perhaps that very experience which enabled him to identify remote villages in the forests near Bhadrachalam merely by looking at a map.

The old tarpaulin strips hanging from the jeep flapped noisily in the forest wind. Branches of tall trees brushed against one another with eerie sounds. In those days, people used to say that sympathisers of Naxalites conveyed signals by striking tree branches together to alert them about the arrival of strangers in the forest.

Even though travelling through forests known for Naxalite activity was hardly safe, Rajiv Gandhi signalled to the driver to continue forward.

What astonished us most was the jeep driver himself. Despite knowing that the person seated beside him giving directions was none other than the Prime Minister of India, he showed no nervousness whatsoever. Calm and composed, he drove like a well-trained soldier.

Just as Rajiv Gandhi had expected, the small tribal hamlet of Lambadagudem appeared nearby. But when we reached it, there were hardly even ten huts in the settlement.

Without any airs or formality, Rajiv Gandhi entered a tiny thatched hut and enquired about the condition of the poor family living there. He lifted the lid off a pot placed on a three-stone stove in one corner, checked the rice inside with his fingers, gently placed his hand on the poor woman’s shoulder, and assured her that the government was there to help.

Whether she even realized that the guest who had come to her hut in the middle of that afternoon was the Prime Minister of the country, I do not know.

Had such an incident occurred in today’s age of nonstop publicity, one can only imagine the attention it would have received.

Afterwards, as usual, Rajiv Gandhi once again relied on his map and successfully guided all of us back to where we needed to reach.

And then came another story altogether — how, after accompanying a Prime Minister, a Chief Minister, and a former Chief Minister through the forests of Khammam district, I managed to return to Bhadrachalam by dawn the next day, my clothes caked with mud, so that I could broadcast the entire episode to the outside world in the morning radio news bulletin.

(On the death anniversary of Rajiv Gandhi)

 

అయాం ఎ బిగ్ జీరో : (311): భండారు శ్రీనివాసరావు

 వన్ మ్యాన్ ఆర్మీ

కింది ఫోటోల్లోని మనిషిని తెలియని వాళ్ళు వుండరు. విశ్రాంత ఉపరాష్ట్రపతి ఎం. వెంకయ్య నాయుడు గారు. కానీ తెలియని సంగతల్లా నడిరోడ్డు మీద ఆయన ఎందుకలా నిలబడ్డారు? దూరం నుంచి చూస్తే,  ట్రాఫిక్ పోలీసులు నిలబడే ట్రాఫిక్ ఐ లాండ్ లా వుంది. ఒక పక్క నుంచి సిటీ బస్సు వెడుతున్నట్టు కానవస్తోంది. ఏవేవో కేబుల్స్ వేలాడుతున్నాయి. రోడ్డు భద్రతకు సంబంధించిన బోర్డు అడ్డంగా వుంది. అక్కడ వున్న ఒక కాంస్య విగ్రహాన్ని అది చాలావరకు కప్పివేస్తోంది. మాజీ ఉపరాస్ట్రపతిగా అత్యంత భద్రత కలిగిన వెంకయ్య నాయుడు గారు అలాంటి చోటుకు ఎందుకు వెళ్ళారు అనేది రెండో ఫోటో చూస్తే అర్ధం  అవుతుంది.

ఈరోజు మే ఇరవై, ఆంధ్ర కేసరి టంగుటూరి ప్రకాశం పంతులు గారి వర్ధంతి. వారి సంస్మరణార్ధం ప్రకాశం అధ్యయన సంస్థ ఆధ్వర్యంలో అక్కడ ఒక కార్యక్రమం జరిగింది.

అనేక సంవత్సరాలుగా మే ఇరవై ప్రకాశం గారి వర్ధంతి నాడు, మళ్ళీ ఆగస్టు ఇరవై మూడో తేదీ ప్రకాశం గారి జయంతి నాడు ఒక దీక్ష మాదిరిగా ఆ మహానీయునికి  ఈ పుష్పాంజలి కార్యక్రమాన్ని   నిర్వహిస్తున్నది,  ఆ సంస్థకు కర్తా, కర్మా క్రియ అయిన టంగుటూరి శ్రీ రాం. వన్ మ్యాన్ ఆర్మీ అనేది ఈయన గురించే. వీరి నాన్నగారు టంగుటూరి సూర్యనారాయణ గారు తన కొడుక్కు వారసత్వంగా ఏమి ఆస్తులు ఇవ్వలేదు కానీ, ఇలాంటి బాధ్యతలు ఒప్పగించి దాటిపోయారు. మా పెద్దన్నయ్య పర్వతాలరావు గారు అయిదుగురు ముఖ్యమంత్రుల దగ్గర ప్రధాన పౌర సంబంధాల అధికారిగా పనిచేసే బహు పాత కాలంలో,  ఈ సూర్య నారాయణ గారు నాకు పరిచయం. ఆయన ఇంటి పేరు చూసి ప్రకాశం పంతులు గారికి బంధువు ఏమో అనుకునేవారు వున్నారు. నాకు తెలిసి వారి ముత్తాతల కాలంలో దాయాది బంధుత్వం వుండేది. ఆ కుటుంబానికి ప్రకాశం గారంటే అంతులేని అభిమానం. అంతే!

అలాంటి అభిమానం, గౌరవంతోనే వెంకయ్య నాయుడు గారు ఈ కార్యక్రమానికి అడిగిన వెంటనే వచ్చారు. అదీ ఎప్పుడూ? చివరి నిమిషంలో ఏదో కార్యక్రమానికి వెళ్ళినప్పుడు కష్టం మీద ఆయన్ని కలసి నిర్వాహకులు శ్రీ రాం ఆహ్వానించినప్పుడు, ప్రకాశం గారి పేరు వినగానే వెంకయ్య నాయుడు గారు, వారి మీద తన అభిమానంతో వెంటనే  అంగీకరించారు.  వారిలాగే అనేకమంది ఈ ఉదయం  రవీంద్ర భారతి, ఆకాశవాణి, అసెంబ్లీ ఎదురుగా మూడు రోడ్ల కూడలిలో వున్న ప్రకాశం పంతులు గారి కాంస్య విగ్రహానికి పుష్పాంజలి ఘటించిన వారిలో వున్నారు. ఉదయపు వేళ అయినా వేసవి ఎండ చురుక్కుమనిపిస్తున్న సమయంలో వచ్చారు అంటే ప్రకాశం గారి మీద తమకున్న అభిమానంతోనే. వీరిలో చాలామంది వృద్ధులే కావడం ఆశ్చర్యం.

వెంకయ్య నాయుడు గారు తాము చెప్పినట్టే 8.45 కల్లా వచ్చి రోడ్డు మీద కారు దిగి, రోడ్డు పక్కన ఫుట్ పాత్ మాదిరిగా కొంచెం ఎత్తుగా వున్న ప్రదేశానికి వచ్చేశారు. ఒక చిన్న షామియానా, పదో ఇరవయ్యో కుర్చీలు ఆ చిన్న స్థలంలోనే వేశారు. వచ్చి ఒక కుర్చీలో కూచుని చుట్టూ చూసారు. ప్రకాశం గారి విగ్రహాన్ని కనబడకుండా చేస్తున్న బోర్డులను గమనించారు. ఆయన సునిశిత దృష్టి ఎలాంటిది అంటే రోడ్డుకు ఒక పక్క రెడ్ లైట్ వెలిగి చాలా వాహనాలు నిలిచిపోయాయి. తన కోసం వారిని ఇబ్బంది పెడుతున్నారేమో అని ఆరా తీశారు. అలా కాదు, రెడ్ లైట్ కారణంగా ట్రాఫిక్ నిలిచిపోయిందని చెప్పిన తర్వాత ఆయన స్థిమిత పడ్డారు. వచ్చిన పెద్దలను అందర్నీ సాదరంగా పలకరించారు. ప్రకాశం గారి విగ్రహం ప్రస్పుటంగా కనబడేలా చేయడానికి ఏమి చెయ్యాలో తాను సంబంధిత అధికారులతో మాట్లాడుతాను అని హామీ ఇచ్చారు.

ప్రకాశం గారి గురించి , ఈ నాటి తరం వారే కాకుండా నేటి రాజకీయ నేతలు కూడా నేర్చుకోవాల్సింది చాలా వుందని అన్నారు. ప్రకాశం గారి జీవితంలో స్పూర్తిని రగిలించే అనేక ఘట్టాలను ఆయన తనదైన శైలిలో ప్రస్తావించారు.

తెలంగాణా అసెంబ్లీ స్పీకర్ గడ్డం ప్రసాద్ కుమార్ గారు, తెలంగాణా బీసీ సంక్షేమ శాఖ రాష్ట్ర ప్రభుత్వ సలహా దారు, మాజీ మంత్రి వి.హనుమంతరావు గారు,   మాజీ కేంద్రమంత్రి, వేణుగోపాలాచారి గారు,  మాజీ ప్రభుత్వ ప్రధాన కార్యదర్శి  ఎల్వీ సుబ్రహ్మణ్యం గారు, ఏపీ పీసీసీ మాజీ అధ్యక్షులు గిడుగు రుద్రరాజు గారు, నా రేడియో రోజుల్లో సుపరిచితులైన రాజకీయ నాయకులు, మాజీ ఎమ్మెల్సీ రుద్రరాజు  పద్మరాజు వంటి పాత దోస్తులు,  దైవజ్ఞాశర్మ  గారు, కర్నూల్ వాసి, కూరడి చంద్రశేఖర కల్కుర గారు ఇంకా   అనేకమంది ఈ కార్యక్రమానికి హాజరయ్యారు.

కదానాయకుడైన శ్రీ రాం గారి తండ్రిని మా పెద్దన్నయ్య నాకు పరిచయం చేస్తే, శ్రీ రాం గారిని పరిచయం చేసింది, నా మేనల్లుడు,  108, 104 పధకాల  రూపశిల్పి డాక్టర్ ఏపీ రంగారావు. అప్పుడు ఆయన పూనికపై  ప్రభుత్వ ప్రధాన కార్యదర్శిగా వున్న జంద్యాల హరి నారాయణ్ గారి సహాయ సహకారాలతో, హౌసింగ్ బోర్డు అధీనంలో వున్న ఒక పాత భవనంలో ప్రకాశం అధ్యయన సంష్తకు సంస్థకు ఒక చిన్న ఆవాసం కల్పించే పనిలో నేను ఒక చిటికెన వేలు పాత్ర పోషించాను. ఈ సంస్థతో నాకిది ఓ బాదరాయణ సంబంధం. తరువాత కూడా డాక్టర్ రంగారావు ఈ సంస్థకు మాట సాయం చేసే బాధ్యతను తన కుమారుడు డాక్టర్ భరత్ కు  ఒప్పగించాడు. వీరిద్దరూ పితృవాక్య పరిపాలనలో కలిసి మెలిసి పనిచేసుకుంటూ వస్తున్నారు. ఏటా మే ఇరవై, ఆగస్టు ఇరవై మూడుకు ముందు రోజున డాక్టర్ భరత్, ఫోన్ చేసి గుర్తు చేస్తాడు. ఇద్దరం కలిసి వెళ్లి ఈ కార్యక్రమాల్లో పాల్గొనడం ఒక ఆనవాయితీగా మారింది. ప్రకాశం పంతులు గారికి పుష్పాంజలి ఘటించే అవకాశంతో పాటు పెద్దలను చాలామందిని కలుసుకునే అదృష్టం ఇందువల్ల ప్రాప్తిస్తోంది.

(ఇంకావుంది)    

అయాం ఎ బిగ్ జీరో: (310) : భండారు శ్రీనివాసరావు

 

మొన్న ఒక రోజు తెలంగాణా మీడియా అకాడమీ చైర్మన్ శ్రీ కె.శ్రీనివాసరెడ్డి నుంచి ఫోన్. ‘లీడర్ ఏమిటి విశేషం?’ అన్నాను. ఆయన్ని లీడర్ అని పిలవడం నాకు అలవాటు. ‘వచ్చే రెండు మూడు రోజుల్లో మనం ఒకసారి కలుద్దాం. మా వాళ్ళు టచ్ లో వుంటారు’ అన్నారు.

 

కొన్నేళ్ళ క్రితం, నేను రిటైర్ అయిన కొత్త రోజులు.

నా మేనకోడలు విజయలక్ష్మి, నా మిత్రుడు జ్వాల నరసింహారావు దంపతుల జేష్ఠ పుత్రిక మేమందరం ముద్దుగా బుంటీ అని పిలుచుకునే జర్నలిస్ట్ ప్రేమ, మాటల సందర్భంలో అన్నది. ‘చూస్తుండు మామయ్యా! మరో పదేళ్ళలో డిజిటల్ జర్నలిజం ఒక్కటే రాజ్యమేలుతుంది. రెండు చేతులతో పట్టుకునే చదివే వార్తాపత్రికలు ఒక్క చేతిలోకి వచ్చేస్తాయి. అన్నీ స్మార్ట్ ఫోన్ లోనే. అంతే కాదు, ఏమిటీ డిజిటల్ మీడియా అంటున్నారు కదా! మెయిన్ స్ట్రీం మీడియా స్థానంలో రాబోతున్నది అదే!’

నా జర్నలిజం కెరీర్  1970 ప్రాంతంలో  మొదలైంది. అప్పుడు ఆరు పేజీల పత్రిక బయటకు రావడానికి నానా హైరాణా. హాండ్ కంపోజింగ్. అన్ని పేజీల్లో మనకు  కనబడే ప్రతి అక్షరాన్ని కళ్ళు కుట్టుకుని చూస్తూ,  కంపోజిటర్లు  చేతితో కూర్చాల్సి వచ్చేది. ఇక ఫోటో ప్రింట్ చేయాలి అంటే అదో బ్రహ్మ ప్రళయం. పత్రికాఫీసుల్లో కుదిరేపని కాదు. బయటకు వెళ్లి  బ్లాక్ మేకింగ్ వర్క్స్ లో చేయించుకుని రావాలి. నేను బెజవాడ ఆంధ్రజ్యోతిలో పనిచేసేటప్పటి పరిస్థితులు అవి.

చూస్తుండగానే కొత్త ముద్రణా యంత్రాలు రంగప్రవేశం చేశాయి. నలుపు తెలుపు స్థానంలో రంగు రంగుల హంగులు వచ్చాయి. ముద్రణలో వేగం పెరిగింది. చదువరులు పెరిగారు. పల్లెల్లో మూడో నాటికి చేరే పత్రికలు, తెల్లవారక ముందే ఇళ్ళ తలుపులు తడుతున్నాయి. కానీ ఎక్కడో ఏదో  లోటు. తొందరలో  తప్పులు తొక్కుతున్న భావన.  ఆ భావన కూడా పెరుగుతోందే కానీ తరగడం లేదు. దాన్ని ఏమంటారో! నిబద్ధత అని నేను అనుకుంటున్నాను.

మార్పును  సహజంగా తీసుకుంటే ఏ ఇబ్బందీ లేదు. కొత్తతరం తరహా అదే. ప్రతిదీ తేలికగా తీసుకోవడం వారి స్వభావం. అలా అని వాళ్ళు మౌన ప్రేక్షకులు మాత్రం కాదు. ‘ఇదే మా రోజుల్లో అయితే..’  అని మొదలు పెట్టడానికి రోజులు చెల్లాయి.

శ్రీనివాసరెడ్డి ఆహ్వానం మేరకు  మే పందొమ్మిదవ తేదీన (19-05-2026)  హైదరాబాదు లోని తెలంగాణా మీడియా అకాడమీకి వెళ్లాను.

పాతతరం లేదా ఒక తరానికి చెందిన పాత్రికేయ ఘనాపాటీలు అక్కడ కనిపించారు. ఒకరా ఇద్దరా! ప్రముఖ సంపాదకులు శ్రీయుతులు ఇనగంటి వెంకట్రావు, కె. రామచంద్రమూర్తి, దాసు కేశవ రావు, నగేష్ కుమార్, ఎంపీ రవీంద్ర నాద్, దిలీప్ రెడ్డి, మాఢభూషి శ్రీధరాచార్య, ఆర్వీ రామారావు, దేవులపల్లి అమర్, వినయ్ కుమార్, ఎం. సుబ్బారావు,  ఉడుముల సుధాకర్ రెడ్డి, జగన్,  నరేంద్ర రెడ్డి, విరాహత్ ఆలి, అమెర్ ఆలీ ఖాన్ ఇత్యాదయః. ముఖ్యంగా పేర్కొనాల్సిన పేరు సమాచార పౌర సంబంధాల శాఖ కమిషనర్ జి. ముకుందరెడ్డి.

ఇదొక సమావేశం అనాలా! నాకు అర్ధం కాలేదు. ఎందుకంటే ఇందులో అందరూ వక్తలే! సభికులు, శ్రోతలు లేరు. అందరికీ మాట్లాడే అవకాశం వచ్చింది అనడం కంటే, ఇచ్చారు అనడం సముచితం.

చాలామంది పాత్రికేయ వృత్తిలో పండిపోయిన అనుభవజ్ఞులు. ఐ. వెంకట్రావు గారి తర్వాత వయసులో నేనే పెద్దవాడిని. వీరందరితో కాకపోయినా వీరిలో చాలామందితో ఒకానొక కాలంలో  రాసుకు పూసుకు తిరిగిన అనుభవం నాకుంది. ఎనభయ్యవ ఏట అందర్నీ ఒక్క చోట చూడగలగడం నేను చేసుకున్న అదృష్టం.

మధ్యాన్న భోజనం తర్వాత అకాడమీ చైర్మన్ శ్రీనివాసరెడ్డి శాలువాలతో సీనియర్లను సత్కరించారు. ఆయన సౌహార్దానికి ధన్యవాదాలు.    

    

ఒక్కోరోజు అలా ఆనందంగా, ఆహ్లాదంగా గడిచిపోతుంది.

ఈరోజు, మే పందొమ్మిది అలాంటిదే.  ఇలా ప్రతిరోజూ గడవకపోవచ్చు. గడవాలని ఆశించడం కూడా అత్యాశే.

ఇంతకీ అందరూ ఎందుకు కలిసారు? ఏం మాట్లాడారు? చాలా మాట్లాడారు. తమ అనుభవాలు చెప్పారు. బహుశా అక్కడికి వచ్చిన జర్నలిజం విద్యార్ధులు వాటిని నోట్ చేసుకుంటూ కనిపించారు.

నిజంగా ఈ సీనియర్ పాత్రికేయుల అనుభవాలు పుస్తక రూపంలోకి తేదగ్గవే! మీడియా అకాడమీ చేయదగ్గ పనే.

మరి డిజిటల్ మీడియా ప్రసక్తి ఎందుకు అంటే , మొదట్లో ఎప్పుడో నా మేనకోడలు కుమార్తె జర్నలిస్ట్ ప్రేమ చెప్పిన మాటలే, వీరందరిలో వయసులో చిన్నవాడయిన టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా ప్రతినిధి శ్రీ ఉడుముల సుధాకర్ రెడ్డి నోట విన్నాను. నమ్మినా నమ్మకపోయినా జెన్ జీ సిద్ధాంతం సరైనదే అనిపిస్తోంది. పుస్తకాల బదులు, ఆడియో, వీడియో రూపంలో తెస్తే కొత్త తరానికి సులభంగా అందుబాటులో వుంటాయని ఆయన అభిప్రాయ పడ్డారు.

(ఇంకావుంది)