ఇద్దరు అమ్మాయిలు
‘పొద్దున్నే హైదరాబాదు వచ్చాను. ఆర్మూరులో అంతా బాగే. అపోలోలో చిన్నక్కను చేర్పించారని బావ ఫోను చేశాడు. ఇప్పుడక్కడికే వెడుతున్నా. చూశాక ఎట్లుందీ మళ్ళీ ఫోను చేసి చెబుతా’
కారులో నా వెనుక కూర్చొన్న ఓ అమ్మాయి తన మొబైల్ ఫోనులో చెబుతున్న ఈ మాటలు వింటుంటే ఆశ్చర్యం అనిపించింది.
2014 లో అనుకుంటాను, (Uber)ఉబెర్ టాక్సీ సర్వీసులు మొదటి సారి హైదరాబాదు నగర ప్రవేశం చేశాయి, కాస్త ముందో వెనుకో ఓలా టాక్సీలు కూడా కుడి కాలు మోపాయి.
కొత్త కొత్త సాంకేతిక ఆవిష్కరణలు మొదట్లో చాలా ఆకర్షణీయంగా తోస్తాయి. మరీ ముఖ్యంగా పెట్టుబడిదారీ మనస్తత్వం కలిగిన వ్యాపార సంస్థల ఆధ్వర్యంలో నడిచే ఇలాంటి సర్వీసులు. తియ్య నీటికి ఎగబడే చేపల్లాగా ముందు వీరి గాలానికి చిక్కుకునే వాళ్ళు మధ్యతరగతి జనమే!
సిటీ బస్సులో వెళ్ళడానికి నామోషీ. ఆటో వాళ్ళ ఆగడాలు భరించలేరు. అలాంటి వాళ్ళు ఇలాంటి సర్వీసుల పట్ల ఆకర్షితులు అవుతారు. ఆటో కంటే కొంచెం ఎక్కువ అంతే కదా!. చల్లటి ఏసీ కారులో ప్రయాణం. ఎక్కడికి రమ్మని బుక్ చేస్తే అక్కడికి చెప్పిన టైముకు వచ్చి డ్రైవర్ ఫోన్ చేస్తాడు. ‘లెఫ్ట్ తిరుగు, ఆ టీ స్టాల్ దగ్గర రైటు తీసుకో, ఆ గేటు దగ్గర ఆపు’ ఇలా చెబుతూ పోయే పని లేకుండా, గమ్య స్థానానికి గూగుల్ మ్యాపు సాయంతో డ్రైవరే చేరుస్తాడు. చార్జీ కూడా ఫోన్ ద్వారా చెల్లించవచ్చు. ఎంతో కొంత సుఖాన్ని కోరుకునే ఒక మామూలు మనిషికి ఇంతకంటే ఏం కావాలి?
మొదట్లో ఇలాంటి సర్వీసులను చాలా చౌకగా నడుపుతారు, ఆరంభంలో కొన్ని నష్టాలు వచ్చినా సరే. సాధారణ జనం వీటికి అలవాటు పడే దాకా ఆ నష్టాలు భరిస్తారు. తరువాత ఇంతే సంగతులు.
జనాలకు తెలియకుండానే రేట్లు రెండింతలు, మూడింతలు పెంచుకుంటూ పోతారు. కాస్త ముందుగా రావాలి అంటే ఇంత ఎగస్ట్రా చెల్లించాలి అంటారు. ఏసీ కావాలి అంటే మరి కొంత అదనం. అప్పటికే ఈ కొత్త సుఖాలకు అలవాటు పడ్డ మనుషులు ఇక వెనక్కి రాలేరు. కార్పొరేట్ల మాయాజాలం ఇలాగే వుంటుంది.
ఇప్పుడు ఈ షేరింగ్ సదుపాయం వున్నట్టు లేదు కానీ, మొదట్లో షేర్ ఆటోల మాదిరిగా ఈ సర్వీసులకు కూడా, పూల్ ఆప్షన్ వుండేది. కరోనా తర్వాత దీనికి స్వస్తి చెప్పినట్టున్నారు. ఒకే మార్గంలో వెళ్ళే వాళ్ళు ఈ చాయిస్ ఎంచుకుంటే చార్జి బాగా తగ్గుతుంది. అర్జంటు పని లేని నా బోటి వారికి ఇది బాగా కలిసి వచ్చేది.
కాలం గడుస్తున్న కొద్దీ ఆటో డ్రైవర్లకు, ఈ కొత్త సర్వీసుల డ్రైవర్లకు ప్రవర్తనలో పెద్ద తేడా లేకుండా పోయింది. గతంలో ఆటో డ్రైవర్ మీద పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేసే అవకాశం వుండేది, వాళ్ళు చర్య తీసుకుంటారు అనే ఆశ లేకపోయినా.
ఈ సర్వీసుల మీద ప్రభుత్వ పెత్తనం వున్నట్టు తోచదు. ఈ కంపెనీ యజమాని ఏ దేశంలో ఉంటాడో తెలియదు. ప్రపంచ వ్యాప్తంగా రవాణా సర్వీసులు నడిపే ఈ కంపెనీ పేరిట ఒక్క కారు కూడా వుండదు. కారు, ఇంధనం, డ్రైవర్ ఖర్చులు వారివి కావు. చిట్ ఫండ్ కంపెనీ లాగా ఇద్దరు అవసరంలో వున్న వారిని టెక్నాలజీతో కలుపుతాడు. వచ్చిన దాంట్లో సింహభాగం తీసుకుంటారు. వీటిని దోపిడీ అనడానికి వీలులేదు, వున్న చట్టాల ప్రకారం. సరే ఇదొక అంతులేని, పరిష్కారం లేని సమస్య.
అలా లోగడ నేను ఉబెర్ బుక్ చేసుకొనేటప్పుడు, ఒక్కడినే అయితే, వీలయినప్పుడల్లా పూల్ (షేరింగ్) పద్దతి ఎంచుకునే వాడిని. డబ్బులు సేవ్ చేయడంకోసం కాదు. రకరకాల వ్యక్తుల్ని కలవడానికి వీలుంటుందని.
అలాగని కారులో వుండగా ఎవరితో మాటలు కలపను. డ్రైవర్ పక్కన ముందు సీట్లో కూర్చుని మనుషుల్ని చదివే ప్రయత్నం చేసేవాడిని. పుటకలతో పుట్టిన బుద్ది కదా!
అలాగే, ఒక రోజు ఊబెర్ పూల్ ఎక్కాను. అప్పటికే వెనక సీట్లో ఒకమ్మాయి కూర్చుని వుంది. ఎవరో ఫోను చేస్తే ఆ అమ్మాయి అంటున్న మాటలే మొదట్లో రాసినవి. నిజానికి నేను కావాలని విన్నవి కావు, అదాటుగా చెవిన పడ్డవి.
ఊరు నుంచి పట్నం వచ్చింది. నిర్భయంగా ఊబెర్ టాక్సీ పిలుచుకుంది. డేరింగుగా షేరింగు పద్దతి ఎంచుకుంది. ఆసుపత్రిలో వున్న అక్కను పరామర్శించడానికి వెడుతోంది. ఈ దేశానికి ఇంతకంటే ఏం కావాలి? చాలా సంతోషం అనిపించింది.
పర్వాలేదు, గ్రామీణ స్త్రీలు సయితం స్వతంత్రంగా, ధైర్యంగా జీవించడం మొదలైంది. మంచి పరిణామం.
ఇదెప్పుడో పుష్కర కాలం క్రితం, 2014 నాటి అనుభవం.
పొతే, ఇక రెండో అమ్మాయి.
ఈ అమ్మాయి కధ మరీ విచిత్రం.
భయం లేదు స్త్రీ జాతి జాగృతం అయింది అనే అభిప్రాయం నిశ్చయంగా కలుగుతుంది ఈ అమ్మాయి కధ వింటే.
యాభయ్ పాళ్ళు ఆత్మ విశ్వాసం, పాతిక పాళ్ళు, మొండి తనం, మరో పాతిక పాళ్ళు మంచితనం ఇవన్నీ ఒక పాత్రలో వేసి గిలక్కొడితే ఈ అమ్మాయి రూపం వస్తుంది.
చెప్పాలంటే చాలా కధ వుంది ఈ అమ్మాయి వెనక. విషయ విస్తరణ భీతి. అంచేత ఇది ఇక్కడితో ఆపి ఆ అమ్మాయి విజయ గాధ మరో ఎపిసోడ్ లో చెబుతాను.
నిజానికి జెన్ జీ లంటే ఇలాగే వుంటారు కాబోలు.
(ఇంకా వుంది)
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి