19, డిసెంబర్ 2013, గురువారం

దేవుడి తెలివితేటలు



అవి అన్నీ ఇన్నీ కాదు. అందుకే కొద్దికొద్దిగా చెప్పుకుందాం.
(దేవుడ్ని నమ్మని వాళ్లకు ఓ వినతి. భగవంతుడు మన సమస్యలను పరిష్కరిస్తే ఆయన  సమర్ధత పట్ల మనకు నమ్మకం వుంటుంది. దేవుడు మన సమస్యలను తీర్చలేకపోతే ఆయనకు మన సామర్ధ్యం పట్ల విశ్వాసం వున్నది అనుకోవాలి. సృష్టి నిర్మాణంలో దేవుడు చేసిన చమక్కులు గమనిస్తే ఆయన గొప్పతనం ఏమిటో బోధపడుతుంది. అందుకే ఈ ప్రయత్నం)

మనకు ఈనాడు కనపడే జంతువుల్లో ఏనుగుది భారీ కాయం. అందుకే ఏనుగు నాలుగు కాళ్ళు వొకే పద్దతిలో ముందుకే వొంగివుండే ఏర్పాటు చేసాడు. అంతటి వొళ్ళు వున్న జంతువు మామూలుగా ఇతర జంతువుల మాదిరిగా లేచి నిలబడడం కష్టం. అందుకే సృష్టికర్త ఏనుగుకు ఈ వెసులుబాటు కలిపించాడు. అదే గుర్రం విషయం తీసుకోండి. అది  ముందు కాళ్ళు ముందు పైకి లేపి తరువాత నిలబడుతుంది.  ఆవులు, గేదెలు మాత్రం  వెనుక కాళ్ళు ముందు పైకి లేపి తరువాత  నిలబడతాయి. ఇది చిన్న విషయంలా కనబడవచ్చు. కానీ ఈ అమరికలో ఎన్నో  శాస్త్రీయ పద్దతులు దాగివున్నాయి.



కలువలూ, తామరలూ రెండూ పూలే. కానీ తామర సూర్యోదయ సమయంలో వికసిస్తే కలువ పూవు చంద్రోదయ సమయంలో రెక్కలు విప్పుతుంది. అలాగే ప్రపంచంలో అనేక రకాల పుష్పజాతులు ఒక్కోసమయంలో వికసించే విధానాన్ని గమనించినప్పుడు సృష్టి కార్యం లోని గొప్పతనం అవగతమవుతుంది. లినాయాస్ అనే ప్రఖ్యాత వృక్ష శాస్త్రవేత్త – ‘రక రకాల పూల మొక్కలను ఒకేచోట పెంచగలిగిన వీలున్న పక్షంలో అవి వికసించే సమయాన్నిబట్టి గడియారం అవసరం లేకుండా కాలనిర్ణయం చేయొచ్చున’ని అంటాడు. ఈ వొక్క ముక్క చాలు సృష్టిలో దాగున్న రహస్యాలను అర్ధం చేసుకోవడానికి.
(ఒక ఇంగ్లీష్ గల్పిక ఆధారంగా)

NOTE: Courtesy Image Owner

18, డిసెంబర్ 2013, బుధవారం

మూడంటే మూడే ప్రశ్నలు


యక్ష ప్రశ్నలు కాదు కాబట్టి  ప్రయత్నించి చూడండి.
సమాధానం మాత్రం వెంటనే చెప్పాలి సుమా. ఆలోచిస్తూ పోతే కుదరదు.
ఇదిగో! ఇదే  మొదటి ప్రశ్న.


మీరో  పరుగు పందెంలో పాల్గొంటున్నారు..
రెండో స్తానంలో వున్న ప్రత్యర్ధిని మీరు దాటిపోయారు.
అప్పుడు పందెంలో  మీరే స్తానంలో వున్నట్టు ?
  
అవును! అదే  అనుకున్నాను.
మొదటి స్తానం చేరుకున్నట్టు జవాబు చెబుతారని.
అయితే ఆ జవాబు పూర్తిగా తప్పు.
పందెంలో రెండో స్తానంలో వున్న వ్యక్తిని దాటిపోయారంటే అతడి స్తానంలో మీరు చేరినట్టు. అంటే ఈ ప్రశ్నకు సరయిన సమాధానం రెండో స్తానం అన్నమాట.

ఇప్పుడిక రెండో ప్రశ్న
ఈ పరుగు పందెంలో మీరు చిట్టచివరవున్న ప్రత్యర్ధిని దాటారనుకుందాం.
అప్పుడు  మీరు ఏ స్తానంలో వున్నట్టు ?
దీనికి మీ సమాధానం పందెంలో చివరివాడికంటే ముందున్నట్టు. అవునా!
అయితే మాత్రం మళ్ళీ పప్పులో కాలేసినట్టే.    
ఎందుకని మీరు అడగక్కరలేదు. నేను చెప్పక్కరలేదు.
వరుసలో ‘చిట్ట చివరివాడి’ని  దాటిపోవడం అన్నది ఎవరికయినా  అసాధ్యం కాబట్టి. 

 
 
పోతే ముచ్చటగా మూడో ప్రశ్న.
కాకపొతే, చాలా చిక్కు ప్రశ్న – నోటితోనే టక్కున జవాబు చెప్పాలి. పెన్నూ కాగితం తీసుకుని లెక్కలు వేసుకుంటూ కూచుంటామంటే  కుదరదు.
ముందు వెయ్యి అంకె తీసుకోండి. దానికి  నలభయ్ కలపండి. మళ్ళీ మరో వెయ్యి కలపండి. ముప్పై, ఇంకో వెయ్యి, ఇరవై,  మరో వెయ్యి,  పదీ ఇలా  కలుపుతూ పోండి. ఇప్పుడు చెప్పండి.  అన్నీ కూడితే ఎంత వచ్చింది?
అయిదువేలా !  కాదు.
ఈ ప్రశ్నకు సరయిన సమాధానం 4100 సుమా! నమ్మకపోతే కాలిక్యులేటర్ తీసుకుని లెక్కవేయండి.    


అయ్యో ఇవ్వాళ ఒక్క ప్రశ్నకు  సరయిన జవాబు తట్టలేదని బాధపడకండి.
బోనసుగా ఇంకో ప్రశ్న.
అదే ఇది.
సీగాన పెసూనాంబ (శ్రీ జ్ఞాన ప్రసూనాంబకు ముళ్ళపూడి బుడుగు పెట్టిన ముద్దుపేరు)  తండ్రికి అయిదుగురు ఆడపిల్లలు.
అందులో ఒకరి పేరు సుబ్బలక్ష్మి
మరో అమ్మాయి వెంకట లక్ష్మి
ఇంకో అమ్మాయి మహాలక్ష్మి
నాలుగో అమ్మాయి పేరు విజయలక్ష్మి
ఐదో అమ్మాయి పేరేమిటి? ఆదిలక్ష్మి అనుకుంటున్నారా?

కాదు. మన సీగాన పెసూనాంబే!  
Note: Courtesy Image Owner 

ఎంతో చిన్నది జీవితం!


స్నేహం అనేది నీటి మీద రాత కాదు రాతి మీద గీత.
ఇద్దరు మిత్రులు అడవి మార్గంలో ప్రయాణం చేస్తున్నారు. మధ్యలో ఓ నది దాటుతుండగా  వారి నడుమ ఏదో  విషయంలో వాదప్రతివాదాలు మొదలయ్యాయి.
మాటామాటా పెరిగింది. వాటిలో తీవ్రత పెరిగింది. అందులో ఒకడు కోపం పట్టలేక రెండో వాడిని చాచి లెంపకాయ కొట్టాడు.
దెబ్బతిన్నవాడు ఖిన్నుడయ్యాడు. కానీ స్నేహితుడుపై తిరిగి చేయిచేసుకోలేదు.    

మౌనంగా తల దించుకుని చేతి వేళ్ళతో నీటిమీద ఓ వాక్యం రాసాడు.
ఈ రోజు నాకు చాలా దుర్దినం.  మంచి స్నేహితుడు అనుకుంటున్న వ్యక్తి నా చెంప పగలగొట్టాడు
వేళ్ళ కదలికనుబట్టి  దెబ్బకొట్టినవాడికి స్నేహితుడు రాసినదేమిటో అర్ధం అయింది.  కానీ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ప్రయాణం సాగుతోంది. కానీ వారి నడుమ మాటలే నిలచిపోయాయి. 
నీటిలో నడుస్తుండగానే ఉన్నట్టుండి  ఓ అల విసురుగా వచ్చింది. దాని తాకిడికి దెబ్బతిన్న వ్యక్తి ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోసాగాడు. రెండోవాడు ప్రమాదాన్ని పసికట్టి ఈదుకుంటూ వెళ్లి మునిగిపోతున్న స్నేహితుడ్ని కాపాడి వొడ్డుకు చేర్చాడు.
ప్రాణం కాపాడిన వాడికి  కృతజ్ఞతలు యెలా చెప్పాలో త్రుటిలో ప్రాణాలు దక్కించుకున్నవాడికి తెలియలేదు. తీరం చేరగానే  కనిపించిన ఓ రాతిపై తన మనసులోని భావాన్ని చెక్కాడు.


ఈ రోజు నా జీవితంలో మరవలేని  రోజు.  నా స్నేహితుడు తన ప్రాణాన్ని సయితం లెక్క చేయకుండా నా ప్రాణాన్ని కాపాడాడు. ఈ రోజునూ, అతడు నాకు చేసిన సాయాన్నీ ఎన్నటికీ  మరువలేను.
అది చదివి ఆశ్చర్యపోవడం రెండోవాడి వంతయింది.
ఇదేమిటి? దెబ్బ కొట్టినప్పుడు నీటి  మీద గెలికాడు. ఇప్పుడేమో రాతి మీద చెక్కాడు.
మనసులో మెదిలిన సందేహాన్ని మనసులోనే దాచుకోకుండా స్నేహితుడి ముందు బయట పెట్టాడు.
చెప్పు మిత్రమా! నాతో దెబ్బతిన్నప్పుడేమో నీటిమీద రాశావు. ఇప్పడేమో రాతిమీద  గీశావు. ఏమిటి ఇందులోని మర్మం.
రెండోవాడు ఇలా జవాబు ఇచ్చాడు.
ఎవరయినా  మనల్ని బాధ పెట్టినప్పుడు దాన్ని గుర్తు పెట్టుకోకూడదు. నీటి  మీద రాసిన రాత ఎంతమాత్రం నిలవదు. మరచిపోవాల్సిన విషయం కనుక అలా రాసాను. పోతే నీవు చేసిన సాయం అంటావా. ఒకరోజుతో మరచిపోయేది కాదు.  జీవితాంతం జ్ఞాపకం పెట్టుకోవాలి. రాతి మీద గీతలా కలకాలం గుర్తుండిపోవాలి. అందుకే అలా రాశాను
  
Note: Courtesy Image Owner

వయసు నవ్వింది


రామారావును నేను చిన్నప్పటినుంచీ ఎరుగుదును.
చిన్నతనంలో బొద్దుగా ముద్దుగా వుండేవాడు. వున్న వూళ్ళో స్కూలు లేక పట్నంలో  బావ గారింటికి చేరాల్సివచ్చింది. వేసవి సెలవులివ్వగానే సొంతూరు మీద గాలిమళ్ళేది. అంతే.  బస్సెక్కి తుర్రున  వాళ్ల వూరు బయలుదేరేవాడు. ఆ రోజుల్లో బస్సు టిక్కెట్టు- అందులో అరటిక్కెట్టాయె -  నాలుగణాలు పోను అక్కయ్య ఇచ్చిన రూపాయిలో ఇంకా ముప్పావలా జేబులో మిగిలేది. మరో అణా పెట్టి కట్టె మిఠాయి, ఇంకో అణా పెట్టి జీళ్ళు  కొనుక్కుని కాలవగట్టెక్కేవాడు. ఇక అక్కడినుంచి ఒకటే పాటలు, పద్యాలు.  టైం తెలిసేది కాదు. మాయాబజారులో వివాహభోజనంబు  పాట పదమూడోసారి ఎత్తుకునేలోపల వూరొచ్చేసేది. మూడు మైళ్ళు మూడంగల్లో దాటి  వచ్చిన ఫీలింగు. ఆహా అనుకునేవాడు. తన గొప్పే అనుకునేవాడు. చూసి నవ్వుకునేవాడిని.
పల్లెటూళ్ళో రాజభోగం. వేడి వేడి అన్నం. వెన్న కాచిన నెయ్యి. అరచేతి మందాన మీగడ. ముద్దపప్పు. వూటలూరే కొత్తావకాయ. ఓహో ఏమి రుచి. రాళ్ళు తిని హరాయించుకునే ఆరోగ్యం తనదని మురిసి ముక్కచెక్కలయ్యేవాడు. రామారావుని చూసి జాలితో నవ్వుకునేవాడిని.  
రామారావు పెరిగాడు. ఎదిగాడు. సన్నగీత  గీసినట్టు మీసకట్టు. నిగనిగలాడే జుట్టు. ఎగదువ్విన క్రాఫు. ఎవరో అచ్చు  నాగేశ్వర్రావులావుంటావన్నారు. నిజమే కాబోలనుకున్నాడు.  నవ్వుకోవడం నా వంతయింది.
రామారావుకు పెళ్లయింది. పిల్లలు పుట్టారు. అయినా చిన్న కుర్రాడిలానే వున్నాడు.  తోటివారిలా బొజ్జ రాలేదు. బరువు పెరగలేదు. జుట్టు నెరవలేదు. బట్ట తల రాలేదు.  కంటి చూపు తగ్గలేదు. ముప్పయ్యేళ్ళ క్రితం ఎలావున్నాయో ముప్పయి రెండు పళ్ళు అలాగే గట్టిగా పటిష్టంగా వున్నాయి. ‘నాది పెగ్గుల లెక్క కాదు జగ్గుల లెక్క’ అంటూ మూడు సీసాలు ఆరు సోడాల మాదిరిగా సాయంకాలక్షేపాలు చేసేవాడు. ‘చూశారా నా స్పెషాలిటీ’ అన్నట్టు రొమ్ము విరుచుకు తిరిగే వాడు. రామారావుని  చూస్తుంటే నాకిక నవ్వు రావడం లేదు. జాలి కలుగుతోంది.


చూస్తుండగానే రామారావుకు ఏళ్ళు మీదపడడం మొదలయింది. కొంచెం కొంచెంగా వెంట్రుకలు చెప్పాపెట్టకుండా రాలిపోతున్నాయి. వెనుకనుంచి చూసేవారికి జుట్టు మధ్యలో గచ్చకాయ మందంలో ఖాళీ కనబడుతోంది. నెలల తేడాలోనే బెల్ట్ సైజ్ పెరిగింది. ముందు పొట్ట కనబడి తరువాత రామారావు కనబడుతున్నాడు. దళసరి కళ్ళజోడు మొహం మీద చేరింది. మరీ ముదుసలిలా కాకపోయినా ముడుతలు కనబడుతున్నాయి. అతికించినట్టు పెదాలపై   చిరునవ్వు. అయితే అందులో నాకు జీవం కనబడ్డం లేదు.
రామారావుకు క్రమంగా సృష్టి రహస్యం అర్ధం అవుతున్నట్టు అనిపిస్తోంది. శాశ్వితం అనుకుంటున్నవేవీ నిజానికి శాశ్వితం కావు. ఈ నిజం తెలుసుకున్న రామారావుని చూసినప్పుడు నాకు నవ్వు రాలేదు. జాలీ వెయ్యలేదు. గర్వంగా అనిపించింది.
ఎందుకంటె నా పేరు ‘వయస్సు’ కనుక.
(Note: Courtesy Image Owner)

    

17, డిసెంబర్ 2013, మంగళవారం

బుడుగు


బుడుగు
“ఒరేయ్ బుడుగు కన్నా. నేను నీ నాన్ననుకదా. నువ్వు అల్లరి చేస్తే నాకు కోపం రావాలి కదా. వచ్చి బెత్తంతో గాట్టిగా కొట్టాననుకో. నీకూ ఉక్రోషం రావాలి కదా. అప్పుడు ఏం చేస్తావురా?”
“నువ్వు నాన్నగాడివికదా. కొట్టేస్తావ్. నేను చిన్న పెద్దోడిని కదా.నిన్నేమీ అనలేను కదా. అందుకని లెట్రిన్ లోకి వెళ్లి కమోడ్ శుభ్రం చేస్తాను.”
“అదేమిటి? కమోడ్ కడిగితే నీ కోపం తగ్గుతుందా.యెలా?”
“యెలా ఏమిటి యెలా. అదే మీ పెద్దోళ్ళకు మా చిన్నోళ్ళకు తేడా. నేను లెట్రిన్ కడిగేది నీ టూత్ బ్రష్ తో.”

బుడుగుని తీసుకుని వాళ్ల నాన్న ఆరోజు జూ పార్క్ కు వెళ్లాడు. బోనులో వున్న పులిని చూపించి అది ఎంత భయంకరమయిన జంతువో కొడుక్కుచెప్పసాగాడు. వున్నట్టుండి బుడుగు – పులి బయటకు వచ్చి నిన్ను తినేసింధనుకో. అప్పుడు ఇంటికి వెళ్ళడానికి నేను యే బస్సు ఎక్కాలి?”

బుడుగు స్కూలుకు వచ్చిన ట్రాఫిక్ పోలీసులు పిల్లలకు ట్రాఫిక్ పాఠాలు నేర్పిస్తున్నారు. బుడుగును పిలిచి ఏదయినా స్లోగన్ రాయమన్నారు. బుడుగు రాసిన స్లోగన్ ఇలా వుంది.
“ఇది స్కూలు జోన్. చిన్నపిల్లలు రోడ్డు దాటుతుంటారు. వాహనాలు వేగంగా నడిపి మమ్మల్ని చంపకండి. టీచర్లు వచ్చేదాకా ఆగండి”

బుడుగు స్కూల్లో అసెంబ్లీ జరుగుతోంది. పిల్లలు ఎవరిమట్టుకు వాళ్లు మాట్లాడుకుంటున్నారు. ప్రిన్సిపాల్ చెప్పేది ఎవరికీ వినబడడం లేదు. ఆయనకు చర్రున కోపం వచ్చింది.
“ఏమిటిది. స్కూలనుకున్నారా.మీ ఇల్లనుకున్నారా.వెధవలందరూ ఒకచోట చేరినట్టుంది. ఒకరి తరవాత ఒకరు మాట్లాడలేరా? ఆయ్!” అంటూ గయ్యిమన్నాడు.
బుడుగు లేచి అన్నాడు.
“సరే!ముందు మీరు మొదలు పెట్టండి”    

ఆశానిరాశేనా!


(ఇది నిరుడాఖరులో రాసింది. ఏవన్నా తేడా కనిపిస్తోందా కేలండరు మారడం తప్ప)
పదమూడయినా చూపదా మార్గం? – భండారు శ్రీనివాసరావు 
 
2012 వ సంవత్సరం అంచున నిలబడి ఒక్కసారి వెనక్కు తిరిగి చూసుకుంటే ......
ఎన్ని వ్యాపకాలు, ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాలు
కొన్ని మధురం కొన్ని  మరికొన్ని వ్యధామధురం  
కొన్ని మరపురానివి మరికొన్ని మరచిపోవాలని అనుకునేవి
కొన్ని తీపి గురుతులు  కొన్ని చేదు గుళికలు
ఉగాది పచ్చడిలా కష్టసుఖాల సమ్మేళనమా అంటే కాదాయె
కొని తెచ్చుకున్న ఇక్కట్లు కొన్నయితే పైనబడ్డ ఇబ్బందులు మరి కొన్ని
కొన్ని ప్రకృతి ప్రకోపాలు  మరికొన్ని మనిషి స్వయంకృతాలు
కొన్ని స్వార్ధశక్తుల ప్రేరేపకాలు మరికొన్ని రాజకీయ  కుశ్చిత కుతంత్ర విషజనితాలు  
పులులు పంజాలు విసిరే చోట లేడికూనల దీనాలాపాలు
విష నాగులు సంచరించే వనంలో రెక్కలు విప్పుకుంటున్న శాంతి కపోతాలు
ఎవరి దోవ వారిదే ఎవరి యావ వారిదే
ఎవరి వాదన వారిదే ఎవరి రోదన వారిదే
ఎవరి గోల వారిదే ఎవరి లీల వారిదే  
ఒకరి మాట మరొకరికి ఎక్కదు
ఒకరి గోడు మరొకరికి పట్టదు
వివాదాల ముందు వివేచన తల వంచుకుంది
వాదప్రతివాదాల నడుమ హేతువు తల దించుకుంది  
పంతాలు పట్టింపుల హోరులో నోర్లు తెగబడ్డాయి, వూర్లు తగలడ్డాయి
నాలుకలు చీలిన  నాయకుల  ప్రేలాపనలతో బుల్లితెరలు చిల్లులు పడ్డాయి  
మాటల తూటాలతో మాధ్యమాలు దద్దరిల్లాయి
అమృతం కురవాల్సిన చోట విషం  ధారగా కారింది  
మంచితనం మనుగడే  ప్రశ్నార్ధకంగా మారింది
వాస్తవాలను ఎరుక పరచాల్సిన విజ్ఞులు తామూ  తానులో ముక్కలయ్యారు
మౌనంగా పరికిస్తున్న సామాన్యులు నోటమాట రాక అవాక్కయ్యారు    
యుగాంతం వదంతి నిజమయినా బాగుంటుందన్న భావన ప్రబలుతోంది.  
అయినా ఏదో ఆశ
మనిషిని బతికిస్తున్న ఆశ
నిరాశ నిస్పృహల  నడుమ జోగాడుతున్న ఆశ
మంచి రోజులు వస్తాయన్న ఆశ
మంచి కాలం ముందుందన్న ఆశ
తిట్టుకుంటున్న నోళ్ళు కట్టుబడతాయన్న ఆశ
కొట్టుకుంటున్న చేతులు కలుసుకుంటాయన్న ఆశ
జనాలను దోచుకుంటున్న   నాయకులు జనాలను కాచుకుంటారన్న ఆశ
ఈ ఆశ కొత్త ఏడాది రూపంలో ఎదుట నిలబడి వుంది
చెబుదాం దానికి స్వాగతం
కాలమే సమస్యలకు పరిష్కారం
రెండువేల పదమూడయినా చూపకపోతుందా  ఓ మార్గం

(30-12-2012)             

అప్పు 'పుట్టిన' రోజు

అప్పు పుట్టిన రోజులే కాని పుట్టిన రోజులు లేవన్నాడు ఓ కవి.


తెలుగు తిధులు, ఇంగ్లీష్ తారీఖుల పుణ్యమా అని ఏడాదికి రెండు సార్లు పుట్టినరోజు జరుపుకునే అదృష్టం కొందరికి పడుతుంది.  బోలెడు  బోలెడు వెనుకటి రోజుల్లో ఇళ్లల్లోనే మంత్రసానుల పుణ్యమా అని  పురుళ్ళూ పుణ్యాలు జరిగిపోతున్నప్పుడు, మాతామహులో,పితామహులో లేక వూళ్ళో వున్న సిద్ధాంతిగారో రాసిపెట్టిన కాగితం ముక్క ఆధారంగా పుట్టిన రోజులు జరుపుకునే వాళ్లు కొందరయితే, జనన మరణ దస్తావేజుల ప్రాతిపదికపై జన్మదినోత్సవాలు జరుపుకునే వారు మరికొందరు.     
మరికొందరు అదృష్టవంతులు కూడా వున్నారు. దేవుడు మేలు చేయకుండానే ముచ్చటగా మూడో  మారు కూడా హ్యాపీ బర్త్ డే గ్రీటింగులు ఏటేటా అందుకుంటూ వుంటారు. ఇప్పటికి షష్టి పూర్తి జరుపుకున్న వాళ్లల్లో  చాలామందికి చిన్నప్పుడు బళ్ళో వేసినప్పుడు   నమోదు చేసిన తేదీయే  అధికారికంగా పుట్టిన తేదీ అయికూర్చుంటుంది. స్కూలు ఫైనల్ నాటికి ఇంత వయస్సు వుండి  తీరాలనే నిబంధనకు అనుగుణంగా వేళ్ళమీద  అప్పటికప్పుడే  లెక్కలు వేసి అక్కడికక్కడే ఇస్కూలు రిజిస్టర్లలో   పుట్టిన తేదీ వేసే సంప్రదాయం కారణంగా కొందరికి ఈ అదృష్టం పడుతుంది.
అయితే ఈ అదృష్టాలు తెచ్చిపెట్టే ఇబ్బందులు కూడా వుంటాయి.
డెబ్బయ్యవ దశకంలో నేను ఆంధ్ర జ్యోతిలో పనిచేసేటప్పుడు అక్కడ గ్రూపు ఇన్స్యూరెన్సు చేసే పెద్దమనిషి వచ్చి నా చేత భీమా చేయించుకుని వెళ్లాడు. తన దగ్గర బీమా చేయించున్నవాళ్లకు తన రికార్డుల్లో వున్న తేదీల ప్రకారం ప్రతియేటా క్రమం తప్పకుండా  ఓ పోస్ట్ కార్దుమీద గ్రీటింగ్ పంపడం ఆయనకు అలవాటు. అటు ఆంధ్ర జ్యోతికీ,ఇటు  భీమా కిస్తీలకీ సైతం  నీళ్ళు వొదిలి హైదరాబాదు రేడియోలో చేరిన తరువాత కూడా ఆయన గారు పంపే జన్మదిన శుభాకాంక్షల సందేశం ప్రతియేటా ఠంచనుగా డిసెంబర్ పదిహేను నాడు మా ఆఫీసుకు చేరేది. కార్డు ముక్క కావడం వల్ల ఆ ముక్క నలుగురికీ ఎంచక్కా తెలిసిపోయేది. నా పుట్టిన రోజు ఈ రోజు కాదు మొర్రో అని సర్ది చెప్పలేక తల ప్రాణం తోకలోకి వచ్చేది.
ఇప్పుడు మళ్ళీ నెట్లూ నెట్లాగుల పుణ్యమా అని పొద్దుపొడవక ముందే  పొద్దున్న పొద్దున్నే నెట్లో అందుకునే శుభాకాంక్షలకు ‘థాంక్ యూ  వెరీ మచ్’ లు చెప్పుకోవాల్సివస్తోంది.  ఎస్ ఎం ఎస్ లకు జవాబు ఇవాల్సివస్తోంది.
అదేదో ఇంగ్లీష్ సామెత మాదిరిగా తప్పనిసరి అయినప్పుడు ఆనందించమన్నట్టు అందుకుంటున్నది అభినందనలేగా కిమ్మనకుండా అవునంటే పోలా!
అందుకని మిత్రులారా! విష్ మీ హ్యాపీ బర్త్ డే టుడే. మళ్ళీ ఆగస్ట్ ఏడవ తేదీన కూడా మరచిపోకండేం! (15-12-2013)