Unwarranted row - Bhandaru Srinivas Rao (I.I.S.)
High-profile Dr Jayaprakash Narayan of Lok Satta is in eye of a storm. His remarks on the floor of the AP Legislative Assembly on 'withdrawal' of cases against students indeed kicked up a row. He had not volunteered to speak, but was asked to express his opinion by the Deputy Speaker, Mr Nadendla Manohar, while dealing with the 'issue of withdrawing cases against those agitating students for separate statehood", along with other floor leaders of various parties.
Being honest IAS officer all though, what he felt he expressed it more explicitly. All he said was law should take its own course in case of those who really indulged in arson, looting and extortion. In the same breath he said petty cases registered against those students can be withdrawn. If one looks at his remarks, none should find fault. But, ironically it has come at wrong time when tempers boiling high. This was when the separatist Telangana Rashtra Samiti (TRS) determined to stall the business in the six-day assembly which begun on Friday. Comes rebuttal from the TRS young leader K T R Rao, son of the TRS President K Chandrasekhara Rao; "it’s an insult to the entire student community of the region and sought an unconditional apology." He also went to the extent of warning the former bureaucrat-turned politician of dire consequences and his movements in the city will be put to threat.
This was followed by quick pro and against protests. As a result, the Osmania University JAC held protests burning the effigies of JP (as the bureaucrat popularly known in the state). The Andhra University Students JAC too indulged in burning the effigy of the TRS leaders in their region to register their protest.
Perhaps, JP's remarks might have come in the backdrop of state police suspecting some anti-social elements indulgence during the riots and arson in the campus and elsewhere in Telangana region. More over, as a genuine concerned of student community, perhaps, he might have made such remarks. As a matter of fact, as per the law once a case is registered, it cannot be withdrawn, without trial. Can a person, who indulges in arson (burning or damaging public property) or extortion (forcible collection of money), be allowed to go scot free? Should that form part of a student's academic curriculum or pursuits? However, emotive an issue may be, law of the land spares none.
At the most, stone pelting in the recent agitation can be treated as a 'petty' case. But certainly not burning of public property like buses and extortion from business houses! If any government permit such persons go scot- free, then it would be setting a wrong precedent and future agitations, for whatever may be reasons, bound to turn more volatile and dangerous.
Having said that it also the responsibility of government to ensure that 'justice' done to the student community too! There are allegations that the police exceeded its brief while dealing with agitating students on the campus. Gory reports appeared in a section of press stating that the police not only beat up stone-pelting students, but also journalists covering it. I remember reading a report with visual how an irresponsible police official pie on a floored TV camera journalist, who was running for cover. In that backdrop, the police too might have acted in partisan manner by registering false cases. Who is right and who is wrong can be known, if one carefully examine video clips of all TV channels.
I also remember reading of a report in which none other than the Home Minister Sabita Indra Reddy apologising on behalf of police for their high handedness in OU campus.
As an observer feel, nothing wrong in demanding for withdrawal of cases against those students against whom false cases were foisted, instead wholesome, I also equally feel no fault in JP's remarks. (11-12-2010)
bhandaru srinivasrao లేబుల్తో ఉన్న పోస్ట్లను చూపుతోంది. అన్ని పోస్ట్లు చూపించు
bhandaru srinivasrao లేబుల్తో ఉన్న పోస్ట్లను చూపుతోంది. అన్ని పోస్ట్లు చూపించు
11, డిసెంబర్ 2010, శనివారం
30, అక్టోబర్ 2010, శనివారం
Restraint is need of the hour - Bhandaru Srinivas Rao (I.I.S.)
Restraint is need of the hour - Bhandaru Srinivas Rao (I.I.S.)
The unsavory incident in which some unidentified persons trying to discarnate Amarajeevi Potti Sriramulu’s statue at Telugu University is condemnable by all peace loving as well law abiding citizens. It was unpardonable as it is provocative and that too happening a few days ahead of the state formation day. Those who indulged should have been either ignorant of the history, or uneducated, unsocial elements. It was undoubtedly a senseless act.
Even the decision of the Joint Action Committee headed by none other than a professor like Prof Kodandaram to give a call to students to prevent the state ministers belonging to the region participating in the state formation ceremony is also immoral and unconstitutional. As I expressed in one of my TV channels debate calling state formation day as “betrayers” clearly exhibit the shortsightedness of those who called for, or started usage of such phrases.
In fact, the state bifurcation may as well become reality once the centre constituted Justice Srikrishna Committee submitted its report. Whether the committee report will favor bifurcation or not, in fact, remains hypothetical as of now. Those who are reporting or analyzing also based on some assumptions and presumptions and cannot be treated as that of the Committee members of Justice Srikrishna.
Time and again, the Committee members reassuring the agitated parties that they will submit their report by the set deadline of December 31. Then why indulge in provocative acts by the agitators in its support and so the media, which should not shirk its responsibility by deliberately dragging the Committee as source to their stories and articles. The rebuttal of the TRS Chief K Chandrasekhara Rao that they would not accept Telangana without Hyderabad was based on a report purportedly appeared in a national daily. Why can’t he, who strived hard to take the issue to such pass, if not climax, wait till December 31. None should find fault with him saying that his party would intensify the agitation and turn entire Telangana as war zone is understandable.
But, who is opposing the bifurcation? To me it appears none. Even the vocal integrationists from the other two regions – coastal Andhra and Rayalaseema – appear to have resigned to their fate and in the process of reconciliation. In such a situation, where was the necessity for responsible ruling Congress as the main Opposition, Telugu Desam leaders to issue provocative statements only to precipitate matters? How many of the ruling Congress MPs and MLAs, who are today so vociferously arguing for separate Telangana statehood, will resign if the party high command take a firm stand otherwise? This also applies to Telugu Desam members, who traveled all the way to Delhi, only to derive some political mileage.
Ironically, I also find lack of understanding and unity among all those who are fighting for separate statehood. Why can’t they come under single banner, at least now. The TRS lead by Chandrasekhararao, the JAC headed Prof Kodandaram appears that they are not in one tune, and at the same time defer with the TDP. And the TDP finds fault with TRS approach, by sparing the ruling Congress, which should be held responsible to introduce Bill in Parliament, instead targeting them. As if this is not enough, the ruling Congress members, though in power, also added confusion, by defying its own government’s constitutional obligations. As if this ia also not enough, the balladeer Gaddar jumped onto the Telangana bandwagon and set up his own shop, to spearhead the movement. As a strong believer in Maoist philosophy which says “power can be attained only through barrel of a gun rather than ballot.’, he says now, he will fight out till a Bill favoring bifurcation is introduced in Parliament.
To an ordinary Telanganite, the whole fight placated confusion and commotion. I for one feel that ‘restraint is only the need of the hour, as December 31 is not far off.
COURTESY:http://www.manamlagaru.com/
The unsavory incident in which some unidentified persons trying to discarnate Amarajeevi Potti Sriramulu’s statue at Telugu University is condemnable by all peace loving as well law abiding citizens. It was unpardonable as it is provocative and that too happening a few days ahead of the state formation day. Those who indulged should have been either ignorant of the history, or uneducated, unsocial elements. It was undoubtedly a senseless act.
Even the decision of the Joint Action Committee headed by none other than a professor like Prof Kodandaram to give a call to students to prevent the state ministers belonging to the region participating in the state formation ceremony is also immoral and unconstitutional. As I expressed in one of my TV channels debate calling state formation day as “betrayers” clearly exhibit the shortsightedness of those who called for, or started usage of such phrases.
In fact, the state bifurcation may as well become reality once the centre constituted Justice Srikrishna Committee submitted its report. Whether the committee report will favor bifurcation or not, in fact, remains hypothetical as of now. Those who are reporting or analyzing also based on some assumptions and presumptions and cannot be treated as that of the Committee members of Justice Srikrishna.
Time and again, the Committee members reassuring the agitated parties that they will submit their report by the set deadline of December 31. Then why indulge in provocative acts by the agitators in its support and so the media, which should not shirk its responsibility by deliberately dragging the Committee as source to their stories and articles. The rebuttal of the TRS Chief K Chandrasekhara Rao that they would not accept Telangana without Hyderabad was based on a report purportedly appeared in a national daily. Why can’t he, who strived hard to take the issue to such pass, if not climax, wait till December 31. None should find fault with him saying that his party would intensify the agitation and turn entire Telangana as war zone is understandable.
But, who is opposing the bifurcation? To me it appears none. Even the vocal integrationists from the other two regions – coastal Andhra and Rayalaseema – appear to have resigned to their fate and in the process of reconciliation. In such a situation, where was the necessity for responsible ruling Congress as the main Opposition, Telugu Desam leaders to issue provocative statements only to precipitate matters? How many of the ruling Congress MPs and MLAs, who are today so vociferously arguing for separate Telangana statehood, will resign if the party high command take a firm stand otherwise? This also applies to Telugu Desam members, who traveled all the way to Delhi, only to derive some political mileage.
Ironically, I also find lack of understanding and unity among all those who are fighting for separate statehood. Why can’t they come under single banner, at least now. The TRS lead by Chandrasekhararao, the JAC headed Prof Kodandaram appears that they are not in one tune, and at the same time defer with the TDP. And the TDP finds fault with TRS approach, by sparing the ruling Congress, which should be held responsible to introduce Bill in Parliament, instead targeting them. As if this is not enough, the ruling Congress members, though in power, also added confusion, by defying its own government’s constitutional obligations. As if this ia also not enough, the balladeer Gaddar jumped onto the Telangana bandwagon and set up his own shop, to spearhead the movement. As a strong believer in Maoist philosophy which says “power can be attained only through barrel of a gun rather than ballot.’, he says now, he will fight out till a Bill favoring bifurcation is introduced in Parliament.
To an ordinary Telanganite, the whole fight placated confusion and commotion. I for one feel that ‘restraint is only the need of the hour, as December 31 is not far off.
COURTESY:http://www.manamlagaru.com/
22, అక్టోబర్ 2010, శుక్రవారం
Who got the mileage? Naidu or Dr.Singh? - Bhandaru Srinivas Rao (I.I.S.)
Who got the mileage? Naidu or Dr.Singh? - Bhandaru Srinivas Rao (I.I.S.)
Telugu Desam party chief and former chief minister Nara Chandrababu Naidu’s alleged remarks against none other than Prime Minister Dr Manmohan Singh is reprehensible.
That too a person, who held highest office (Chief Minister) and played a key role in installing as many as two to three non-Congress Prime Ministers at the Centre, indulging in passing such uncharitable remarks against Dr Manmohan Singh, indeed uncalled for.
I for one, for a second wondered how come Naidu can make such a remark like ‘sadist’. Does Naidu aware of meaning of the word ‘sadist’? A ‘sadist’ is a person who tries to derive pleasure from causing physical or mental pain to people or animals.
Naidu’s grouse against Dr Singh was that the latter had not given him appointment. As an Opposition leader he had every reason to feel hurt for not getting audience from a Prime Minister. It is understandable. But, had Naidu followed the protocols to get appointment with the Prime Minister during his whirlwind visit to the state?
If one has to believe the septuagenarian Chief Minister K Rosaiah, Naidu had only sent a letter drafted by his secretary seeking appointment, that too in the last minute. Rosaiah, who had been maintaining his ‘cool’ ever since he took over the reins in trying times, in spite of provocation from the Opposition leader calling him ‘incompetent’ and ‘inefficient’ Chief Minister, appears lost ‘patience’ and burst out his ire against Naidu. Yet with greater restrain! . “I never reacted to Naidu’s provocative statements in the past against me. Simply, because I accept I am old, inefficient and incompetent CM,” he said and added; “What about Naidu, who claims to have held office for nine long years and gained notoriety as “king maker’ at the Centre, besides meticulously lobbying to play host for none other than American President Bill Clinton. Doesn’t he aware of protocols? If Naidu had intention to meet Prime Minister and submit a memorandum, he could have as well accepted our invite and attended to ceremonial see off of Prime Minister.”
Naidu’s every political act, in the recent past, ironically getting misfired. If the ‘maha dharna’ in Maharashtra over construction of projects illegally over river Krishna on the eve of bypolls in 12 constituencies of Telangana, drew a flak as his party lost miserably, then his latest near the Begumpet airport, protesting against the PMO’s refusal to give him time during PM’s recent Hyderabad visit, also ended in yet another fiasco with Naidu’s slip of tongue ‘language’.
Undoubtedly, Naidu and his party’s ‘think tank’ running out of ideas and hence many feel deliberately indulging in cheap political gimmicks to derive some political mileage of it. It may be true every political party today look for political mileage and the word ‘mileage’ no more confines to ‘automobile industry’ to boast off. Every political party in the country strives for this ‘political mileage’ and Naidu’s recent act during Prime Minister is one such. And finally, who got the ‘mileage’? Naidu or Dr Singh?
Telugu Desam party chief and former chief minister Nara Chandrababu Naidu’s alleged remarks against none other than Prime Minister Dr Manmohan Singh is reprehensible.
That too a person, who held highest office (Chief Minister) and played a key role in installing as many as two to three non-Congress Prime Ministers at the Centre, indulging in passing such uncharitable remarks against Dr Manmohan Singh, indeed uncalled for.
I for one, for a second wondered how come Naidu can make such a remark like ‘sadist’. Does Naidu aware of meaning of the word ‘sadist’? A ‘sadist’ is a person who tries to derive pleasure from causing physical or mental pain to people or animals.
Naidu’s grouse against Dr Singh was that the latter had not given him appointment. As an Opposition leader he had every reason to feel hurt for not getting audience from a Prime Minister. It is understandable. But, had Naidu followed the protocols to get appointment with the Prime Minister during his whirlwind visit to the state?
If one has to believe the septuagenarian Chief Minister K Rosaiah, Naidu had only sent a letter drafted by his secretary seeking appointment, that too in the last minute. Rosaiah, who had been maintaining his ‘cool’ ever since he took over the reins in trying times, in spite of provocation from the Opposition leader calling him ‘incompetent’ and ‘inefficient’ Chief Minister, appears lost ‘patience’ and burst out his ire against Naidu. Yet with greater restrain! . “I never reacted to Naidu’s provocative statements in the past against me. Simply, because I accept I am old, inefficient and incompetent CM,” he said and added; “What about Naidu, who claims to have held office for nine long years and gained notoriety as “king maker’ at the Centre, besides meticulously lobbying to play host for none other than American President Bill Clinton. Doesn’t he aware of protocols? If Naidu had intention to meet Prime Minister and submit a memorandum, he could have as well accepted our invite and attended to ceremonial see off of Prime Minister.”
Naidu’s every political act, in the recent past, ironically getting misfired. If the ‘maha dharna’ in Maharashtra over construction of projects illegally over river Krishna on the eve of bypolls in 12 constituencies of Telangana, drew a flak as his party lost miserably, then his latest near the Begumpet airport, protesting against the PMO’s refusal to give him time during PM’s recent Hyderabad visit, also ended in yet another fiasco with Naidu’s slip of tongue ‘language’.
Undoubtedly, Naidu and his party’s ‘think tank’ running out of ideas and hence many feel deliberately indulging in cheap political gimmicks to derive some political mileage of it. It may be true every political party today look for political mileage and the word ‘mileage’ no more confines to ‘automobile industry’ to boast off. Every political party in the country strives for this ‘political mileage’ and Naidu’s recent act during Prime Minister is one such. And finally, who got the ‘mileage’? Naidu or Dr Singh?
1, సెప్టెంబర్ 2010, బుధవారం
“Daivam maanusha roopena” The God within us – Bhandaru Srinivasrao
“Daivam maanusha roopena” The God within us – Bhandaru Srinivasrao
“What is it that you dislike most in life?”
If this question is asked to my wife she will reply ‘I dislike spiders the most’
When the same question is posed to my granddaughter- pat comes her reply – “I hate lizards”
To me however, that question brings into my mind a person I had grown to hate, literally. Her name was “Somamma” and she was 60 years old when I was only 10 at that time. She is an orthodox lady with a big mouth and garish attitudes. Her husband left her with two kids and a desolate house in central Vijayawada – a town in the southern state of Andhra Pradesh. Even as a kid, I was terrified by Somamma’s actions and behavior. I could not bear her loud mouth. She never wore a sari covering her entire body. In the name of ‘MADI’ (a custom in orthodox Brahmin families where folks wear a wet cloth while cooking and offering prayers) she used to harass all the children by using filthy language. All this was printed in my young mind at that tender age. I used to consider her as a Brahma Raakshasi (a she-devil). Hating her came naturally to me.
Life has its funny ways to teach us and I learnt my lesson through an incident that changed my perspective on people.
As the days progressed, I grew along with her grandchildren. One day, an unexpected marriage alliance came from an affluent family for Somamma’s grandson. A huge dowry was offered and without a second thought Somamma agreed to the proposal and her grandson’s marriage was performed at short notice. Unfortunately, the newlywed girl gave birth to a child within three months of marriage – it was obvious that Somamma and her family were deceived by the offer of wealth to marry an already pregnant girl. Money talked once again and Somamma’s grandson took his wife’s side and left both Somamma and the kid at the doorstep of the hospital and left to live with his in-laws. The entire family was distraught and was in a dilemma – what should we do with the kid? Ironically, no one stepped forward and offered any solutions.
At that moment I was caught off guard with what Somamma did. Somamma, the embodiment of age old traditions and customs claimed the infant. She took the baby in her arms and provided the much needed solace. She took the child to her home and became a mother at that age to that new arrival in the world. She left everything to become everything to the child. She became a mother to the kid and nursed her. She became a father to the child and mentored her. She became a grandmother to the kid and doted her.
Seeing that transformation in her, I could not help but erase my negative perceptions on her. From an evil incarnate, she became to me an inspirational person who made clear to the World that being good is not just being nice. A good person always does the right thing irrespective of the consequence and personal sacrifice.
Today, Somamma is no more. But her reminiscences are still fresh in my mind. Whenever I recollect her greatness, I feel that some of my sins are being washed away. That is her greatness. That is the power of Humanity. “Serving hands are greater than praying lips”.
What do you say? – Bhandaru SrinivasRao (31-08-2010)
“What is it that you dislike most in life?”
If this question is asked to my wife she will reply ‘I dislike spiders the most’
When the same question is posed to my granddaughter- pat comes her reply – “I hate lizards”
To me however, that question brings into my mind a person I had grown to hate, literally. Her name was “Somamma” and she was 60 years old when I was only 10 at that time. She is an orthodox lady with a big mouth and garish attitudes. Her husband left her with two kids and a desolate house in central Vijayawada – a town in the southern state of Andhra Pradesh. Even as a kid, I was terrified by Somamma’s actions and behavior. I could not bear her loud mouth. She never wore a sari covering her entire body. In the name of ‘MADI’ (a custom in orthodox Brahmin families where folks wear a wet cloth while cooking and offering prayers) she used to harass all the children by using filthy language. All this was printed in my young mind at that tender age. I used to consider her as a Brahma Raakshasi (a she-devil). Hating her came naturally to me.
Life has its funny ways to teach us and I learnt my lesson through an incident that changed my perspective on people.
As the days progressed, I grew along with her grandchildren. One day, an unexpected marriage alliance came from an affluent family for Somamma’s grandson. A huge dowry was offered and without a second thought Somamma agreed to the proposal and her grandson’s marriage was performed at short notice. Unfortunately, the newlywed girl gave birth to a child within three months of marriage – it was obvious that Somamma and her family were deceived by the offer of wealth to marry an already pregnant girl. Money talked once again and Somamma’s grandson took his wife’s side and left both Somamma and the kid at the doorstep of the hospital and left to live with his in-laws. The entire family was distraught and was in a dilemma – what should we do with the kid? Ironically, no one stepped forward and offered any solutions.
At that moment I was caught off guard with what Somamma did. Somamma, the embodiment of age old traditions and customs claimed the infant. She took the baby in her arms and provided the much needed solace. She took the child to her home and became a mother at that age to that new arrival in the world. She left everything to become everything to the child. She became a mother to the kid and nursed her. She became a father to the child and mentored her. She became a grandmother to the kid and doted her.
Seeing that transformation in her, I could not help but erase my negative perceptions on her. From an evil incarnate, she became to me an inspirational person who made clear to the World that being good is not just being nice. A good person always does the right thing irrespective of the consequence and personal sacrifice.
Today, Somamma is no more. But her reminiscences are still fresh in my mind. Whenever I recollect her greatness, I feel that some of my sins are being washed away. That is her greatness. That is the power of Humanity. “Serving hands are greater than praying lips”.
What do you say? – Bhandaru SrinivasRao (31-08-2010)
13, ఆగస్టు 2010, శుక్రవారం
ఇంకానా! ఇకపై సాగదు! - భండారు శ్రీనివాసరావు
ఇంకానా! ఇకపై సాగదు! - భండారు శ్రీనివాసరావు
రాను రాను - సామాన్యుడనే వాడికి - ఓటు వెయ్యడం మినహా ఏ ‘హక్కూ’ లేకుండా పోతోంది. కానీ, అతడ్ని అడ్డం పెట్టుకుని బతికేవారికి మాత్రం అన్ని హక్కులూ - హక్కుభుక్తమై పోతున్నాయి.
నిజానికి, పార్టీలూ,పర్టీల నాయకులూ, అమాత్యులూ, అధికారులు,ఉద్యోగులు, పోలీసులూ, అందరూ ప్రజల్లో భాగమే. ప్రజల నుంచి వచ్చిన వాళ్ళే. ఎదిగో - ఎన్నికయ్యో, హక్కులు సాధించుకుని అధికారం చెలాయిస్తున్నారు. సామాన్యులు ఎలాంటి హక్కులూ లేకుండా కునారిల్లుతున్నారు. అదే తానులోంచి వచ్చిన వాళ్ళు మాత్రం వృత్తుల పేరిటా, ఉద్యోగాల పేరిటా,సంఘాలు పెట్టుకుని, హక్కుల పోరాటాల పేరుతో లేని అధికారాలు అనుభవిస్తున్నారు. పై పదవులకు నిచ్చెనలు వేసుకుంటున్నారు.
సంఘాల కుంపట్లు పెట్టుకోని వర్గాలు ఈనాడు కాగడాలు వేసి గాలించినా కనిపించవు. ఎన్జీవోలకు సంఘాలున్నాయి. ఐ.ఏ.ఎస్., ఐ.పి.ఎస్. అధికారులకు అసోసియేషన్లు ఉన్నాయి. రిక్షాలు లాగేవారికే కాదు, విమానాలు నడిపేవారికీ యూనియన్లు ఉన్నాయి. అమ్మేవారికి, కొనేవారికి సమాఖ్యలున్నాయి. రాసేవారికి, ఆ రాసిన వాటికి అచ్చేసేవారికీ సంస్థలు ఉన్నాయి. ఆడవారికీ, భార్యాబాధితులకు సయితం సమాజాలున్నాయి. వృత్తుల వారీగా, కులాలవారీగా, మతాలవారీగా ఎవరి సంఘాలు వారికి ఉన్నాయి. వీటన్న్టిటికీ, సొంతంగా ఏర్పరచుకున్న హక్కులు ఉన్నాయి. లేకపోయినా, వాటికోసం పోరాడగల యంత్రాంగ వ్యవస్తలున్నాయి.భావాలను విప్పిచెప్పగల గళాలు ఉన్నాయి. వాటిని ప్రజలకు చేరవేసే మాధ్యమాలు ఉన్నాయి. హక్కుల సాధనకోసం సమ్మెలు, బంద్ లు, ఆందోళనలు, నిరసనలు, రాస్తారోఖోలు, రైల్ రోఖోలు, ఘెరావ్ లు, ముట్టడులూ, ఊరేగింపులూ, బైఠాయింపులూ, అటకాయింపులూ, మానవహారాలు, దిష్టిబొమ్మల దహనాలు, ఇలా ఎన్నో రకాలుగా, ఎన్నెన్నో రూపాల్లో.. సామాన్యుడి సాదారణ జీవితాన్ని అతలాకుతలం చేస్తూ మరింత దుర్బరంగా మారుస్తూ - పై పెచ్చు తాము పడుతున్న ఈ పడరాని పాట్లన్నీ ఆ సామాన్యుడి కోసమే అని చెప్పి నమ్మించగల టక్కుటమార విద్యలన్నీ వీరికి వెన్నతో పెట్టిన విద్య. ఇవన్నీ లేనివాడు, అసలేమీ లేనివాడు మాత్రం రాజ్యాంగం తనకు కల్పించిన అన్ని రక్షణలకూ తూట్లు పొడుస్తున్న ఈ అస్తవ్యస్త మధ్య చిక్కుకుపోయి నానా అవస్థలు పడుతూ దిక్కుతోచక విలవిలలాడుతున్నాడు.
కారణాలు ఏమైనా, హేతుబధ్దత ఎంత ఉన్నా, బంద్ ల వల్లా, రాస్తారోఖోల వల్ల నష్టపోతున్నదీ, కష్టపడుతున్నదీ సామాన్యులే అన్నది నగ్న సత్యం. నిరసనలూ, ఆందోళనల పేరుతో రాజకీయపార్టీలు, వాటి అనుబంధ సంస్థలు, కార్మిక సంఘాలు, ఇతర సంస్థలూ, ఇష్టారాజ్యంగా నడిరోడ్లపై చేస్తున్న ధర్నాలు, బైఠాయింపులు నిత్యకృత్యంగా మారి జనజీవితాన్ని నరకప్రాయంగా మారుస్తున్నాయన్నది అంతే నిజం.
ప్రజల సమస్యల పరిష్కారం కోసం ప్రభుత్వాలపై ఒత్తిడి తెచ్చే నెపంతో రోడ్డెక్కుతున్న రాజకీయ పార్టీలు, కార్మికసంఘాలు తమ వైఖరులనూ, విధానాలను పునస్సమీక్షించుకోవాలి. ఏ సామాన్య జనం కోసమైతే ఉద్యమాలు, ఆందోళనలూ, నిర్వహిస్తున్నామని ఆయా పార్టీలూ, సంఘాలు అనుకుంటున్నాయో, ఆ సామాన్య జనాన్నే తమ విధానాలు మరింత చికాకు పరుస్తున్నాయన్న వాస్తవాన్ని అర్దం చేసుకోవాలి. పోరాటాల పేరుతోనో, ఇతరేతర రాజకీయ కారణాలతోనో బడుగుజీవి నడుం విరుస్తున్న ఈ అపబ్రంశపువిధానాలు ఏ నాగరిక దేశంలోనూ కానరావు. సాటి పౌరులకు ఇబ్బంది కలగని రీతిలో నిరసనలు ప్రకటించే పద్ధతులను సభ్యసమాజం పాటించి తీరాలన్న ప్రాధమిక స్పృహ మనదేశంలో కలికానికి కూడా కానరాదు.
ఒకసారి, సూర్యాపేట మీదుగా బస్సులో ఖమ్మం వెడుతుంటే నడుమ దారిలో వందలాది వాహనాలు నిలిచిపోయాయి. కారణం వాకబు చేయడానికి వెడితే కొంతదూరంలో ఏదో పార్టీకి చెందిన కార్యకర్త్గలు - పట్టుమని పదిమంది కూడా లేరు. - జండాలు పట్టుకుని, నినాదాలు చేస్తూ నడిరోడ్డు పై ధర్నా చేస్తున్నారు. ‘ఇలా ఎంతసేపు మీ తమాషా చూడాలనిగద్దిస్తే ఒక్క అరగంట ఓపిక పట్టండి సార్! ఫలానా టీవీ వాళ్ళు దోవలో ఉన్నామని ఇప్పుడే సెల్ ఫోన్లో చెప్పారు. అని వాళ్ళనాయకుడు జవాబిచ్చాడు. ఇలాంటి ఆందోళనలు, ధర్నాలు, రాస్తారోఖోలు ససేమిరా చూపించేది లేదని చానళ్ళన్నీ ఏకగ్రీవంగా నిర్ణయం తీసుకోగల్గితే మెరుగయిన సమాజం కోసం నిజంగా కృషి చేసినట్టవుతుంది. ప్రచారం కోసం కాకుండా ప్రజాక్షేమాన్ని కోరుకునే సంస్థలు కూడా తమ కార్యకర్తల్ని తక్షణం రంగంలోకి దింపి ‘ఇలా ప్రజలని ఇబ్బందుల పాలు చేసే వారికి దయచేసి ఓట్లు వెయ్యవద్దు అనే ప్లకార్డులను పట్టుకుని మౌనంగా ఆ పక్కన నిలబడితే, నవ్యత్వం కోసం పటుపడే ఛానెళ్ళన్నీ ఆ దృశ్యాలను ఒక్కమారైనా ప్రసారం చేయగలిగితే , ఇంకోసారి ఏపార్టీ, ఏయూనియన్ కూడా ఇలాంటి ఆందోళనలక్ సాహసించదు. కానీ సంచలనం ఒక్కటే సమస్తం అనుకునే ఈ పోటాపోటీ ప్రచార వ్యాపార యుగంలో ఇది నెరవేరని కలే.
కానీ, ఏదో ఒకరోజు ‘సామాన్యుడి రోజు’ కూడా వస్తుంది. నిరసనలని వ్యక్తం చేయడానికి ఎంచుకున్న విధానాల ద్వారా వేలాది మంది ప్రజలను అకారణంగా ఇబ్బంది పెట్టే హక్కు వీరికెవరిచ్చారన్న ప్రాధమిక ప్రశ్న ముందుకు వస్తుంది.
అర్భకుడు, అమాయకుడు అనుకున్న ఈ సామాన్యుడే తిరగబడి ‘ఇంకానా’ ఇకపై సాగదు!’ అంటూ హూంకరిస్తూ - తన జీవితంతో ఆటాడుకుంటున్న ‘వర్గాల’ మెడలు వంచే రోజు తప్పక వస్తుంది. తస్మాత్ జాగ్రత్త!
భండారు శ్రీనివాసరావు
NOTE: All images in this blog are copy righted to their respective owners
రాను రాను - సామాన్యుడనే వాడికి - ఓటు వెయ్యడం మినహా ఏ ‘హక్కూ’ లేకుండా పోతోంది. కానీ, అతడ్ని అడ్డం పెట్టుకుని బతికేవారికి మాత్రం అన్ని హక్కులూ - హక్కుభుక్తమై పోతున్నాయి.
నిజానికి, పార్టీలూ,పర్టీల నాయకులూ, అమాత్యులూ, అధికారులు,ఉద్యోగులు, పోలీసులూ, అందరూ ప్రజల్లో భాగమే. ప్రజల నుంచి వచ్చిన వాళ్ళే. ఎదిగో - ఎన్నికయ్యో, హక్కులు సాధించుకుని అధికారం చెలాయిస్తున్నారు. సామాన్యులు ఎలాంటి హక్కులూ లేకుండా కునారిల్లుతున్నారు. అదే తానులోంచి వచ్చిన వాళ్ళు మాత్రం వృత్తుల పేరిటా, ఉద్యోగాల పేరిటా,సంఘాలు పెట్టుకుని, హక్కుల పోరాటాల పేరుతో లేని అధికారాలు అనుభవిస్తున్నారు. పై పదవులకు నిచ్చెనలు వేసుకుంటున్నారు.
సంఘాల కుంపట్లు పెట్టుకోని వర్గాలు ఈనాడు కాగడాలు వేసి గాలించినా కనిపించవు. ఎన్జీవోలకు సంఘాలున్నాయి. ఐ.ఏ.ఎస్., ఐ.పి.ఎస్. అధికారులకు అసోసియేషన్లు ఉన్నాయి. రిక్షాలు లాగేవారికే కాదు, విమానాలు నడిపేవారికీ యూనియన్లు ఉన్నాయి. అమ్మేవారికి, కొనేవారికి సమాఖ్యలున్నాయి. రాసేవారికి, ఆ రాసిన వాటికి అచ్చేసేవారికీ సంస్థలు ఉన్నాయి. ఆడవారికీ, భార్యాబాధితులకు సయితం సమాజాలున్నాయి. వృత్తుల వారీగా, కులాలవారీగా, మతాలవారీగా ఎవరి సంఘాలు వారికి ఉన్నాయి. వీటన్న్టిటికీ, సొంతంగా ఏర్పరచుకున్న హక్కులు ఉన్నాయి. లేకపోయినా, వాటికోసం పోరాడగల యంత్రాంగ వ్యవస్తలున్నాయి.భావాలను విప్పిచెప్పగల గళాలు ఉన్నాయి. వాటిని ప్రజలకు చేరవేసే మాధ్యమాలు ఉన్నాయి. హక్కుల సాధనకోసం సమ్మెలు, బంద్ లు, ఆందోళనలు, నిరసనలు, రాస్తారోఖోలు, రైల్ రోఖోలు, ఘెరావ్ లు, ముట్టడులూ, ఊరేగింపులూ, బైఠాయింపులూ, అటకాయింపులూ, మానవహారాలు, దిష్టిబొమ్మల దహనాలు, ఇలా ఎన్నో రకాలుగా, ఎన్నెన్నో రూపాల్లో.. సామాన్యుడి సాదారణ జీవితాన్ని అతలాకుతలం చేస్తూ మరింత దుర్బరంగా మారుస్తూ - పై పెచ్చు తాము పడుతున్న ఈ పడరాని పాట్లన్నీ ఆ సామాన్యుడి కోసమే అని చెప్పి నమ్మించగల టక్కుటమార విద్యలన్నీ వీరికి వెన్నతో పెట్టిన విద్య. ఇవన్నీ లేనివాడు, అసలేమీ లేనివాడు మాత్రం రాజ్యాంగం తనకు కల్పించిన అన్ని రక్షణలకూ తూట్లు పొడుస్తున్న ఈ అస్తవ్యస్త మధ్య చిక్కుకుపోయి నానా అవస్థలు పడుతూ దిక్కుతోచక విలవిలలాడుతున్నాడు.
రాస్తా రోఖో కారణంగా ఆగిపోయిన అంబులెన్స్
ఒకసారి, సూర్యాపేట మీదుగా బస్సులో ఖమ్మం వెడుతుంటే నడుమ దారిలో వందలాది వాహనాలు నిలిచిపోయాయి. కారణం వాకబు చేయడానికి వెడితే కొంతదూరంలో ఏదో పార్టీకి చెందిన కార్యకర్త్గలు - పట్టుమని పదిమంది కూడా లేరు. - జండాలు పట్టుకుని, నినాదాలు చేస్తూ నడిరోడ్డు పై ధర్నా చేస్తున్నారు. ‘ఇలా ఎంతసేపు మీ తమాషా చూడాలనిగద్దిస్తే ఒక్క అరగంట ఓపిక పట్టండి సార్! ఫలానా టీవీ వాళ్ళు దోవలో ఉన్నామని ఇప్పుడే సెల్ ఫోన్లో చెప్పారు. అని వాళ్ళనాయకుడు జవాబిచ్చాడు. ఇలాంటి ఆందోళనలు, ధర్నాలు, రాస్తారోఖోలు ససేమిరా చూపించేది లేదని చానళ్ళన్నీ ఏకగ్రీవంగా నిర్ణయం తీసుకోగల్గితే మెరుగయిన సమాజం కోసం నిజంగా కృషి చేసినట్టవుతుంది. ప్రచారం కోసం కాకుండా ప్రజాక్షేమాన్ని కోరుకునే సంస్థలు కూడా తమ కార్యకర్తల్ని తక్షణం రంగంలోకి దింపి ‘ఇలా ప్రజలని ఇబ్బందుల పాలు చేసే వారికి దయచేసి ఓట్లు వెయ్యవద్దు అనే ప్లకార్డులను పట్టుకుని మౌనంగా ఆ పక్కన నిలబడితే, నవ్యత్వం కోసం పటుపడే ఛానెళ్ళన్నీ ఆ దృశ్యాలను ఒక్కమారైనా ప్రసారం చేయగలిగితే , ఇంకోసారి ఏపార్టీ, ఏయూనియన్ కూడా ఇలాంటి ఆందోళనలక్ సాహసించదు. కానీ సంచలనం ఒక్కటే సమస్తం అనుకునే ఈ పోటాపోటీ ప్రచార వ్యాపార యుగంలో ఇది నెరవేరని కలే.
కానీ, ఏదో ఒకరోజు ‘సామాన్యుడి రోజు’ కూడా వస్తుంది. నిరసనలని వ్యక్తం చేయడానికి ఎంచుకున్న విధానాల ద్వారా వేలాది మంది ప్రజలను అకారణంగా ఇబ్బంది పెట్టే హక్కు వీరికెవరిచ్చారన్న ప్రాధమిక ప్రశ్న ముందుకు వస్తుంది.
అర్భకుడు, అమాయకుడు అనుకున్న ఈ సామాన్యుడే తిరగబడి ‘ఇంకానా’ ఇకపై సాగదు!’ అంటూ హూంకరిస్తూ - తన జీవితంతో ఆటాడుకుంటున్న ‘వర్గాల’ మెడలు వంచే రోజు తప్పక వస్తుంది. తస్మాత్ జాగ్రత్త!
భండారు శ్రీనివాసరావు
NOTE: All images in this blog are copy righted to their respective owners
చిక్కు సమస్యలు - చిరు పరిష్కారాలు - భండారు శ్రీనివాసరావు
చిక్కు సమస్యలు - చిరు పరిష్కారాలు - భండారు శ్రీనివాసరావు
యాభయ్ ఏళ్ళక్రితానికి - ఇప్పటికీ కొట్టొచ్చినట్టు కనబడే మార్పు ఏమిటి? అని అడిగితే - ఆ రోజుల్లో సినిమా హాళ్ళలో చుట్ట - బీడీ సిగరెట్లు తాగేవారు - ఇప్పుడది లేదని - ఆరు పదులు వయసు దాటిన వారెవరైనా జవాబు చెబుతారు.
అప్పటికీ - ఇప్పటికీ పొగత్రాగేవారి సంఖ్య తగ్గిందా అంటే అదీ లేదు. సినిమా హాల్లో సిగరెట్ తాగితే జరిమానా వేస్తామని బెదిరించారా అంటే అదీ లేదు. అన్ని సినిమా హాళ్ళ వద్ద ప్రత్యేక సిబ్బందిని నియమించి కట్టుదిట్టం చేశారా అని ప్రశ్నించుకుంటే లేదనే సమాధానం వస్తుంది. పొగరాయుళ్ళను పట్టుకుని కౌన్సిలింగ్లూ గట్రా నిర్వహించారా అంటే అదీ లేదు. ప్రేక్షకులతో సమావేశాలు ఏర్పాటు చేసి పొగత్రాగవద్దని క్లాసులు తీసుకున్నారా అంటే ఆ దాఖలాలూ లేవు. మరి పొగత్రాగందే పట్టుమని పది నిమిషాలు ఓపలేని ధూమపాన ప్రియులు సిగరెట్ల జోలికి పోకుండా సినిమాలు ఎలా చూస్తున్నారు?
ఈ ప్రశ్నకి సమాధానం ఒక్కటే. ప్రజల్లో ఓ సుగుణం ఉంది. అది చూసి నేర్చుకోవడం. డేరా టూరింగ్ టాకీసులూ,రేకుల సినిమా హాళ్ళ కాలం ముగిసి ఎయిర్ కండిషన్ థియేటర్ల కాలం మొదలు కాగానే సినిమా హాళ్ళలో పొగత్రాగడం మంచిది కాదని పక్క వాళ్ళని గమనిస్తూ ఎవరికి వారే తెలుసుకున్నారు. ఈ సూత్రాన్నే ట్రాఫిక్ అధికారులు గమనించి అమలు చేస్తే సమస్యలకు సగం పరిష్కారం లభిస్తుంది. లేని పక్షంలో - ఒక దినపత్రిక పేర్కొన్నట్టు -" సమస్యమీదే - పరిష్కారం మీదే మేం నిమిత్త మాత్రులం - ఇదీ ట్రాఫిక్ పోలీసుల వరుస" అనే విమర్శల తాకిడిని తట్టుకోక తప్పదు.
హైదరాబాద్ నగరంలో ట్రాఫిక్ని చక్కదిద్దడం అన్నది ఆషామాషీ వ్యవహారం కాదు. కాకపోతే , అందుకోసం తీసుకుంటున్న చర్యలేమిటన్నదే జవాబు లేని- రాని ప్రశ్న.
ట్రాఫిక్ అంశాలపై ఏర్పాటు చేసిన సదస్సులు - సమావేశాల్లో పౌరులు ఏదయినా చెప్పబోతే `సమస్యలు చెప్పమంటే, సలహాలు చెబుతున్నారని' కొందరు అధికారులు విరుచుకు పడిన తీరు గమనిస్తే వారి అసహన వైఖరి తేటతెల్లమవుతుంది. అవగాహన కల్పించే తీరు సరిగా లేదేమో అనిపిస్తుంది. కొన్ని కొన్ని చిన్న చిన్న చర్యలతో సమస్యకు పరిష్కారం లభిస్తుందేమో ప్రయత్నించి చూడడంలో తప్పేమీ లేదని వారు గ్రహించాలి. అన్నింటికంటే ముందు చేయాల్సింది - ట్రాఫిక్ అధికారులు తమ ప్రాధాన్యతలను నిర్ధారించుకోవడం.
హెల్మెట్లు, సీటు బెల్టులవంటి నిబంధనల అమలుకు తీసుకుంటున్న శ్రద్ధని - కొంతకాలం పాటయినా - ట్రాఫిక్ని చక్కదిద్దడానికి మరల్చాలి. ఎక్కడ - ఏ సమయంలో వాహనాల రద్దీ ఎక్కువగా ఉంటుందో అధ్యయనం చేసి అందుకు తగ్గట్టుగా అదనపు సిబ్బందిని - ఆయా కూడళ్ళలో - అవుట్ సోర్సింగ్ పద్ధతిపై నియమించాలి. ఈ సిబ్బంది కయ్యే ఖర్చుని ఆయా కూడళ్ళ చుట్టు పక్కల ఉండే దుకాణాలు, నివాస సముదాయాలనుంచి పారదర్శక పద్ధతిలో వసూలు చేయాలి.
రోడ్లు దాటడానికి రాజధాని నగరంలో అనేక చోట్ల ఫుట్ వోవర్ బ్రిడ్జీలు నిర్మించారు. ప్రకటనలకు మినహా - వాటిని జనం ఉపయోగిస్తున్న దాఖలాలు లేవు. స్త్రీ, బాల, వృద్ధులు ఆ వంతెనలు ఎక్కలేరు. ఎక్కగలిగిన వారు, ఎక్కనే ఎక్కరు. అందువల్ల వాటిని మరింత ఉపయోగంలోకి తీసుకురావడానికి వాటికి లిఫ్టులు అమర్చాలి. అందుకయ్యే వ్యయాన్ని కొద్ది కొద్దిగా వినియోగదారుల నుంచి రుసుము రూపంలో రాబట్టుకోవాలి. ఇలాటి ఏర్పాట్లకి వీలులేనిచోట్ల ప్రత్యామ్నాయాలు పరిశీలించాలి. అనేక రద్దీ కూడళ్ల వద్ద రోడ్డుదాటలేక అవస్తలు పడేవారు అనేకమంది కనిపిస్తుంటారు. భవసాగరం కంటే రోడ్డు దాటడమే కష్టంగా భావిస్తుంటారు.ఇలాటి సంగతి పట్టించుకునే నాధుడు కనబడడు.
బాగా అభివృద్ధిచెందిన ప్రపంచ నగరాలలో అయితే, రోడ్డుదాటడానికి పుష్ బటన్ వ్యవస్తలు వుంటాయి.
ఇలాగే, మరికొన్ని ఖర్చులేని పద్దతులు అమలుచేయవచ్చు.
ప్రైవేటు విద్యా సంస్థల వద్ద నిర్మించిన వంతెనల పూర్తి వ్యయాన్ని ఆ సంస్థల నుంచే వసూలు చేయాలి. విద్యార్ధుల నుంచి భారీ మొత్తంలో ఫీజులు పిండుతున్న ఆ సంస్ధలకి ఇదేమంత పెద్దభారం కాబోదు.
థియేటర్లు, పాఠశాలలు, ఆఫీసుల వేళల్లో తగుమార్పులు చేయడం ద్వారా, ఒకే సమయంలో, ప్రజలు, వాహనాలు భారీ సంఖ్యలో రోడ్ల మీదకు రాకుండా నియంత్రించడం వీలుపడుతుంది.
కనిపించిన చోటల్లా `నోపార్కింగ్' బోర్డులు పెట్టకుండా పార్కింగ్ కి అనువయిన స్ధలాలని ముందుగా గుర్తించాలి.
ప్రయివేటు బస్సులని ఎలాగూ అదుపు చేయలేరు కనుక - రాత్రి సమయాలల్లో కొన్ని కొన్ని విద్యాసంస్తలకున్న ఖాళీ జాగాలలో ప్రయాణీకులను ఎక్కించుకునేందుకు అనుమతి ఇవ్వాలి.
ఇందుకోసం వసూలు చేసే రుసుముని ఆయా విద్యా సంస్తలకే ఇవ్వాలి. ఇలాచేయడంవల్ల అనేక ప్రాంతాలలో రాత్రివేళల్లో ట్రాఫిక్ జామ్స్ తగ్గిపోతాయి.
స్కూళ్ళకీ, ఆఫీసులకీ వెళ్ళే బిజీ సమయాల్లో చెకింగ్లు జరిపే పద్ధతికి స్వస్తి చెప్పాలి. సిగ్నల్ జంపింగ్ చేసే వాహనదారులను పట్టుకుని భారీ జరిమానాలు విధించాలి. రద్దీ సమయాలని దృష్టిలో పెట్టుకుని ` వీ ఐ పీ ' ల పర్యటనల వేళల్లో మార్పు చేయాలి.
ఇవన్నీ చేసినా, సమస్య నూటికి నూరుపాళ్లు పరిష్కారం కాకపోవచ్చు. కానీ పరిస్థితి కొంతలో కొంత మెరుగు పడడానికీ , పోలీసుల పట్ల ప్రజలకున్న అవగాహన, అభిప్రాయాల్లో సానుకూల మార్పు రావడానికే ఈ చర్యలు ఖచ్చితంగా దోహదం చేస్తాయి.
భండారు శ్రీనివాసరావు
NOTE: All images in this blog are copy righted to their respective owners
యాభయ్ ఏళ్ళక్రితానికి - ఇప్పటికీ కొట్టొచ్చినట్టు కనబడే మార్పు ఏమిటి? అని అడిగితే - ఆ రోజుల్లో సినిమా హాళ్ళలో చుట్ట - బీడీ సిగరెట్లు తాగేవారు - ఇప్పుడది లేదని - ఆరు పదులు వయసు దాటిన వారెవరైనా జవాబు చెబుతారు.
ఈ ప్రశ్నకి సమాధానం ఒక్కటే. ప్రజల్లో ఓ సుగుణం ఉంది. అది చూసి నేర్చుకోవడం. డేరా టూరింగ్ టాకీసులూ,రేకుల సినిమా హాళ్ళ కాలం ముగిసి ఎయిర్ కండిషన్ థియేటర్ల కాలం మొదలు కాగానే సినిమా హాళ్ళలో పొగత్రాగడం మంచిది కాదని పక్క వాళ్ళని గమనిస్తూ ఎవరికి వారే తెలుసుకున్నారు. ఈ సూత్రాన్నే ట్రాఫిక్ అధికారులు గమనించి అమలు చేస్తే సమస్యలకు సగం పరిష్కారం లభిస్తుంది. లేని పక్షంలో - ఒక దినపత్రిక పేర్కొన్నట్టు -" సమస్యమీదే - పరిష్కారం మీదే మేం నిమిత్త మాత్రులం - ఇదీ ట్రాఫిక్ పోలీసుల వరుస" అనే విమర్శల తాకిడిని తట్టుకోక తప్పదు.
హైదరాబాదులో ట్రాఫిక్
ట్రాఫిక్ అంశాలపై ఏర్పాటు చేసిన సదస్సులు - సమావేశాల్లో పౌరులు ఏదయినా చెప్పబోతే `సమస్యలు చెప్పమంటే, సలహాలు చెబుతున్నారని' కొందరు అధికారులు విరుచుకు పడిన తీరు గమనిస్తే వారి అసహన వైఖరి తేటతెల్లమవుతుంది. అవగాహన కల్పించే తీరు సరిగా లేదేమో అనిపిస్తుంది. కొన్ని కొన్ని చిన్న చిన్న చర్యలతో సమస్యకు పరిష్కారం లభిస్తుందేమో ప్రయత్నించి చూడడంలో తప్పేమీ లేదని వారు గ్రహించాలి. అన్నింటికంటే ముందు చేయాల్సింది - ట్రాఫిక్ అధికారులు తమ ప్రాధాన్యతలను నిర్ధారించుకోవడం.
రోడ్డు దోపిడీ
రోడ్లు దాటడానికి రాజధాని నగరంలో అనేక చోట్ల ఫుట్ వోవర్ బ్రిడ్జీలు నిర్మించారు. ప్రకటనలకు మినహా - వాటిని జనం ఉపయోగిస్తున్న దాఖలాలు లేవు. స్త్రీ, బాల, వృద్ధులు ఆ వంతెనలు ఎక్కలేరు. ఎక్కగలిగిన వారు, ఎక్కనే ఎక్కరు. అందువల్ల వాటిని మరింత ఉపయోగంలోకి తీసుకురావడానికి వాటికి లిఫ్టులు అమర్చాలి. అందుకయ్యే వ్యయాన్ని కొద్ది కొద్దిగా వినియోగదారుల నుంచి రుసుము రూపంలో రాబట్టుకోవాలి. ఇలాటి ఏర్పాట్లకి వీలులేనిచోట్ల ప్రత్యామ్నాయాలు పరిశీలించాలి. అనేక రద్దీ కూడళ్ల వద్ద రోడ్డుదాటలేక అవస్తలు పడేవారు అనేకమంది కనిపిస్తుంటారు. భవసాగరం కంటే రోడ్డు దాటడమే కష్టంగా భావిస్తుంటారు.ఇలాటి సంగతి పట్టించుకునే నాధుడు కనబడడు.
బాగా అభివృద్ధిచెందిన ప్రపంచ నగరాలలో అయితే, రోడ్డుదాటడానికి పుష్ బటన్ వ్యవస్తలు వుంటాయి.
రోడ్డుపక్కన వున్న పుష్ బటన్ నొక్కగానే -
రోడ్డు క్రాస్ చేయడానికి వీలుగా దీపం వెలుగుతుంది.
దానితో ఎక్కడి వాహనాలు అక్కడే టక్కున ఆగిపోతాయి.
అంతేకాకుండా
విద్యుత్ తో కూడా పని లేకుండా - జండాలను ఉపయోగించే ఒక విధానం అమల్లోవుంది. అదేమిటంటే- రోడ్డుకు ఇరువైపులా బాస్కేట్లలో కొన్ని జండాలను ఉంచుతారు. రోడ్డుదాటాలనుకునేవారు ఆ జండాను తీసుకుని ఊపుకుంటూ వెళ్లిపోవచ్చు.
ఎంచక్కా రోడ్డు దాటగానే
అవతలవైపు వున్న బాస్కేట్లో వుంచి తమదారిన వెళ్లిపోవచ్చు.
ఇలాగే, మరికొన్ని ఖర్చులేని పద్దతులు అమలుచేయవచ్చు.
ప్రైవేటు విద్యా సంస్థల వద్ద నిర్మించిన వంతెనల పూర్తి వ్యయాన్ని ఆ సంస్థల నుంచే వసూలు చేయాలి. విద్యార్ధుల నుంచి భారీ మొత్తంలో ఫీజులు పిండుతున్న ఆ సంస్ధలకి ఇదేమంత పెద్దభారం కాబోదు.
థియేటర్లు, పాఠశాలలు, ఆఫీసుల వేళల్లో తగుమార్పులు చేయడం ద్వారా, ఒకే సమయంలో, ప్రజలు, వాహనాలు భారీ సంఖ్యలో రోడ్ల మీదకు రాకుండా నియంత్రించడం వీలుపడుతుంది.
కనిపించిన చోటల్లా `నోపార్కింగ్' బోర్డులు పెట్టకుండా పార్కింగ్ కి అనువయిన స్ధలాలని ముందుగా గుర్తించాలి.
అంతకంటే ముందు
పోలీసు వాహనాలు `నోపార్కింగ్' ప్రదేశాల్లో నిలపకుండా చూడాలి
స్కూళ్ళకీ, ఆఫీసులకీ వెళ్ళే బిజీ సమయాల్లో చెకింగ్లు జరిపే పద్ధతికి స్వస్తి చెప్పాలి. సిగ్నల్ జంపింగ్ చేసే వాహనదారులను పట్టుకుని భారీ జరిమానాలు విధించాలి. రద్దీ సమయాలని దృష్టిలో పెట్టుకుని ` వీ ఐ పీ ' ల పర్యటనల వేళల్లో మార్పు చేయాలి.
ఇవన్నీ చేసినా, సమస్య నూటికి నూరుపాళ్లు పరిష్కారం కాకపోవచ్చు. కానీ పరిస్థితి కొంతలో కొంత మెరుగు పడడానికీ , పోలీసుల పట్ల ప్రజలకున్న అవగాహన, అభిప్రాయాల్లో సానుకూల మార్పు రావడానికే ఈ చర్యలు ఖచ్చితంగా దోహదం చేస్తాయి.
భండారు శ్రీనివాసరావు
NOTE: All images in this blog are copy righted to their respective owners
12, ఆగస్టు 2010, గురువారం
ఎటు పోయాయ్ ఆ రోజులు ? - భండారు శ్రీనివాసరావు
ఎటు పోయాయ్ ఆ రోజులు ? - భండారు శ్రీనివాసరావు
మా తాత గారి కాలం నాటికి మా వూళ్లో కరెంటు లేదు. ఆముదపు దీపాలు మినహా - కరెంట్ బల్బ్ ని కూడా చూడకుండానే ఆయన కాలం చేశారు.
మా నాన్న గారి కాలం వచ్చేసరికి కరెంట్ రాలేదు కానీ - రేడియోలు, గ్రామఫోన్లూ ఉండేవి. కాకపోతే ఆ రేడియోలు - మోటారుకార్లలో వాడే పెద్దసైజు బ్యాటరీల సాయంతో పనిచేసేవి.
మా వూరి మొత్తం జనాభాలో- ఆరోజుల్లో - యాభయి మైళ్ల దూరంలో వున్న బెజవాడకి వెళ్లి, సినిమా చూసొచ్చిన పెద్దమనిషి ఆయన ఒక్కరే. ఆ మాటకి వస్తే ఆయన తప్ప- రైలుని చూసిన వాళ్ళు కానీ, బస్సు ఎక్కిన వాళ్ళు కానీ, మా వూళ్లో ఎవరూ లేరని కూడా చెప్పుకునే వారు.
ఇక మా అమ్మ-
కట్టెల పొయ్యి ముందు కూర్చుని - పొగచూరిన వంటింట్లో పదిమందికి వండి వార్చేది. ఆమె సామ్రాజ్యంలో రకరకాల పొయ్యిలు ఉండేవి. పాలు కాగబెట్టడానికి దాలిగుంట - కాఫీ కాచుకోవడానికి బొగ్గులకుంపటి, వంట చేయడానికి మూడు రాళ్ల పొయ్యి, ఇలా దేనికి దానికి విడివిడిగా ఉండేవి.
ఇక పెరట్లో బావి ప్రక్కన స్నానాలకోసం కాగులో నీళ్ళు మరగపెట్టడానికి మరో పెద్ద పొయ్యి సరేసరి. దాలిగుంట విషయం ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి. వంటింటి వసారాలోనే ఓ మూలగా ఉండేది. నిప్పంటించిన పిడకలను ఆ దాలిగుంటలో దొంతరగావేసి పాలకుండని వాటిపై ఉంచి - పైన ఒక రాతిపలకని కప్పేవారు. సన్నటి సెగపై ఆ పాలు తీరిగ్గా కాగేవి. ఎరగ్రా కాగిన ఆ పాలపై - అరచేతి మందాన మీగడ కట్టేది. మర్నాడు - ఆ కుండలోని పెరుగుని నిలబడి వయ్యారంగా కవ్వంతో చిలికేవారు.
మజ్జిగ నీటిపై తెట్టెలా కట్టిన తెల్లటి వెన్నని చేతుల్లోకి తీసుకుని, అరచేతిలో ఎగురవేస్తూ ముద్దగా చేసేవారు. పక్కన నిలబడి ఆశగా చూసే చిన్న పిల్లలకి చిన్న చిన్న వెన్న ముద్దలు పెట్టే వాళ్ళు . ఆహా ఏమి రుచి! అని లొట్టలు వేస్తూ తినేసి- ఆటల్లోకి జారుకునే వారు. మగవాళ్ల సంగతేమో కానీ, ఆడవాళ్లకి ఆ రోజుల్లో చేతినిండా పనే. భోజనాలు కాగానే - అంట్లగిన్నెలు సర్దేసి - వంటిల్లు ఆవు పేడతో అలికేవారు. బాదం ఆకులతో విస్తళ్ళు కుట్టే వారు. రోకళ్లతో వడ్లు దంచేవారు. ఇంటికి దక్షిణాన ఉన్న రోటిపై కూర్చుని పప్పు రుబ్బేవారు. ఈపనులు చేయడానికి విడిగా పనిమనుషులు ఉన్నా వారితో కలిసి ఈ పనులన్నీ చేసేవారు. వాటితో పాటు శ్రమతెలియకుండా పాటలు పాడుకుండేవారు. విలువ కట్టని వారి శ్రమా, విలువ కోరని వారి నిబద్ధతా చిన్న నాటి జ్ఞాపకాల దొంతర్లలో పదిలంగా ఉండిపోయాయి.
ఇక మారోజులు వచ్చే సరికి - రోజులు పూర్తిగా మారిపోయాయి. కట్టెల పొయ్యిలు పోయి - గ్యాస్ స్టవ్లు వచ్చాయి. నీళ్ల కాగుల్ని బాయిలర్లు భర్తీ చేశాయి. కరెంట్ దీపాలు వచ్చి లాంతర్లని వెనక్కి నెట్టేశాయి.
కరక్కాయ సిరాలు- పుల్ల కలాలు తరువాతి రోజుల్లో రూపాలు మార్చుకుని ఫౌంటెన్ పెన్నులుగా, బాల్పాయింట్ పెన్నులుగా అవతరించాయి. రూపాయికి పదహారణాలు అనే లెక్కకాస్తా మా చిన్నతనంలోనే నూరు నయాపైసలుగా మారిపోయింది.
బేడలూ, అర్ధణాలూ, కాసులూ, చిల్లికాసులూ జేబుల్లోంచి జారిపోయి నిగనిగలాడే రాగి నయా పైసలు, నికెల్ నాణేలు చెలామణిలోకి వచ్చాయి. రామాయణ కాలంనుంచీ ఎరిగిన ఆమడలు, కోసులు, మైళ్ళు కాలగర్భంలో కలిసిపోయి, కిలోమీటర్ రాళ్ళు రోడ్లపై వెలిసాయి. ఏడాదికోమారు జరిగే తిరుణాళ్లు నిత్యకృత్యంగా మారి - అశ్లీల నృత్యాల వేదికలుగా మారిపోతున్నాయి. కోలాటాలు, పందిరి నాటకాలు, హరికథలు, బురక్రథలు, పిట్టలదొర కథలు చరిత్రపుటల్లో చేరి కనుమరుగవుతున్నాయి.
ఆరోజుల్లో సెలవులు ఇస్తే చాలు - పిల్లలంతా పల్లెటూళ్లకి పరిగెత్తే వాళ్ళు. ఇన్ని రకాల ఆటలుంటాయా అనేట్టు అనేక రకాల ఆటలతో, పాటలతో కాలం గిర్రున తిరిగిపోయేది. అష్టాచెమ్మాలు, తొక్కుడు బిళ్లలు, వామన గుంటలు, వెన్నెలముద్దలు, వైకుంఠపాళీలు, పచ్చీసాటలు, చింతపిక్కలు, బావుల్లో ఈతలు, వాగు ఒడ్డున కబడ్డీ పోటీలు- ఒకటేమిటి - ఒక జీవితానికి సరిపడా ఆనందాన్ని గుండెల్లో నింపేసుకుని- ఇంకా ఇంకా ఇలాగే రోజుల్ని సరదాగా గడపాలన్న కోరికని మనసులోనే చంపేసుకుని - పాడు సెలవులు అప్పుడే అయిపోయాయా అని నిట్టూరుస్తూ బడిబాట పట్టేవాళ్ళు.
ఇక మా పిల్లల కాలం వచ్చేసరికి - మాయాబజారు సినిమాలో మాదిరిగా - కళ్లముందు ప్రపంచం ఒక్క మారుగా మారిపోయింది. గతం తలచుకోవడానికే మిగిలింది. చిన్నతనంలో చూసినవేవీ - ఈనాడు కలికానికి కూడా కానరావడం లేదు. జీవితం, ఇంత చిన్నదా అనిపించేలా, విన్న పదాలు, చూసిన దృశ్యాలు - ఆడిన ఆటలు, పాడిన పాటలు - కనురెప్పలకిందే కరిగి పోతున్నాయి. జ్ఞాపకాల పొరల్లోకి జారిపోతున్నాయి.
ఆ గురుతుల దారుల్లో వెనక్కి వెడుతుంటే - జొన్న చేల నడుమ కాలిబాటలో పరుచుకున్న దోసతీగెలూ
లేత జొన్న కంకుల్ని వొడుపుగా కొట్టి తీసి వేయించిన ఊచ బియ్యం-
రోజూ తినే వరి అన్నానికి - ఎప్పుడో ఒకప్పుడు సెలవిచ్చేసి - పని వాళ్ళు వండిన జొన్నన్నంతో కూడిన మృష్టాన్న భోజనం-
కళ్లాల„సమయంలో - కొత్త వడ్లు కొలిచి - కొనుక్కుతినే కట్టె మిఠాయి-
సాయంత్రం చీకటి పడేవేళకు - మైకులో ఊరంతా వినవచ్చే పంచాయితీ రేడియోలో సినిమా పాటలు-వెన్నెల్లో ఆరుబయట నులకమంచాలపై పడుకుని ఊ కొడుతూ వినే అమ్మమ్మ కథలూ-
ఏవీ ! అవేవీ! ఎక్కడా కనబడవేం! ఇవన్నీ ఒక నాడు వున్నాయని అన్నా -
కంప్యూటర్లతో ఒంటరిగా ఆడుకునే ఈనాటి పిల్లలు నమ్ముతారా?? కళ్లతో చూసిందే నమ్ముతాం అని వాళ్లంటే మీరేం చేస్తారు?
NOTE: All images in this blog are copy righted to their respective owners
..........................................
కిరోసిన్ లాంతరు
పాతకాలం రేడియో
బొగ్గు, నీటి ఆవిరితో నడిచే రైలు ఇంజిను
ఇక మా అమ్మ-
కట్టెల పొయ్యి
నుయ్యి లేక నీళ్ళ బావి
ఇక మారోజులు వచ్చే సరికి - రోజులు పూర్తిగా మారిపోయాయి. కట్టెల పొయ్యిలు పోయి - గ్యాస్ స్టవ్లు వచ్చాయి. నీళ్ల కాగుల్ని బాయిలర్లు భర్తీ చేశాయి. కరెంట్ దీపాలు వచ్చి లాంతర్లని వెనక్కి నెట్టేశాయి.
పుల్ల కలం
బేడ నాణెం అంటే రూపాయిలో ఎనిమిదోవంతు
ఆరోజుల్లో సెలవులు ఇస్తే చాలు - పిల్లలంతా పల్లెటూళ్లకి పరిగెత్తే వాళ్ళు. ఇన్ని రకాల ఆటలుంటాయా అనేట్టు అనేక రకాల ఆటలతో, పాటలతో కాలం గిర్రున తిరిగిపోయేది. అష్టాచెమ్మాలు, తొక్కుడు బిళ్లలు, వామన గుంటలు, వెన్నెలముద్దలు, వైకుంఠపాళీలు, పచ్చీసాటలు, చింతపిక్కలు, బావుల్లో ఈతలు, వాగు ఒడ్డున కబడ్డీ పోటీలు- ఒకటేమిటి - ఒక జీవితానికి సరిపడా ఆనందాన్ని గుండెల్లో నింపేసుకుని- ఇంకా ఇంకా ఇలాగే రోజుల్ని సరదాగా గడపాలన్న కోరికని మనసులోనే చంపేసుకుని - పాడు సెలవులు అప్పుడే అయిపోయాయా అని నిట్టూరుస్తూ బడిబాట పట్టేవాళ్ళు.
ఇక మా పిల్లల కాలం వచ్చేసరికి - మాయాబజారు సినిమాలో మాదిరిగా - కళ్లముందు ప్రపంచం ఒక్క మారుగా మారిపోయింది. గతం తలచుకోవడానికే మిగిలింది. చిన్నతనంలో చూసినవేవీ - ఈనాడు కలికానికి కూడా కానరావడం లేదు. జీవితం, ఇంత చిన్నదా అనిపించేలా, విన్న పదాలు, చూసిన దృశ్యాలు - ఆడిన ఆటలు, పాడిన పాటలు - కనురెప్పలకిందే కరిగి పోతున్నాయి. జ్ఞాపకాల పొరల్లోకి జారిపోతున్నాయి.
జొన్న చేను
లేత జొన్న కంకుల్ని వొడుపుగా కొట్టి తీసి వేయించిన ఊచ బియ్యం-
రోజూ తినే వరి అన్నానికి - ఎప్పుడో ఒకప్పుడు సెలవిచ్చేసి - పని వాళ్ళు వండిన జొన్నన్నంతో కూడిన మృష్టాన్న భోజనం-
కళ్లాల„సమయంలో - కొత్త వడ్లు కొలిచి - కొనుక్కుతినే కట్టె మిఠాయి-
సాయంత్రం చీకటి పడేవేళకు - మైకులో ఊరంతా వినవచ్చే పంచాయితీ రేడియోలో సినిమా పాటలు-వెన్నెల్లో ఆరుబయట నులకమంచాలపై పడుకుని ఊ కొడుతూ వినే అమ్మమ్మ కథలూ-
ఏవీ ! అవేవీ! ఎక్కడా కనబడవేం! ఇవన్నీ ఒక నాడు వున్నాయని అన్నా -
NOTE: All images in this blog are copy righted to their respective owners
..........................................
దేశం వెలిగిపోతోంది! - భండారు శ్రీనివాసరావు
దేశం వెలిగిపోతోంది! - భండారు శ్రీనివాసరావు - (2008)
టీవీ ఛానళ్ళు వీక్షించే అలవాటు అంతగా లేని నాకు దేశం వెలిగిపోతోంది అన్న ఈ నిజం బోధపడడానికి చాలా ఆలస్యం అయిందనే చెప్పాలి. ఈ మధ్య ఎండలు పేట్రేగి పోవడంతో పగలు కాలు బయట పెట్టడానికి దడిసి ఇంట్లోనే కూర్చుని మా ఆవిడతో కలసి తీరుబాటుగా టీ వీ చూసే అవకాశం కలిగింది. కరెంటు కూడా అంతరాయం లేకుండా సరఫరా అవుతుండడం వల్ల నా యీ నిరంతర టీ వీ వీక్షణానికి ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా పోయింది. ఎల క్షన్లు కదా! కరెంట్ ఇవ్వక ఏం చేస్తాడు రాజశేఖరరెడ్డి ! అంటూ మెటికలు విరుస్తాడు మా సుబ్బారావు. అంత మాత్రాన మా వాడు హార్డ్ కోర్ టీ డీ పీ మనిషని మనం పొరపాటు పడితే అది నిజంగా మన పొరపాటే! ఎందుకంటే చంద్రబాబు నాయుడు ముఖ్యమంత్రిగా ఉన్నప్పుడు కూడా మా సుబ్బారావుది ఇదే వరస. వాళ్ళింట్లో పనిమనిషి నాగా పెట్టినా, వంటగ్యాస్ అయిపోయినా, స్కూటర్ టైర్ పంక్చర్ అయినా దానికి కారణం చంద్రబాబు అధ్వాన్నపు పరిపాలనే అని స్టేట్ మెంట్లు ఇచ్చే వాడు. అందుకే మా సర్కిల్లో వాడ్ని ఎవర్ గ్రీన్ యాంటీ ఇంకంబెంట్ అని పిలుస్తుంటాము. పది, పదిహేనేళ్ళ వరకూ మాలో చాలా మందికి ఈ ఇంగ్లీషు పదానికి సరైన అర్ధం తెలిసి చచ్చేది కాదు. కాకపోతే ప్రీ పోల్ సర్వే - పోస్ట్ పోల్ సర్వేలంటూ బయలు దేరిన 'సర్వే'జనా సుఖినోభవంతుగాళ్ళ పుణ్యమా అని ఈ ప్రభుత్వ వ్యతిరేకత అనే దాన్ని గురించి మాకు బాగా వంట బట్టింది.
సరే! మా సుబ్బారావు యాంటీ ఇంకంబెన్సీ ఫ్యాక్టర్ సంగతి అలా ఉంచి - దేశం వెలిగిపోతోందనే విషయానికి వద్దాం!
వెనుకటి రోజుల్లో భారతదేశం ఎంత దరిద్రగొట్టుదో తెలుసుకోవాలంటే బీ బీ సీ చూడాలనేవారు. వాళ్ళు చూపించే డాక్యుమెంటరీల్లో మన దేశపు పసి పిల్లలు డొక్కలెండుకుపోయి - అన్నమో రామచంద్రా అని అలమటిస్తూ కాన వచ్చేవారు. పందులు తిరిగే సందులు, పూరిగుడిసెలు, ఆకలి, హాహాకారాలు వాటిల్లో పుష్కలంగా కానవచ్చేవి. అవి చూసి మన దేశం ఇంత దరిద్రంగా ఉందా అని అనుమాన పడేవాళ్ళం మా చిన్నతనంలో. ఇక ఇప్పుడు టీ వీ ల వరుస చూస్తే దేశంలో దరిద్రం అన్నది మచ్చుకు కూడా లేదనిపిస్తుంది.
ఆకాశాన్ని తాకే బహుళ అంతస్తుల భవనాలతో,చుట్టూరా పచ్చదనంతో పరిఢవిల్లేలా కళ్ళకు కట్టినట్టు చూపించే రియల్ ఎస్టేట్ ప్రాయోజిత కార్యక్రమాలు,
'వండుకు తిందాం రండి ' వంటి ప్రోగ్రాముల్లో పెళ్ళిళ్లు , పేరంటాళ్ళలో కట్టుకునే అతి ఖరీదయిన చీరలు ధరించి, 'ఇలా చేసి మాడండి' వంటకాలు వండుతూ కనిపించే ఆడంగులు, నేరేడు పండ్లని ముక్కుతో పట్టి నోటితో ఎన్ని తినగలరన్న పోటీల్లో ఉత్సాహంగా పాల్గొనే శాల్తీల తాలూకు అపార్ట్మెంట్లలో బ్యాక్ గ్రౌండ్లో కానవచ్చే ఖరీదుకట్టలేని ఫర్నీచర్ ,
'పంచపాండవులెంతమంది! నలుగురా! ముగ్గురా! అయిదుగురా! సరిగ్గా సమాధానం చెప్పేవారికి ఈ బంగారం అంతా మీదే ' అంటూ భ్రమలు కల్పించి బంగారులోకంలో విహరింపజేసే కార్యక్రమాల్లోని సెట్టింగులు -
వీటిని చూస్తుంటే మీకేమనిపిస్తుంది? 'దేశం వెలిగిపోతోంద'ని అనిపించడం లేదా?
ఈ నిత్య నూతన నిరంతర వార్తా స్రవంతుల మధ్య-
కోటి రూపాయల అపార్టుమెంట్లు - ఘుమఘుమల రెస్టారెంట్లు,
వొళ్లు తగ్గించుకోవడానికి శతకోటి చిట్కాలు, కళ్ళు బైర్లుకమ్మే షాపింగ్ మాల్స్, క్లబ్బులు, పబ్బులు, మల్టీప్లెక్సులూ-
పట్టకారు కొనుక్కోండి అన్నంత సులభంగా ఈ కొత్త మోడల్ కారు కొనుక్కోండి అనే అర్ధగంట ప్రకటనలూ - ఇవన్నీ చూస్తున్నప్పుడు కూడా దేశం వెలిగిపోవడం లేదన్న భావం కలిగితే నిజంగా లోపం మనలోనే వుందనుకోవాలి.
కానీ మరొక్క విషయం టీ వీ ఛానళ్ళ కార్యక్రమ నిర్వాహకులు ఆలోచించుకుంటే బాగుండనిపిస్తోంది.
ఇన్నిన్ని కార్యక్రమాల్లో ఇన్నిన్ని ధగధగలు చూపిస్తూ మరోప్రక్క నేరాలు - ఘోరాలవంటి కార్యక్రమాల్లో కూతుర్ని రేప్ చేసిన కామంధుడంటూ దిగువ తరగతి వారికి సంబంధించిన కధనాలు మాత్రమే ఎందుకు ప్రసారం చేయాల్సి వస్తోంది? ఉన్నతశ్రేణి వర్గాల్లో ఈ ఘోరాలు జరగవా? జరిగినా బయటకురావా? వచ్చినా, ప్రసారాలకు పనికిరావా?
తాజా తోక
ఇలాంటి నేర ఘోర కార్యక్రమాల ప్రాయోజికుల రూపం, హావభావాలు, ఉచ్ఛారణ కరడుగట్టిన నేరస్తులను తలపించేలా ఉండి తీరాలన్న రూలేమైనా ఉందా?
భండారు శ్రీనివాసరావు
21-5-2008
NOTE: All the images in this blog are copy righted to the respective owners
టీవీ ఛానళ్ళు వీక్షించే అలవాటు అంతగా లేని నాకు దేశం వెలిగిపోతోంది అన్న ఈ నిజం బోధపడడానికి చాలా ఆలస్యం అయిందనే చెప్పాలి. ఈ మధ్య ఎండలు పేట్రేగి పోవడంతో పగలు కాలు బయట పెట్టడానికి దడిసి ఇంట్లోనే కూర్చుని మా ఆవిడతో కలసి తీరుబాటుగా టీ వీ చూసే అవకాశం కలిగింది. కరెంటు కూడా అంతరాయం లేకుండా సరఫరా అవుతుండడం వల్ల నా యీ నిరంతర టీ వీ వీక్షణానికి ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా పోయింది. ఎల క్షన్లు కదా! కరెంట్ ఇవ్వక ఏం చేస్తాడు రాజశేఖరరెడ్డి ! అంటూ మెటికలు విరుస్తాడు మా సుబ్బారావు. అంత మాత్రాన మా వాడు హార్డ్ కోర్ టీ డీ పీ మనిషని మనం పొరపాటు పడితే అది నిజంగా మన పొరపాటే! ఎందుకంటే చంద్రబాబు నాయుడు ముఖ్యమంత్రిగా ఉన్నప్పుడు కూడా మా సుబ్బారావుది ఇదే వరస. వాళ్ళింట్లో పనిమనిషి నాగా పెట్టినా, వంటగ్యాస్ అయిపోయినా, స్కూటర్ టైర్ పంక్చర్ అయినా దానికి కారణం చంద్రబాబు అధ్వాన్నపు పరిపాలనే అని స్టేట్ మెంట్లు ఇచ్చే వాడు. అందుకే మా సర్కిల్లో వాడ్ని ఎవర్ గ్రీన్ యాంటీ ఇంకంబెంట్ అని పిలుస్తుంటాము. పది, పదిహేనేళ్ళ వరకూ మాలో చాలా మందికి ఈ ఇంగ్లీషు పదానికి సరైన అర్ధం తెలిసి చచ్చేది కాదు. కాకపోతే ప్రీ పోల్ సర్వే - పోస్ట్ పోల్ సర్వేలంటూ బయలు దేరిన 'సర్వే'జనా సుఖినోభవంతుగాళ్ళ పుణ్యమా అని ఈ ప్రభుత్వ వ్యతిరేకత అనే దాన్ని గురించి మాకు బాగా వంట బట్టింది.
సరే! మా సుబ్బారావు యాంటీ ఇంకంబెన్సీ ఫ్యాక్టర్ సంగతి అలా ఉంచి - దేశం వెలిగిపోతోందనే విషయానికి వద్దాం!
ఈ నిత్య నూతన నిరంతర వార్తా స్రవంతుల మధ్య-
కోటి రూపాయల అపార్టుమెంట్లు - ఘుమఘుమల రెస్టారెంట్లు,
వొళ్లు తగ్గించుకోవడానికి శతకోటి చిట్కాలు, కళ్ళు బైర్లుకమ్మే షాపింగ్ మాల్స్, క్లబ్బులు, పబ్బులు, మల్టీప్లెక్సులూ-
పట్టకారు కొనుక్కోండి అన్నంత సులభంగా ఈ కొత్త మోడల్ కారు కొనుక్కోండి అనే అర్ధగంట ప్రకటనలూ - ఇవన్నీ చూస్తున్నప్పుడు కూడా దేశం వెలిగిపోవడం లేదన్న భావం కలిగితే నిజంగా లోపం మనలోనే వుందనుకోవాలి.
కానీ మరొక్క విషయం టీ వీ ఛానళ్ళ కార్యక్రమ నిర్వాహకులు ఆలోచించుకుంటే బాగుండనిపిస్తోంది.
కధ చెబుతా - ఊ కొడతారా
ఇలాంటి నేర ఘోర కార్యక్రమాల ప్రాయోజికుల రూపం, హావభావాలు, ఉచ్ఛారణ కరడుగట్టిన నేరస్తులను తలపించేలా ఉండి తీరాలన్న రూలేమైనా ఉందా?
భండారు శ్రీనివాసరావు
21-5-2008
NOTE: All the images in this blog are copy righted to the respective owners
11, ఆగస్టు 2010, బుధవారం
వ్యాపకాల జ్ఞాపకాలు - భండారు శ్రీనివాసరావు
వ్యాపకాల జ్ఞాపకాలు - భండారు శ్రీనివాసరావు
వెనుకటి రోజుల్లో -
రేడియో ఒక్కటే రాజ్యమేలుతున్న కాలంలో-
ఒక పెద్ద మనిషి నేను పనిచేస్తున్న ఆకాశవాణి కార్యాలయానికి ఫోన్ చేసి, ' మీ రేడియో వార్తలు వినలేక చస్తున్నాము ' అన్నాడు కోపంగా.
'పరిష్కారం మీ చేతుల్లోనే వుందికదా' అన్నాను జవాబుగా.
ఇందులో సమాధానం కన్నా ఎకసక్కెం పాలు ఎక్కువ వుందనుకున్నాడో ఏమో - 'ఎలా?' అన్నాడు మరింత కోపంగా.
'మీ రేడియో నాబ్ ని ఎడమవైపు తిప్పండి సరిపోతుంది.' అన్నాను కూల్ గా.
రేడియో పెట్టుకోవడం, ఆపుచేసుకోవడం మీ చేతుల్లో పనే కదా! అన్నట్టుగా ధ్వనించిన నా జవాబులో - ఏదయినా చమత్కారం తోచిందో ఏమో కాని, 'భలే వారే' అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడా శ్రోత.
మీడియాలో పనిచేస్తున్నప్పుడు ఇలాంటి అనుభవాలు మామూలే.
అయితే- ఎంతో కష్టపడి ప్రోగ్రాం తయారుచేసామనే భావనతో వుండే సిబ్బంది - విమర్శలను తట్టుకోలేకపోవడం కూడా సహజమే. కానీ, ఇక్కడ మరో నిజం కూడా ఒప్పుకోవాలి. వ్యంగాస్త్రాలను అలవోకగా సంధించగల మీడియా వారు కూడా కొండకచో వ్యంగాన్ని భరించలేరు. కొన్ని పాళ్ళు స్వామి భక్తీ, కొన్నిపాళ్ళు వృత్తిమీది అనురక్తి - కలగలసి వారినలా మారుస్తుంది. అయితే- విమర్శలు చేసేవారికి - వాటిని స్వీకరించగల సహృదయత వుండాలనుకోవడం అత్యాశ కాదేమో!
ఆలోచిస్తే తప్పేముంది?
- భండారు శ్రీనివాసరావు
NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners.
వెనుకటి రోజుల్లో -
రేడియో ఒక్కటే రాజ్యమేలుతున్న కాలంలో-
ఒక పెద్ద మనిషి నేను పనిచేస్తున్న ఆకాశవాణి కార్యాలయానికి ఫోన్ చేసి, ' మీ రేడియో వార్తలు వినలేక చస్తున్నాము ' అన్నాడు కోపంగా.
'పరిష్కారం మీ చేతుల్లోనే వుందికదా' అన్నాను జవాబుగా.
ఇందులో సమాధానం కన్నా ఎకసక్కెం పాలు ఎక్కువ వుందనుకున్నాడో ఏమో - 'ఎలా?' అన్నాడు మరింత కోపంగా.
'మీ రేడియో నాబ్ ని ఎడమవైపు తిప్పండి సరిపోతుంది.' అన్నాను కూల్ గా.
రేడియో పెట్టుకోవడం, ఆపుచేసుకోవడం మీ చేతుల్లో పనే కదా! అన్నట్టుగా ధ్వనించిన నా జవాబులో - ఏదయినా చమత్కారం తోచిందో ఏమో కాని, 'భలే వారే' అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడా శ్రోత.
మీడియాలో పనిచేస్తున్నప్పుడు ఇలాంటి అనుభవాలు మామూలే.
అయితే- ఎంతో కష్టపడి ప్రోగ్రాం తయారుచేసామనే భావనతో వుండే సిబ్బంది - విమర్శలను తట్టుకోలేకపోవడం కూడా సహజమే. కానీ, ఇక్కడ మరో నిజం కూడా ఒప్పుకోవాలి. వ్యంగాస్త్రాలను అలవోకగా సంధించగల మీడియా వారు కూడా కొండకచో వ్యంగాన్ని భరించలేరు. కొన్ని పాళ్ళు స్వామి భక్తీ, కొన్నిపాళ్ళు వృత్తిమీది అనురక్తి - కలగలసి వారినలా మారుస్తుంది. అయితే- విమర్శలు చేసేవారికి - వాటిని స్వీకరించగల సహృదయత వుండాలనుకోవడం అత్యాశ కాదేమో!
ఆలోచిస్తే తప్పేముంది?
- భండారు శ్రీనివాసరావు
NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners.
జీవనస్రవంతి - భండారు శ్రీనివాసరావు
జీవనస్రవంతి - భండారు శ్రీనివాసరావు
కధలన్నీ కంచికి చేరతాయంటారు కాబట్టి- కధలకు ప్లాట్లు కావాల్సినవాళ్ళు కంచికి పోవాలన్న జోకు ప్రచారంలో వుంది. గ్రహం గ్రీన్ అనే ఓ గ్రీకు రచయిత మాత్రం తన కధలకు ఆధారం తనకొచ్చే కలలే అని సెలవిస్తున్నారు. కధా కధన చాతుర్యమంతా కలల నుంచే సంగ్రహిస్తున్నానని చెప్పుకుంటున్నారు.
ఆయన రాసే కధలు చదువుతూ కలల్లో తేలిపోతున్న చదువరులు - కలలు కంటూ ఆ రచయిత వండి వారుస్తున్న కధా సంపుటాలను వేడి వేడి పకోడీల్లా ఎగరేసుకుపోతున్నారు. కధ రాస్తూ రాస్తూ వుండగా ఏదయినా అనుమానం వస్తే చాలు - ఆ కలల కధకుడు వెంటనే నిద్రలోకి జారుకుని, కలలు కంటూ వాటిల్లోనే పరిష్కారం వెతుక్కుంటూ ఉంటాడట. తన కధల కొసమెరుపులన్నీ తను కన్న కలల్లోనుంచి సంపాదించినవేనని గ్రహం మహాశయులవారు ఓ కధ చెబుతున్నారు.
జీవనస్రవంతి
న్యూ ఢిల్లీ లోని స్కూళ్ళలో చదువుకుంటున్న సుమారు పదిహేనువందలమంది పిల్లలకి ఓ రోజు ఓ పెళ్ళికి ఆహ్వానిస్తూ శుభ లేఖలు అందాయి.ఫలానా చోట జరగనున్న ఫలానా వారి పెళ్ళికి రావాల్సిందని ఓ ఫలానా సంస్థ వారు వారందరికీ ఆహ్వానాలు పంపారు. షరా మామూలుగా వుండే 'మంగళం మహత్ శ్రీ శ్రీ శ్రీ ' లతో పాటు శుభ లేఖ అందుకున్న వారందరూ తలా ఒక రూపాయి పంపాలన్న విజ్ఞప్తి కూడా అందులో వుంది. అసలు సంగతేమిటంటే - ఢిల్లీ లోని ఒక స్వచ్చంద సంస్థ వారు - ఓ పేద జంటకు పెళ్లి చేసేందుకు ఆ విధంగా విరాళాలు సేకరిద్దామని తలపెట్టారు. పిల్లలందరూ తలా ఒక రూపాయి వేస్తె - పెద్దలందరూ తలా ఒక చేయి వేసి ఆ పెళ్లి జరిపించారు.
జీవనస్రవంతి
రాయపూరులో ఓ సాధువు గారు అక్కడి రెవిన్యూ అదికారులకి తన చేష్టలతో దిగ చెమటలు పట్టించారు.
సంగతేమిటంటే - ఆ సాధువు అంత సాదు జంతువేమీ కాదు. ఆశ్రమం పేరుతొ ఏకంగా ఎకరాలకు ఎకరాలు ప్రభుత్వ భూమిని కబ్జా చేశారు. ఖాళీ చేయమని అధికారులు తాఖీదు పంపితే ఆయనకు
ఎక్కడలేని ఆగ్రహం తన్నుకొచ్చింది. ఆ తాఖీదుని ఒక చేత్తో- మనిషి పుర్రెని మరో చేత్తో పట్టుకుని ఆయనగారు కోపంతో ఊగిపోతూ తహసీల్ కచ్చేరీలో అడుగుపెట్టి - తలపాగా తీసి బల్లపై పెట్టిన చందంగా - ఆ మానవ కంకాళాన్ని అధికారి ఎదురుగా పెట్టాడు. పెట్టి ఊరుకున్నాడా ? ' ధైర్యం వుంటే దాన్ని తీసి పక్కన పెట్టండి చూద్దాం ' అని సవాలు విసిరాడు. ఏ పుట్టలో ఏ పాముందో ! ఏ పుర్రెలో ఏ ప్రమాదమున్నదో అని శంకించిన అధికారీ ఆయన సిబ్బందీ గజ గజలాడుకుంటూ ఆఫీసు వొదిలిపెట్టి కాలికి బుద్ధి చెప్పారట.
NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners
కధలన్నీ కంచికి చేరతాయంటారు కాబట్టి- కధలకు ప్లాట్లు కావాల్సినవాళ్ళు కంచికి పోవాలన్న జోకు ప్రచారంలో వుంది. గ్రహం గ్రీన్ అనే ఓ గ్రీకు రచయిత మాత్రం తన కధలకు ఆధారం తనకొచ్చే కలలే అని సెలవిస్తున్నారు. కధా కధన చాతుర్యమంతా కలల నుంచే సంగ్రహిస్తున్నానని చెప్పుకుంటున్నారు.
జీవనస్రవంతి
న్యూ ఢిల్లీ లోని స్కూళ్ళలో చదువుకుంటున్న సుమారు పదిహేనువందలమంది పిల్లలకి ఓ రోజు ఓ పెళ్ళికి ఆహ్వానిస్తూ శుభ లేఖలు అందాయి.ఫలానా చోట జరగనున్న ఫలానా వారి పెళ్ళికి రావాల్సిందని ఓ ఫలానా సంస్థ వారు వారందరికీ ఆహ్వానాలు పంపారు. షరా మామూలుగా వుండే 'మంగళం మహత్ శ్రీ శ్రీ శ్రీ ' లతో పాటు శుభ లేఖ అందుకున్న వారందరూ తలా ఒక రూపాయి పంపాలన్న విజ్ఞప్తి కూడా అందులో వుంది. అసలు సంగతేమిటంటే - ఢిల్లీ లోని ఒక స్వచ్చంద సంస్థ వారు - ఓ పేద జంటకు పెళ్లి చేసేందుకు ఆ విధంగా విరాళాలు సేకరిద్దామని తలపెట్టారు. పిల్లలందరూ తలా ఒక రూపాయి వేస్తె - పెద్దలందరూ తలా ఒక చేయి వేసి ఆ పెళ్లి జరిపించారు.
జీవనస్రవంతి
రాయపూరులో ఓ సాధువు గారు అక్కడి రెవిన్యూ అదికారులకి తన చేష్టలతో దిగ చెమటలు పట్టించారు.
సంగతేమిటంటే - ఆ సాధువు అంత సాదు జంతువేమీ కాదు. ఆశ్రమం పేరుతొ ఏకంగా ఎకరాలకు ఎకరాలు ప్రభుత్వ భూమిని కబ్జా చేశారు. ఖాళీ చేయమని అధికారులు తాఖీదు పంపితే ఆయనకు
ఎక్కడలేని ఆగ్రహం తన్నుకొచ్చింది. ఆ తాఖీదుని ఒక చేత్తో- మనిషి పుర్రెని మరో చేత్తో పట్టుకుని ఆయనగారు కోపంతో ఊగిపోతూ తహసీల్ కచ్చేరీలో అడుగుపెట్టి - తలపాగా తీసి బల్లపై పెట్టిన చందంగా - ఆ మానవ కంకాళాన్ని అధికారి ఎదురుగా పెట్టాడు. పెట్టి ఊరుకున్నాడా ? ' ధైర్యం వుంటే దాన్ని తీసి పక్కన పెట్టండి చూద్దాం ' అని సవాలు విసిరాడు. ఏ పుట్టలో ఏ పాముందో ! ఏ పుర్రెలో ఏ ప్రమాదమున్నదో అని శంకించిన అధికారీ ఆయన సిబ్బందీ గజ గజలాడుకుంటూ ఆఫీసు వొదిలిపెట్టి కాలికి బుద్ధి చెప్పారట.
NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners
జీవనస్రవంతి - భండారు శ్రీనివాసరావు
జీవనస్రవంతి - భండారు శ్రీనివాసరావు
'తొమ్మిది నెలలు కడుపులో మోసి కన్నానురా కన్నా ' అనే రొటీన్ డైలాగ్ లకు రోజులు చెల్లిపోయే రోజులోస్తున్నాయి.
బోస్టన్ వైద్య పరిశోధనా కేంద్రంలో అమెరికన్ శాస్త్రవేత్తలు - తల్లి కడుపులో పిండం ఏ పరిస్తితుల్లో పెరుగుతుందో అలాంటి వాతావరణాన్ని కృత్తిమంగా సృష్టించి - పరిశోధనాశాలలోనే ఒక నకిలీ కడుపుని తయారు చేశారు. నెలలు నిండకుండానే పుట్టిన పసికందులను ఆ కడుపులో పెట్టి కంటికి రెప్పలా కాపాడుతున్నారు. కడుపు చించుకున్నా కాళ్ళ మీద పడని ఈ నకిలీ కడుపు పుణ్యమా అని - చాలా మంది కడుపుతో వున్న స్త్రీలకు - నెలలు నిండని పిల్లలు పుడితే ఎలా అన్న భయం కడుపులో లేకుండా పోయిందట.
జీవనస్రవంతి
కొందరు తోచీతోచనమ్మలు తోడి కోడళ్ళ పుట్టిళ్ళకు వెళ్ళకుండా - ఏమీ తోచనప్పుడు వున్న ఇంటినే సర్దుకుంటూ కాలక్షేపం చేస్తుంటారు. పనికి రాకుండా పోయి- ముందు ముందు పనికొస్తుందన్న నమ్మకం బొత్తిగా లేని పనికి రాని సామాను ఇలాంటి సందర్భాల లోనే కళ్ళబడుతూ వుంటుంది. అయితే అలాంటి చెత్త సామాను వొదుల్చుకునే మహత్తర అవకాశాన్ని చేతులారా జారవిడుచుకోవడంలో సిద్దహస్తులయిన ఈ ఇల్లాండ్రు మాత్రం- ఈ బాపతు సామానుకు ఏ నాటికయినా పురావస్తు ప్రాముఖ్యం లభించక పోతుందా అన్న ముందు చూపుతో ఆ చెత్తనంతటినీ జాగ్రత్తగా ఇంట్లోనే సదిరేస్తుండడం కద్దు. అలాగే. పచ్చళ్ళూ కూరలూ. అవి మురిగిపోయి పాచిపడితే కాని కొందరికి పారవేయడానికి మనసు ఒప్పదు. ఇలాంటి ఇంటింటి కాలుష్యాల వల్ల పారిశ్రామిక కాలుష్యాల కంటే ఎక్కువ ప్రమాదం పొంచివుంటుందని ఇండొనీషియా శాస్త్రవేత్త హెచ్చరిస్తున్నారు. ప్రతి ఇంట్లోను ఏర్పడే వంటింటి కాలుష్యం వంటికి పట్టి లేనిపోని జబ్బులు పట్టి పీడించే అవకాశాలు ఎక్కువగా ఉంటాయని తన వంటింటిని గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ మరీ హెచ్చరిస్తున్నారు.
జీవనస్రవంతి
హైదరాబాదులో ఒకావిడ పొద్దున్నే లేచి మొహం కడుక్కుని అద్దం చూసుకుంటే- మొహంలో అక్కడక్కడా పచ్చటి మచ్చలు కానవచ్చాయిట. ఇదేమిటిరా భగవంతుడా అని నెత్తి బాదుకోబోతుండగా అరచేతులు ఎర్రగా కందినట్టు అనిపించింది. డాక్టర్ గారికి ఫోన్ చేయాలా వద్దా అన్న మీమాంస తెగేలోగానే - ఆవిడ గారి మొగుడుగారికి ఎందుకో భార్య కట్టుకున్న కట్టుడు చీరె మీద అనుమానం కలిగింది. ఇంతకీ విచారించగా తేలింది ఏమిటంటే- వాయిదాల పద్దతిలో చవగ్గా వచ్చిందని కొనుక్కున్న ఆ చీరె - మొదటి వాయిదా కూడా కట్టకముందే - మొదటి వుతుక్కే రంగు వెలవడం ప్రారంభించింది. మొహం కడుక్కుని, చేతులు తుడుచుకున్నప్పుడు అంటిన కొంగు బంగారం రంగు చూసే ఆవిడ అంతగా గాభరా పడింది.
జీవనస్రవంతి
సరిగంగ స్నానాలయినా - సెలయేటి జలకాలయినా మన దేశానికి సరిపోలగల దేశం మరోటి లేదని చరిత్ర కారులంటున్నారు. కొన్ని వేల సంవత్సరాల క్రితం మన దేశం లోనూ, కొన్ని తూర్పు దేశాల్లోనూ స్నానం అన్నది నిత్య కృత్యం అయితే, పాశ్యాత్య దేశాల్లో అప్పటికి ఆ పదానికి అర్ధమే తెలియదంటున్నారు. స్పెయిన్ రాణి ఇసబెల్లా - తన జీవిత కాలంలో రెండే రెండు సార్లు - పుట్టినప్పుడు ఒకసారి- అత్తింట్లో మెట్టిన రోజున ఇంకోసారి - స్నానం చేసిందట. ఫ్రాన్సు చక్రవర్తి లూయిస్ - ఒకేఒక్కసారి జలకాలాడి- ఎందుకు చేసానా అని జీవితాంతం విచారించాడట. ఈ విచారం తన ప్రజలను పీడించకుండా ఉండేందుకు గాను దేశంలో స్నానాలానే నిషేధిస్తూ ఆదేశాలు జారీ చేసాడట.
పోతే, అమెరికాలో పద్దెనిమిది వందల నలభయి రెండు వరకు స్నానాల గది అంటే ఏమిటో ఎవరికీ తెలియదట. పద్దెనిమిది వందల యాభయి ఎనిమిదిలో వైట్ హౌస్ లో మొట్టమొదటి బాత్ రూం నిర్మించారట. .
'తొమ్మిది నెలలు కడుపులో మోసి కన్నానురా కన్నా ' అనే రొటీన్ డైలాగ్ లకు రోజులు చెల్లిపోయే రోజులోస్తున్నాయి.
బోస్టన్ వైద్య పరిశోధనా కేంద్రంలో అమెరికన్ శాస్త్రవేత్తలు - తల్లి కడుపులో పిండం ఏ పరిస్తితుల్లో పెరుగుతుందో అలాంటి వాతావరణాన్ని కృత్తిమంగా సృష్టించి - పరిశోధనాశాలలోనే ఒక నకిలీ కడుపుని తయారు చేశారు. నెలలు నిండకుండానే పుట్టిన పసికందులను ఆ కడుపులో పెట్టి కంటికి రెప్పలా కాపాడుతున్నారు. కడుపు చించుకున్నా కాళ్ళ మీద పడని ఈ నకిలీ కడుపు పుణ్యమా అని - చాలా మంది కడుపుతో వున్న స్త్రీలకు - నెలలు నిండని పిల్లలు పుడితే ఎలా అన్న భయం కడుపులో లేకుండా పోయిందట.
జీవనస్రవంతి
కొందరు తోచీతోచనమ్మలు తోడి కోడళ్ళ పుట్టిళ్ళకు వెళ్ళకుండా - ఏమీ తోచనప్పుడు వున్న ఇంటినే సర్దుకుంటూ కాలక్షేపం చేస్తుంటారు. పనికి రాకుండా పోయి- ముందు ముందు పనికొస్తుందన్న నమ్మకం బొత్తిగా లేని పనికి రాని సామాను ఇలాంటి సందర్భాల లోనే కళ్ళబడుతూ వుంటుంది. అయితే అలాంటి చెత్త సామాను వొదుల్చుకునే మహత్తర అవకాశాన్ని చేతులారా జారవిడుచుకోవడంలో సిద్దహస్తులయిన ఈ ఇల్లాండ్రు మాత్రం- ఈ బాపతు సామానుకు ఏ నాటికయినా పురావస్తు ప్రాముఖ్యం లభించక పోతుందా అన్న ముందు చూపుతో ఆ చెత్తనంతటినీ జాగ్రత్తగా ఇంట్లోనే సదిరేస్తుండడం కద్దు. అలాగే. పచ్చళ్ళూ కూరలూ. అవి మురిగిపోయి పాచిపడితే కాని కొందరికి పారవేయడానికి మనసు ఒప్పదు. ఇలాంటి ఇంటింటి కాలుష్యాల వల్ల పారిశ్రామిక కాలుష్యాల కంటే ఎక్కువ ప్రమాదం పొంచివుంటుందని ఇండొనీషియా శాస్త్రవేత్త హెచ్చరిస్తున్నారు. ప్రతి ఇంట్లోను ఏర్పడే వంటింటి కాలుష్యం వంటికి పట్టి లేనిపోని జబ్బులు పట్టి పీడించే అవకాశాలు ఎక్కువగా ఉంటాయని తన వంటింటిని గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ మరీ హెచ్చరిస్తున్నారు.
జీవనస్రవంతి
హైదరాబాదులో ఒకావిడ పొద్దున్నే లేచి మొహం కడుక్కుని అద్దం చూసుకుంటే- మొహంలో అక్కడక్కడా పచ్చటి మచ్చలు కానవచ్చాయిట. ఇదేమిటిరా భగవంతుడా అని నెత్తి బాదుకోబోతుండగా అరచేతులు ఎర్రగా కందినట్టు అనిపించింది. డాక్టర్ గారికి ఫోన్ చేయాలా వద్దా అన్న మీమాంస తెగేలోగానే - ఆవిడ గారి మొగుడుగారికి ఎందుకో భార్య కట్టుకున్న కట్టుడు చీరె మీద అనుమానం కలిగింది. ఇంతకీ విచారించగా తేలింది ఏమిటంటే- వాయిదాల పద్దతిలో చవగ్గా వచ్చిందని కొనుక్కున్న ఆ చీరె - మొదటి వాయిదా కూడా కట్టకముందే - మొదటి వుతుక్కే రంగు వెలవడం ప్రారంభించింది. మొహం కడుక్కుని, చేతులు తుడుచుకున్నప్పుడు అంటిన కొంగు బంగారం రంగు చూసే ఆవిడ అంతగా గాభరా పడింది.
జీవనస్రవంతి
సరిగంగ స్నానాలయినా - సెలయేటి జలకాలయినా మన దేశానికి సరిపోలగల దేశం మరోటి లేదని చరిత్ర కారులంటున్నారు. కొన్ని వేల సంవత్సరాల క్రితం మన దేశం లోనూ, కొన్ని తూర్పు దేశాల్లోనూ స్నానం అన్నది నిత్య కృత్యం అయితే, పాశ్యాత్య దేశాల్లో అప్పటికి ఆ పదానికి అర్ధమే తెలియదంటున్నారు. స్పెయిన్ రాణి ఇసబెల్లా - తన జీవిత కాలంలో రెండే రెండు సార్లు - పుట్టినప్పుడు ఒకసారి- అత్తింట్లో మెట్టిన రోజున ఇంకోసారి - స్నానం చేసిందట. ఫ్రాన్సు చక్రవర్తి లూయిస్ - ఒకేఒక్కసారి జలకాలాడి- ఎందుకు చేసానా అని జీవితాంతం విచారించాడట. ఈ విచారం తన ప్రజలను పీడించకుండా ఉండేందుకు గాను దేశంలో స్నానాలానే నిషేధిస్తూ ఆదేశాలు జారీ చేసాడట.
NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners
తెగిన తీగెలు - భండారు శ్రీనివాసరావు
భయం అనే పదానికి తప్ప దేనికీ భయపడాల్సిన పనిలేదు
ఏ పనినయినా - కష్టపడుతూ కాదు- ఇష్టపడుతూ చేయాలి
నేను చేయగలనని అనుకోవడం ఆత్మ విశ్వాసం
'నేనే' చేయగలనని అనుకోవడం అహంకారం
" ఉన్నత స్తానానికి చేరుకోవడం యెంతో కష్టం - దక్కిన ఆ స్తానాన్ని పది కాలాలపాటు నిలబెట్టుకోవడం మరింత కష్టం "
" నిన్ను గురించి నువ్వు ఎప్పుడూ చెప్పుకోకు - మంచి చెప్పుకుంటే నమ్మేవాళ్ళు ఎవ్వరూ వుండరు
చెడు చెప్పుకుంటే ఇంకా యెంత వుందో అని అనుమానిస్తారు"
" మనిషి ఏడుస్తూ పుట్టింది - నవ్వుతూ చనిపోవడానికి "
" ఎవరికి రూపాయి ఇచ్చినా వెంటనే మరచిపో - ఎవరి దగ్గర పైసా తీసుకున్నా జీవితాంతం గుర్తుంచుకో "
NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners
దీనికి సబ్స్క్రయిబ్ చేయి:
పోస్ట్లు (Atom)