13, ఆగస్టు 2010, శుక్రవారం

చిక్కు సమస్యలు - చిరు పరిష్కారాలు - భండారు శ్రీనివాసరావు

చిక్కు సమస్యలు - చిరు పరిష్కారాలు   - భండారు శ్రీనివాసరావు
యాభయ్ ఏళ్ళక్రితానికి - ఇప్పటికీ కొట్టొచ్చినట్టు కనబడే మార్పు ఏమిటి? అని అడిగితే - ఆ రోజుల్లో సినిమా హాళ్ళలో చుట్ట - బీడీ సిగరెట్లు తాగేవారు - ఇప్పుడది లేదని - ఆరు పదులు వయసు దాటిన వారెవరైనా జవాబు చెబుతారు.


అప్పటికీ - ఇప్పటికీ పొగత్రాగేవారి సంఖ్య తగ్గిందా అంటే అదీ లేదు. సినిమా హాల్లో సిగరెట్ తాగితే జరిమానా వేస్తామని బెదిరించారా అంటే అదీ లేదు. అన్ని సినిమా హాళ్ళ వద్ద ప్రత్యేక సిబ్బందిని నియమించి కట్టుదిట్టం చేశారా అని ప్రశ్నించుకుంటే లేదనే సమాధానం వస్తుంది. పొగరాయుళ్ళను పట్టుకుని కౌన్సిలింగ్లూ గట్రా నిర్వహించారా అంటే అదీ లేదు. ప్రేక్షకులతో సమావేశాలు ఏర్పాటు చేసి పొగత్రాగవద్దని క్లాసులు తీసుకున్నారా అంటే ఆ దాఖలాలూ లేవు. మరి పొగత్రాగందే పట్టుమని పది నిమిషాలు ఓపలేని ధూమపాన ప్రియులు సిగరెట్ల జోలికి పోకుండా సినిమాలు ఎలా చూస్తున్నారు?

ఈ ప్రశ్నకి సమాధానం ఒక్కటే. ప్రజల్లో ఓ సుగుణం ఉంది. అది చూసి నేర్చుకోవడం. డేరా టూరింగ్ టాకీసులూ,రేకుల సినిమా హాళ్ళ కాలం ముగిసి ఎయిర్ కండిషన్ థియేటర్ల కాలం మొదలు కాగానే సినిమా హాళ్ళలో పొగత్రాగడం మంచిది కాదని పక్క వాళ్ళని గమనిస్తూ ఎవరికి వారే తెలుసుకున్నారు. ఈ సూత్రాన్నే ట్రాఫిక్ అధికారులు గమనించి అమలు చేస్తే సమస్యలకు సగం పరిష్కారం లభిస్తుంది. లేని పక్షంలో - ఒక దినపత్రిక పేర్కొన్నట్టు -" సమస్యమీదే - పరిష్కారం మీదే మేం నిమిత్త మాత్రులం - ఇదీ ట్రాఫిక్ పోలీసుల వరుస" అనే విమర్శల తాకిడిని తట్టుకోక తప్పదు.

హైదరాబాదులో ట్రాఫిక్

హైదరాబాద్ నగరంలో ట్రాఫిక్ని చక్కదిద్దడం అన్నది ఆషామాషీ వ్యవహారం కాదు. కాకపోతే , అందుకోసం తీసుకుంటున్న చర్యలేమిటన్నదే జవాబు లేని- రాని ప్రశ్న.

ట్రాఫిక్ అంశాలపై ఏర్పాటు చేసిన సదస్సులు - సమావేశాల్లో పౌరులు ఏదయినా చెప్పబోతే `సమస్యలు చెప్పమంటే, సలహాలు చెబుతున్నారని' కొందరు అధికారులు విరుచుకు పడిన తీరు గమనిస్తే వారి అసహన వైఖరి తేటతెల్లమవుతుంది. అవగాహన కల్పించే తీరు సరిగా లేదేమో అనిపిస్తుంది. కొన్ని కొన్ని చిన్న చిన్న చర్యలతో సమస్యకు పరిష్కారం లభిస్తుందేమో ప్రయత్నించి చూడడంలో తప్పేమీ లేదని వారు గ్రహించాలి. అన్నింటికంటే ముందు చేయాల్సింది - ట్రాఫిక్ అధికారులు తమ ప్రాధాన్యతలను నిర్ధారించుకోవడం.

రోడ్డు దోపిడీ

 హెల్మెట్లు, సీటు బెల్టులవంటి నిబంధనల అమలుకు తీసుకుంటున్న శ్రద్ధని - కొంతకాలం పాటయినా - ట్రాఫిక్ని చక్కదిద్దడానికి మరల్చాలి. ఎక్కడ - ఏ సమయంలో వాహనాల రద్దీ ఎక్కువగా ఉంటుందో అధ్యయనం చేసి అందుకు తగ్గట్టుగా అదనపు సిబ్బందిని - ఆయా కూడళ్ళలో - అవుట్ సోర్సింగ్ పద్ధతిపై నియమించాలి. ఈ సిబ్బంది కయ్యే ఖర్చుని ఆయా కూడళ్ళ చుట్టు పక్కల ఉండే దుకాణాలు, నివాస సముదాయాలనుంచి పారదర్శక పద్ధతిలో వసూలు చేయాలి.





రోడ్లు దాటడానికి రాజధాని నగరంలో అనేక చోట్ల ఫుట్ వోవర్ బ్రిడ్జీలు నిర్మించారు. ప్రకటనలకు మినహా - వాటిని జనం ఉపయోగిస్తున్న దాఖలాలు లేవు. స్త్రీ, బాల, వృద్ధులు ఆ వంతెనలు ఎక్కలేరు. ఎక్కగలిగిన వారు, ఎక్కనే ఎక్కరు. అందువల్ల వాటిని మరింత ఉపయోగంలోకి తీసుకురావడానికి వాటికి లిఫ్టులు అమర్చాలి. అందుకయ్యే వ్యయాన్ని కొద్ది కొద్దిగా వినియోగదారుల నుంచి రుసుము రూపంలో రాబట్టుకోవాలి. ఇలాటి ఏర్పాట్లకి వీలులేనిచోట్ల ప్రత్యామ్నాయాలు పరిశీలించాలి. అనేక రద్దీ కూడళ్ల వద్ద రోడ్డుదాటలేక అవస్తలు పడేవారు అనేకమంది కనిపిస్తుంటారు. భవసాగరం కంటే రోడ్డు దాటడమే కష్టంగా భావిస్తుంటారు.ఇలాటి సంగతి పట్టించుకునే నాధుడు కనబడడు.
 బాగా అభివృద్ధిచెందిన ప్రపంచ నగరాలలో అయితే, రోడ్డుదాటడానికి పుష్ బటన్ వ్యవస్తలు వుంటాయి.


రోడ్డుపక్కన వున్న పుష్ బటన్ నొక్కగానే -



రోడ్డు క్రాస్ చేయడానికి వీలుగా దీపం వెలుగుతుంది.



దానితో ఎక్కడి వాహనాలు అక్కడే టక్కున ఆగిపోతాయి.

అంతేకాకుండా
 విద్యుత్ తో కూడా పని లేకుండా - జండాలను ఉపయోగించే ఒక విధానం అమల్లోవుంది. అదేమిటంటే- రోడ్డుకు ఇరువైపులా బాస్కేట్లలో కొన్ని జండాలను ఉంచుతారు. రోడ్డుదాటాలనుకునేవారు ఆ జండాను తీసుకుని ఊపుకుంటూ వెళ్లిపోవచ్చు.

ఎంచక్కా రోడ్డు దాటగానే


అవతలవైపు వున్న బాస్కేట్లో వుంచి తమదారిన వెళ్లిపోవచ్చు.


ఇలాగే, మరికొన్ని ఖర్చులేని పద్దతులు అమలుచేయవచ్చు.

ప్రైవేటు విద్యా సంస్థల వద్ద నిర్మించిన వంతెనల పూర్తి వ్యయాన్ని ఆ సంస్థల నుంచే వసూలు చేయాలి. విద్యార్ధుల నుంచి భారీ మొత్తంలో ఫీజులు పిండుతున్న ఆ సంస్ధలకి ఇదేమంత పెద్దభారం కాబోదు.

థియేటర్లు, పాఠశాలలు, ఆఫీసుల వేళల్లో తగుమార్పులు చేయడం ద్వారా, ఒకే సమయంలో, ప్రజలు, వాహనాలు భారీ సంఖ్యలో రోడ్ల మీదకు రాకుండా నియంత్రించడం వీలుపడుతుంది.

కనిపించిన చోటల్లా `నోపార్కింగ్' బోర్డులు పెట్టకుండా పార్కింగ్ కి అనువయిన స్ధలాలని ముందుగా గుర్తించాలి.


అంతకంటే ముందు
పోలీసు వాహనాలు `నోపార్కింగ్' ప్రదేశాల్లో నిలపకుండా చూడాలి

ప్రయివేటు బస్సులని ఎలాగూ అదుపు చేయలేరు కనుక - రాత్రి సమయాలల్లో కొన్ని కొన్ని విద్యాసంస్తలకున్న ఖాళీ జాగాలలో ప్రయాణీకులను ఎక్కించుకునేందుకు అనుమతి ఇవ్వాలి.


 ఇందుకోసం వసూలు చేసే రుసుముని ఆయా విద్యా సంస్తలకే ఇవ్వాలి. ఇలాచేయడంవల్ల అనేక ప్రాంతాలలో రాత్రివేళల్లో ట్రాఫిక్ జామ్స్ తగ్గిపోతాయి.

స్కూళ్ళకీ, ఆఫీసులకీ వెళ్ళే బిజీ సమయాల్లో చెకింగ్లు జరిపే పద్ధతికి స్వస్తి చెప్పాలి. సిగ్నల్ జంపింగ్ చేసే వాహనదారులను పట్టుకుని భారీ జరిమానాలు విధించాలి. రద్దీ సమయాలని దృష్టిలో పెట్టుకుని ` వీ ఐ పీ ' ల పర్యటనల వేళల్లో మార్పు చేయాలి.

ఇవన్నీ చేసినా, సమస్య నూటికి నూరుపాళ్లు పరిష్కారం కాకపోవచ్చు. కానీ పరిస్థితి కొంతలో కొంత మెరుగు పడడానికీ , పోలీసుల పట్ల ప్రజలకున్న అవగాహన, అభిప్రాయాల్లో సానుకూల మార్పు రావడానికే ఈ చర్యలు ఖచ్చితంగా దోహదం చేస్తాయి.


భండారు శ్రీనివాసరావు

NOTE: All images in this blog are copy righted to their respective owners

12, ఆగస్టు 2010, గురువారం

ఎటు పోయాయ్‌ ఆ రోజులు ? - భండారు శ్రీనివాసరావు

ఎటు పోయాయ్‌ ఆ రోజులు ? - భండారు శ్రీనివాసరావు


కిరోసిన్ లాంతరు  

మా తాత గారి కాలం నాటికి మా వూళ్లో కరెంటు లేదు. ఆముదపు దీపాలు మినహా - కరెంట్‌ బల్బ్ ని కూడా చూడకుండానే ఆయన కాలం చేశారు.
పాతకాలం రేడియో

మా నాన్న గారి కాలం వచ్చేసరికి కరెంట్‌ రాలేదు కానీ - రేడియోలు, గ్రామఫోన్లూ ఉండేవి. కాకపోతే ఆ రేడియోలు - మోటారుకార్లలో వాడే పెద్దసైజు బ్యాటరీల సాయంతో పనిచేసేవి.

బొగ్గు, నీటి ఆవిరితో నడిచే రైలు ఇంజిను

మా వూరి మొత్తం జనాభాలో- ఆరోజుల్లో - యాభయి మైళ్ల దూరంలో వున్న బెజవాడకి వెళ్లి, సినిమా చూసొచ్చిన పెద్దమనిషి ఆయన ఒక్కరే. ఆ మాటకి వస్తే ఆయన తప్ప- రైలుని చూసిన వాళ్ళు కానీ, బస్సు ఎక్కిన వాళ్ళు కానీ, మా వూళ్లో ఎవరూ లేరని కూడా చెప్పుకునే వారు.
ఇక మా అమ్మ-


కట్టెల పొయ్యి

కట్టెల పొయ్యి ముందు కూర్చుని - పొగచూరిన వంటింట్లో పదిమందికి వండి వార్చేది. ఆమె సామ్రాజ్యంలో రకరకాల పొయ్యిలు ఉండేవి. పాలు కాగబెట్టడానికి దాలిగుంట - కాఫీ కాచుకోవడానికి బొగ్గులకుంపటి, వంట చేయడానికి మూడు రాళ్ల పొయ్యి, ఇలా దేనికి దానికి విడివిడిగా ఉండేవి.

నుయ్యి లేక నీళ్ళ బావి

 ఇక పెరట్లో బావి ప్రక్కన స్నానాలకోసం కాగులో నీళ్ళు మరగపెట్టడానికి మరో పెద్ద పొయ్యి సరేసరి. దాలిగుంట విషయం ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి. వంటింటి వసారాలోనే ఓ మూలగా ఉండేది. నిప్పంటించిన పిడకలను ఆ దాలిగుంటలో దొంతరగావేసి పాలకుండని వాటిపై ఉంచి - పైన ఒక రాతిపలకని కప్పేవారు. సన్నటి సెగపై ఆ పాలు తీరిగ్గా కాగేవి. ఎరగ్రా కాగిన ఆ పాలపై - అరచేతి మందాన మీగడ కట్టేది. మర్నాడు - ఆ కుండలోని పెరుగుని నిలబడి వయ్యారంగా కవ్వంతో చిలికేవారు.



 మజ్జిగ నీటిపై తెట్టెలా కట్టిన తెల్లటి వెన్నని చేతుల్లోకి తీసుకుని, అరచేతిలో ఎగురవేస్తూ ముద్దగా చేసేవారు. పక్కన నిలబడి ఆశగా చూసే చిన్న పిల్లలకి చిన్న చిన్న వెన్న ముద్దలు పెట్టే వాళ్ళు . ఆహా ఏమి రుచి! అని లొట్టలు వేస్తూ తినేసి- ఆటల్లోకి జారుకునే వారు. మగవాళ్ల సంగతేమో కానీ, ఆడవాళ్లకి ఆ రోజుల్లో చేతినిండా పనే. భోజనాలు కాగానే - అంట్లగిన్నెలు సర్దేసి - వంటిల్లు ఆవు పేడతో అలికేవారు. బాదం ఆకులతో విస్తళ్ళు కుట్టే వారు. రోకళ్లతో వడ్లు దంచేవారు. ఇంటికి దక్షిణాన ఉన్న రోటిపై కూర్చుని పప్పు రుబ్బేవారు. ఈపనులు చేయడానికి విడిగా పనిమనుషులు ఉన్నా వారితో కలిసి ఈ పనులన్నీ చేసేవారు. వాటితో పాటు శ్రమతెలియకుండా పాటలు పాడుకుండేవారు. విలువ కట్టని వారి శ్రమా, విలువ కోరని వారి నిబద్ధతా చిన్న నాటి జ్ఞాపకాల దొంతర్లలో పదిలంగా ఉండిపోయాయి.

ఇక మారోజులు వచ్చే సరికి - రోజులు పూర్తిగా మారిపోయాయి. కట్టెల పొయ్యిలు పోయి - గ్యాస్‌ స్టవ్‌లు వచ్చాయి. నీళ్ల కాగుల్ని బాయిలర్లు భర్తీ చేశాయి. కరెంట్‌ దీపాలు వచ్చి లాంతర్లని వెనక్కి నెట్టేశాయి.

పుల్ల కలం

 కరక్కాయ సిరాలు- పుల్ల కలాలు తరువాతి రోజుల్లో రూపాలు మార్చుకుని ఫౌంటెన్‌ పెన్నులుగా, బాల్‌పాయింట్‌ పెన్నులుగా అవతరించాయి. రూపాయికి పదహారణాలు అనే లెక్కకాస్తా మా చిన్నతనంలోనే నూరు నయాపైసలుగా మారిపోయింది.

బేడ నాణెం అంటే రూపాయిలో ఎనిమిదోవంతు    

 బేడలూ, అర్ధణాలూ, కాసులూ, చిల్లికాసులూ జేబుల్లోంచి జారిపోయి నిగనిగలాడే రాగి నయా పైసలు, నికెల్‌ నాణేలు చెలామణిలోకి వచ్చాయి. రామాయణ కాలంనుంచీ ఎరిగిన ఆమడలు, కోసులు, మైళ్ళు కాలగర్భంలో కలిసిపోయి, కిలోమీటర్‌ రాళ్ళు రోడ్లపై వెలిసాయి. ఏడాదికోమారు జరిగే తిరుణాళ్లు నిత్యకృత్యంగా మారి - అశ్లీల నృత్యాల వేదికలుగా మారిపోతున్నాయి. కోలాటాలు, పందిరి నాటకాలు, హరికథలు, బురక్రథలు, పిట్టలదొర కథలు చరిత్రపుటల్లో చేరి కనుమరుగవుతున్నాయి.
ఆరోజుల్లో సెలవులు ఇస్తే చాలు - పిల్లలంతా పల్లెటూళ్లకి పరిగెత్తే వాళ్ళు. ఇన్ని రకాల ఆటలుంటాయా అనేట్టు అనేక రకాల ఆటలతో, పాటలతో కాలం గిర్రున తిరిగిపోయేది. అష్టాచెమ్మాలు, తొక్కుడు బిళ్లలు, వామన గుంటలు, వెన్నెలముద్దలు, వైకుంఠపాళీలు, పచ్చీసాటలు, చింతపిక్కలు, బావుల్లో ఈతలు, వాగు ఒడ్డున కబడ్డీ పోటీలు- ఒకటేమిటి - ఒక జీవితానికి సరిపడా ఆనందాన్ని గుండెల్లో నింపేసుకుని- ఇంకా ఇంకా ఇలాగే రోజుల్ని సరదాగా గడపాలన్న కోరికని మనసులోనే చంపేసుకుని - పాడు సెలవులు అప్పుడే అయిపోయాయా అని నిట్టూరుస్తూ బడిబాట పట్టేవాళ్ళు.

ఇక మా పిల్లల కాలం వచ్చేసరికి - మాయాబజారు సినిమాలో మాదిరిగా - కళ్లముందు ప్రపంచం ఒక్క మారుగా మారిపోయింది. గతం తలచుకోవడానికే మిగిలింది. చిన్నతనంలో చూసినవేవీ - ఈనాడు కలికానికి కూడా కానరావడం లేదు. జీవితం, ఇంత చిన్నదా అనిపించేలా, విన్న పదాలు, చూసిన దృశ్యాలు - ఆడిన ఆటలు, పాడిన పాటలు - కనురెప్పలకిందే కరిగి పోతున్నాయి. జ్ఞాపకాల పొరల్లోకి జారిపోతున్నాయి.

జొన్న చేను

ఆ గురుతుల దారుల్లో వెనక్కి వెడుతుంటే - జొన్న చేల నడుమ కాలిబాటలో పరుచుకున్న దోసతీగెలూ
లేత జొన్న కంకుల్ని వొడుపుగా కొట్టి తీసి వేయించిన ఊచ బియ్యం-
రోజూ తినే వరి అన్నానికి - ఎప్పుడో ఒకప్పుడు సెలవిచ్చేసి - పని వాళ్ళు వండిన జొన్నన్నంతో కూడిన మృష్టాన్న భోజనం-
కళ్లాల„సమయంలో - కొత్త వడ్లు కొలిచి - కొనుక్కుతినే కట్టె మిఠాయి-
సాయంత్రం చీకటి పడేవేళకు - మైకులో ఊరంతా వినవచ్చే పంచాయితీ రేడియోలో సినిమా పాటలు-వెన్నెల్లో ఆరుబయట నులకమంచాలపై పడుకుని ఊ కొడుతూ వినే అమ్మమ్మ కథలూ-
ఏవీ ! అవేవీ! ఎక్కడా కనబడవేం! ఇవన్నీ ఒక నాడు వున్నాయని అన్నా -



 కంప్యూటర్లతో ఒంటరిగా ఆడుకునే ఈనాటి పిల్లలు నమ్ముతారా?? కళ్లతో చూసిందే నమ్ముతాం అని వాళ్లంటే మీరేం చేస్తారు?



NOTE: All images in this blog are copy righted to their respective owners






























































..........................................

దేశం వెలిగిపోతోంది! - భండారు శ్రీనివాసరావు

దేశం వెలిగిపోతోంది!  - భండారు శ్రీనివాసరావు - (2008)


టీవీ ఛానళ్ళు  వీక్షించే అలవాటు అంతగా లేని నాకు దేశం వెలిగిపోతోంది అన్న ఈ నిజం బోధపడడానికి చాలా ఆలస్యం అయిందనే చెప్పాలి. ఈ మధ్య ఎండలు పేట్రేగి పోవడంతో పగలు కాలు బయట పెట్టడానికి దడిసి ఇంట్లోనే కూర్చుని మా ఆవిడతో కలసి తీరుబాటుగా టీ వీ  చూసే అవకాశం కలిగింది. కరెంటు కూడా అంతరాయం లేకుండా సరఫరా అవుతుండడం వల్ల నా యీ నిరంతర టీ వీ వీక్షణానికి ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా పోయింది. ఎల క్షన్లు కదా! కరెంట్‌ ఇవ్వక ఏం చేస్తాడు రాజశేఖరరెడ్డి ! అంటూ మెటికలు విరుస్తాడు మా సుబ్బారావు. అంత మాత్రాన మా వాడు హార్డ్ కోర్‌ టీ డీ పీ మనిషని మనం పొరపాటు పడితే అది నిజంగా మన పొరపాటే! ఎందుకంటే చంద్రబాబు నాయుడు ముఖ్యమంత్రిగా ఉన్నప్పుడు కూడా మా సుబ్బారావుది ఇదే వరస. వాళ్ళింట్లో పనిమనిషి నాగా పెట్టినా, వంటగ్యాస్‌ అయిపోయినా, స్కూటర్‌ టైర్‌ పంక్చర్‌ అయినా దానికి కారణం చంద్రబాబు అధ్వాన్నపు పరిపాలనే అని స్టేట్‌ మెంట్లు ఇచ్చే వాడు. అందుకే మా సర్కిల్లో వాడ్ని ఎవర్‌ గ్రీన్‌ యాంటీ ఇంకంబెంట్‌ అని పిలుస్తుంటాము. పది, పదిహేనేళ్ళ వరకూ మాలో చాలా మందికి ఈ ఇంగ్లీషు పదానికి సరైన అర్ధం తెలిసి చచ్చేది కాదు. కాకపోతే ప్రీ పోల్‌ సర్వే - పోస్ట్ పోల్‌ సర్వేలంటూ బయలు దేరిన 'సర్వే'జనా సుఖినోభవంతుగాళ్ళ పుణ్యమా అని ఈ ప్రభుత్వ వ్యతిరేకత అనే దాన్ని గురించి మాకు బాగా వంట బట్టింది.
సరే! మా సుబ్బారావు యాంటీ ఇంకంబెన్సీ ఫ్యాక్టర్‌ సంగతి అలా ఉంచి - దేశం వెలిగిపోతోందనే విషయానికి వద్దాం!

వెనుకటి రోజుల్లో భారతదేశం ఎంత దరిద్రగొట్టుదో తెలుసుకోవాలంటే బీ బీ సీ చూడాలనేవారు. వాళ్ళు  చూపించే డాక్యుమెంటరీల్లో మన దేశపు పసి పిల్లలు డొక్కలెండుకుపోయి - అన్నమో రామచంద్రా అని అలమటిస్తూ కాన వచ్చేవారు. పందులు తిరిగే సందులు, పూరిగుడిసెలు, ఆకలి, హాహాకారాలు వాటిల్లో పుష్కలంగా కానవచ్చేవి. అవి చూసి మన దేశం ఇంత దరిద్రంగా ఉందా అని అనుమాన పడేవాళ్ళం మా చిన్నతనంలో. ఇక ఇప్పుడు టీ వీ ల వరుస చూస్తే దేశంలో దరిద్రం అన్నది మచ్చుకు కూడా లేదనిపిస్తుంది.

ఆకాశాన్ని తాకే బహుళ అంతస్తుల భవనాలతో,చుట్టూరా  పచ్చదనంతో పరిఢవిల్లేలా కళ్ళకు కట్టినట్టు చూపించే  రియల్‌ ఎస్టేట్‌  ప్రాయోజిత కార్యక్రమాలు,

 'వండుకు తిందాం రండి ' వంటి ప్రోగ్రాముల్లో పెళ్ళిళ్లు , పేరంటాళ్ళలో కట్టుకునే అతి ఖరీదయిన చీరలు ధరించి, 'ఇలా చేసి మాడండి' వంటకాలు వండుతూ కనిపించే ఆడంగులు, నేరేడు పండ్లని ముక్కుతో పట్టి నోటితో ఎన్ని తినగలరన్న పోటీల్లో ఉత్సాహంగా పాల్గొనే శాల్తీల తాలూకు అపార్ట్మెంట్లలో బ్యాక్‌ గ్రౌండ్‌లో కానవచ్చే ఖరీదుకట్టలేని ఫర్నీచర్‌ ,

 'పంచపాండవులెంతమంది! నలుగురా! ముగ్గురా! అయిదుగురా! సరిగ్గా సమాధానం చెప్పేవారికి ఈ బంగారం అంతా మీదే ' అంటూ భ్రమలు కల్పించి బంగారులోకంలో విహరింపజేసే కార్యక్రమాల్లోని సెట్టింగులు -

వీటిని చూస్తుంటే మీకేమనిపిస్తుంది?  'దేశం వెలిగిపోతోంద'ని అనిపించడం లేదా?
ఈ నిత్య  నూతన నిరంతర వార్తా స్రవంతుల మధ్య-
కోటి రూపాయల అపార్టుమెంట్లు - ఘుమఘుమల రెస్టారెంట్లు,


 వొళ్లు తగ్గించుకోవడానికి శతకోటి చిట్కాలు,  కళ్ళు  బైర్లుకమ్మే షాపింగ్‌  మాల్స్, క్లబ్బులు, పబ్బులు, మల్టీప్లెక్సులూ-




పట్టకారు కొనుక్కోండి అన్నంత సులభంగా ఈ కొత్త మోడల్‌ కారు కొనుక్కోండి అనే అర్ధగంట ప్రకటనలూ - ఇవన్నీ చూస్తున్నప్పుడు కూడా దేశం వెలిగిపోవడం లేదన్న భావం కలిగితే నిజంగా లోపం మనలోనే వుందనుకోవాలి.
కానీ మరొక్క విషయం టీ వీ ఛానళ్ళ కార్యక్రమ నిర్వాహకులు ఆలోచించుకుంటే బాగుండనిపిస్తోంది.

 ఇన్నిన్ని కార్యక్రమాల్లో ఇన్నిన్ని ధగధగలు చూపిస్తూ మరోప్రక్క నేరాలు - ఘోరాలవంటి కార్యక్రమాల్లో కూతుర్ని రేప్‌ చేసిన కామంధుడంటూ దిగువ తరగతి వారికి సంబంధించిన కధనాలు మాత్రమే ఎందుకు ప్రసారం చేయాల్సి వస్తోంది? ఉన్నతశ్రేణి వర్గాల్లో ఈ ఘోరాలు జరగవా? జరిగినా బయటకురావా? వచ్చినా, ప్రసారాలకు పనికిరావా?

కధ చెబుతా - ఊ కొడతారా  


తాజా తోక
ఇలాంటి నేర ఘోర కార్యక్రమాల ప్రాయోజికుల రూపం, హావభావాలు, ఉచ్ఛారణ కరడుగట్టిన నేరస్తులను తలపించేలా ఉండి తీరాలన్న రూలేమైనా ఉందా?
భండారు శ్రీనివాసరావు
21-5-2008

NOTE: All the images in this blog are copy righted to the respective owners

11, ఆగస్టు 2010, బుధవారం

వ్యాపకాల జ్ఞాపకాలు - భండారు శ్రీనివాసరావు

వ్యాపకాల జ్ఞాపకాలు - భండారు శ్రీనివాసరావు


వెనుకటి రోజుల్లో -







రేడియో ఒక్కటే రాజ్యమేలుతున్న కాలంలో-

ఒక పెద్ద మనిషి నేను పనిచేస్తున్న ఆకాశవాణి కార్యాలయానికి ఫోన్ చేసి, ' మీ రేడియో వార్తలు వినలేక చస్తున్నాము ' అన్నాడు కోపంగా.

'పరిష్కారం మీ చేతుల్లోనే వుందికదా' అన్నాను జవాబుగా.

ఇందులో సమాధానం కన్నా ఎకసక్కెం పాలు ఎక్కువ వుందనుకున్నాడో ఏమో - 'ఎలా?' అన్నాడు మరింత కోపంగా.

'మీ రేడియో నాబ్ ని ఎడమవైపు తిప్పండి సరిపోతుంది.' అన్నాను కూల్ గా.

రేడియో పెట్టుకోవడం, ఆపుచేసుకోవడం మీ చేతుల్లో పనే కదా! అన్నట్టుగా ధ్వనించిన నా జవాబులో - ఏదయినా చమత్కారం తోచిందో ఏమో కాని, 'భలే వారే' అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడా శ్రోత.

మీడియాలో పనిచేస్తున్నప్పుడు ఇలాంటి అనుభవాలు మామూలే.



అయితే- ఎంతో కష్టపడి ప్రోగ్రాం తయారుచేసామనే భావనతో వుండే సిబ్బంది - విమర్శలను తట్టుకోలేకపోవడం కూడా సహజమే. కానీ, ఇక్కడ మరో నిజం కూడా ఒప్పుకోవాలి. వ్యంగాస్త్రాలను అలవోకగా సంధించగల మీడియా వారు కూడా కొండకచో వ్యంగాన్ని భరించలేరు. కొన్ని పాళ్ళు స్వామి భక్తీ, కొన్నిపాళ్ళు వృత్తిమీది అనురక్తి - కలగలసి వారినలా మారుస్తుంది. అయితే- విమర్శలు చేసేవారికి - వాటిని స్వీకరించగల సహృదయత వుండాలనుకోవడం అత్యాశ కాదేమో!
ఆలోచిస్తే తప్పేముంది?

- భండారు శ్రీనివాసరావు

NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners.

జీవనస్రవంతి - భండారు శ్రీనివాసరావు

జీవనస్రవంతి - భండారు శ్రీనివాసరావు




కధలన్నీ కంచికి చేరతాయంటారు కాబట్టి- కధలకు ప్లాట్లు కావాల్సినవాళ్ళు కంచికి పోవాలన్న జోకు ప్రచారంలో వుంది. గ్రహం గ్రీన్ అనే ఓ గ్రీకు రచయిత మాత్రం తన కధలకు ఆధారం తనకొచ్చే కలలే అని సెలవిస్తున్నారు. కధా కధన చాతుర్యమంతా కలల నుంచే సంగ్రహిస్తున్నానని చెప్పుకుంటున్నారు.

 ఆయన రాసే కధలు చదువుతూ కలల్లో తేలిపోతున్న చదువరులు - కలలు కంటూ ఆ రచయిత వండి వారుస్తున్న కధా సంపుటాలను వేడి వేడి పకోడీల్లా ఎగరేసుకుపోతున్నారు. కధ రాస్తూ రాస్తూ వుండగా ఏదయినా అనుమానం వస్తే చాలు - ఆ కలల కధకుడు వెంటనే నిద్రలోకి జారుకుని, కలలు కంటూ వాటిల్లోనే పరిష్కారం వెతుక్కుంటూ ఉంటాడట. తన కధల కొసమెరుపులన్నీ తను కన్న కలల్లోనుంచి సంపాదించినవేనని గ్రహం మహాశయులవారు ఓ కధ చెబుతున్నారు.



జీవనస్రవంతి






న్యూ ఢిల్లీ లోని స్కూళ్ళలో చదువుకుంటున్న సుమారు పదిహేనువందలమంది పిల్లలకి ఓ రోజు ఓ పెళ్ళికి ఆహ్వానిస్తూ శుభ లేఖలు అందాయి.ఫలానా చోట జరగనున్న ఫలానా వారి పెళ్ళికి రావాల్సిందని ఓ ఫలానా సంస్థ వారు వారందరికీ ఆహ్వానాలు పంపారు. షరా మామూలుగా వుండే 'మంగళం మహత్ శ్రీ శ్రీ శ్రీ ' లతో పాటు శుభ లేఖ అందుకున్న వారందరూ తలా ఒక రూపాయి పంపాలన్న విజ్ఞప్తి కూడా అందులో వుంది. అసలు సంగతేమిటంటే - ఢిల్లీ లోని ఒక స్వచ్చంద సంస్థ వారు - ఓ పేద జంటకు పెళ్లి చేసేందుకు ఆ విధంగా విరాళాలు సేకరిద్దామని తలపెట్టారు. పిల్లలందరూ తలా ఒక రూపాయి వేస్తె - పెద్దలందరూ తలా ఒక చేయి వేసి ఆ పెళ్లి జరిపించారు.



జీవనస్రవంతి






రాయపూరులో ఓ సాధువు గారు అక్కడి రెవిన్యూ అదికారులకి తన చేష్టలతో దిగ చెమటలు పట్టించారు.

సంగతేమిటంటే - ఆ సాధువు అంత సాదు జంతువేమీ కాదు. ఆశ్రమం పేరుతొ ఏకంగా ఎకరాలకు ఎకరాలు ప్రభుత్వ భూమిని కబ్జా చేశారు. ఖాళీ చేయమని అధికారులు తాఖీదు పంపితే ఆయనకు

ఎక్కడలేని ఆగ్రహం తన్నుకొచ్చింది. ఆ తాఖీదుని ఒక చేత్తో- మనిషి పుర్రెని మరో చేత్తో పట్టుకుని ఆయనగారు కోపంతో ఊగిపోతూ తహసీల్ కచ్చేరీలో అడుగుపెట్టి - తలపాగా తీసి బల్లపై పెట్టిన చందంగా - ఆ మానవ కంకాళాన్ని అధికారి ఎదురుగా పెట్టాడు. పెట్టి ఊరుకున్నాడా ? ' ధైర్యం వుంటే దాన్ని తీసి పక్కన పెట్టండి చూద్దాం ' అని సవాలు విసిరాడు. ఏ పుట్టలో ఏ పాముందో ! ఏ పుర్రెలో ఏ ప్రమాదమున్నదో అని శంకించిన అధికారీ ఆయన సిబ్బందీ గజ గజలాడుకుంటూ ఆఫీసు వొదిలిపెట్టి కాలికి బుద్ధి చెప్పారట.

NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners

జీవనస్రవంతి - భండారు శ్రీనివాసరావు

జీవనస్రవంతి - భండారు శ్రీనివాసరావు





 


'తొమ్మిది నెలలు కడుపులో మోసి కన్నానురా కన్నా ' అనే రొటీన్ డైలాగ్ లకు రోజులు చెల్లిపోయే రోజులోస్తున్నాయి.
బోస్టన్ వైద్య పరిశోధనా కేంద్రంలో అమెరికన్ శాస్త్రవేత్తలు - తల్లి కడుపులో పిండం ఏ పరిస్తితుల్లో పెరుగుతుందో అలాంటి వాతావరణాన్ని కృత్తిమంగా సృష్టించి - పరిశోధనాశాలలోనే ఒక నకిలీ కడుపుని తయారు చేశారు. నెలలు నిండకుండానే పుట్టిన పసికందులను ఆ కడుపులో పెట్టి కంటికి రెప్పలా కాపాడుతున్నారు. కడుపు చించుకున్నా కాళ్ళ మీద పడని ఈ నకిలీ కడుపు పుణ్యమా అని - చాలా మంది కడుపుతో వున్న స్త్రీలకు - నెలలు నిండని పిల్లలు పుడితే ఎలా అన్న భయం కడుపులో లేకుండా పోయిందట.



జీవనస్రవంతి






కొందరు తోచీతోచనమ్మలు తోడి కోడళ్ళ పుట్టిళ్ళకు వెళ్ళకుండా - ఏమీ తోచనప్పుడు వున్న ఇంటినే సర్దుకుంటూ కాలక్షేపం చేస్తుంటారు. పనికి రాకుండా పోయి- ముందు ముందు పనికొస్తుందన్న నమ్మకం బొత్తిగా లేని పనికి రాని సామాను ఇలాంటి సందర్భాల లోనే కళ్ళబడుతూ వుంటుంది. అయితే అలాంటి చెత్త సామాను వొదుల్చుకునే మహత్తర అవకాశాన్ని చేతులారా జారవిడుచుకోవడంలో సిద్దహస్తులయిన ఈ ఇల్లాండ్రు మాత్రం- ఈ బాపతు సామానుకు ఏ నాటికయినా పురావస్తు ప్రాముఖ్యం లభించక పోతుందా అన్న ముందు చూపుతో ఆ చెత్తనంతటినీ జాగ్రత్తగా ఇంట్లోనే సదిరేస్తుండడం కద్దు. అలాగే. పచ్చళ్ళూ కూరలూ. అవి మురిగిపోయి పాచిపడితే కాని కొందరికి పారవేయడానికి మనసు ఒప్పదు. ఇలాంటి ఇంటింటి కాలుష్యాల వల్ల పారిశ్రామిక కాలుష్యాల కంటే ఎక్కువ ప్రమాదం పొంచివుంటుందని ఇండొనీషియా శాస్త్రవేత్త హెచ్చరిస్తున్నారు. ప్రతి ఇంట్లోను ఏర్పడే వంటింటి కాలుష్యం వంటికి పట్టి లేనిపోని జబ్బులు పట్టి పీడించే అవకాశాలు ఎక్కువగా ఉంటాయని తన వంటింటిని గుర్తుకు తెచ్చుకుంటూ మరీ హెచ్చరిస్తున్నారు.



జీవనస్రవంతి






హైదరాబాదులో ఒకావిడ పొద్దున్నే లేచి మొహం కడుక్కుని అద్దం చూసుకుంటే- మొహంలో అక్కడక్కడా పచ్చటి మచ్చలు కానవచ్చాయిట. ఇదేమిటిరా భగవంతుడా అని నెత్తి బాదుకోబోతుండగా అరచేతులు ఎర్రగా కందినట్టు అనిపించింది. డాక్టర్ గారికి ఫోన్ చేయాలా వద్దా అన్న మీమాంస తెగేలోగానే - ఆవిడ గారి మొగుడుగారికి ఎందుకో భార్య కట్టుకున్న కట్టుడు చీరె మీద అనుమానం కలిగింది. ఇంతకీ విచారించగా తేలింది ఏమిటంటే- వాయిదాల పద్దతిలో చవగ్గా వచ్చిందని కొనుక్కున్న ఆ చీరె - మొదటి వాయిదా కూడా కట్టకముందే - మొదటి వుతుక్కే రంగు వెలవడం ప్రారంభించింది. మొహం కడుక్కుని, చేతులు తుడుచుకున్నప్పుడు అంటిన కొంగు బంగారం రంగు చూసే ఆవిడ అంతగా గాభరా పడింది.



జీవనస్రవంతి






సరిగంగ స్నానాలయినా - సెలయేటి జలకాలయినా మన దేశానికి సరిపోలగల దేశం మరోటి లేదని చరిత్ర కారులంటున్నారు. కొన్ని వేల సంవత్సరాల క్రితం మన దేశం లోనూ, కొన్ని తూర్పు దేశాల్లోనూ స్నానం అన్నది నిత్య కృత్యం అయితే, పాశ్యాత్య దేశాల్లో అప్పటికి ఆ పదానికి అర్ధమే తెలియదంటున్నారు. స్పెయిన్ రాణి ఇసబెల్లా - తన జీవిత కాలంలో రెండే రెండు సార్లు - పుట్టినప్పుడు ఒకసారి- అత్తింట్లో మెట్టిన రోజున ఇంకోసారి - స్నానం చేసిందట. ఫ్రాన్సు చక్రవర్తి లూయిస్ - ఒకేఒక్కసారి జలకాలాడి- ఎందుకు చేసానా అని జీవితాంతం విచారించాడట. ఈ విచారం తన ప్రజలను పీడించకుండా ఉండేందుకు గాను దేశంలో స్నానాలానే నిషేధిస్తూ ఆదేశాలు జారీ చేసాడట.

 పోతే, అమెరికాలో పద్దెనిమిది వందల నలభయి రెండు వరకు స్నానాల గది అంటే ఏమిటో ఎవరికీ తెలియదట. పద్దెనిమిది వందల యాభయి ఎనిమిదిలో వైట్ హౌస్ లో మొట్టమొదటి బాత్ రూం నిర్మించారట. .



NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners

తెగిన తీగెలు - భండారు శ్రీనివాసరావు


భయం అనే పదానికి తప్ప దేనికీ భయపడాల్సిన పనిలేదు


ఏ పనినయినా - కష్టపడుతూ కాదు- ఇష్టపడుతూ చేయాలి



నేను చేయగలనని అనుకోవడం ఆత్మ విశ్వాసం 
'నేనే' చేయగలనని అనుకోవడం అహంకారం  



" ఉన్నత స్తానానికి చేరుకోవడం యెంతో కష్టం - దక్కిన ఆ స్తానాన్ని పది కాలాలపాటు నిలబెట్టుకోవడం మరింత కష్టం "



" నిన్ను గురించి నువ్వు ఎప్పుడూ చెప్పుకోకు - మంచి చెప్పుకుంటే నమ్మేవాళ్ళు ఎవ్వరూ వుండరు 
చెడు  చెప్పుకుంటే  ఇంకా యెంత వుందో అని అనుమానిస్తారు" 
 

" మనిషి ఏడుస్తూ పుట్టింది - నవ్వుతూ చనిపోవడానికి "




" ఎవరికి రూపాయి ఇచ్చినా వెంటనే మరచిపో - ఎవరి దగ్గర పైసా తీసుకున్నా జీవితాంతం గుర్తుంచుకో "

NOTE: All Images in this blog are copy righted to their respective owners