బిగ్ జీరో – భండారు శ్రీనివాసరావు

 

“ఏదో అనుకున్నాకానీ నువ్వో బిగ్ జీరో”

అన్నారు ఆంధ్రజ్యోతి వారపత్రిక ఎడిటర్ పురాణం సుబ్రమణ్య శర్మ గారు.

అప్పుడు నేను ఆయన దగ్గర సబ్ ఎడిటర్ గా పనిచేస్తున్నాను. ఇంద్రగంటి శ్రీకాంత శర్మ గారు సుదీర్ఘ సెలవులో పోవడం వల్ల నాకు అనుకోకుండా కలిగిన అదృష్టం అది. దినపత్రికలో సబ్ ఎడిటర్ గా ఉన్న నన్ను ఎడిటర్ నండూరి రామ్మోహన రావు గారు కొన్నిరోజులపాటు పురాణం గారికి సాయంగా ఉండమన్నారు.

ఆరోజుల్లో, పేరు జ్ఞాపకం రావడం లేదు కానీ ఒక తెలుగు చిత్రానికి కధ, మాటలు రాసే అవకాశం పురాణం గారికి వచ్చింది. బెజవాడ బీసెంటు రోడ్డులోని మోడరన్ కేఫ్ లో ఒక గది ఇచ్చారు నిర్మాతలు. పగలు ఆఫీసు పనిచూసుకుని సాయంత్రానికి పురాణం గారు అక్కడికి వచ్చేవారు. ఆ పని పూర్తికావస్తున్న దశలో కాబోలు నన్ను సాయంగా రమ్మన్నారు.

ఆయన గారి ఆలోచనలు జెట్ స్పీడు. దానికి తగ్గట్టుగా వాటిని కాగితాలపై పెట్టడం నా పని, నన్నయభట్టుకు నారాయణ భట్టు మాదిరిగా. ఆయన చెబుతూ వుండడం నేను రాస్తూ పోవడం. నేను పత్రికా విలేకరినే కానీ తెలుగు షార్ట్ హ్యాండ్ గట్రా ఏమీ తెలవ్వు. అంచేత కొన్ని నట్లు పడేవి. ఆ సందర్భంలో ఒక రోజు పురాణం వారు అక్షింతలు వేస్తూ అన్న మాట ఇది. పెద్దవారి అక్షింతలు ఆశీర్వాదాలే కదా! 

ఇంతకీ ఆయన ఆ ఒక్క మాటే అని ఊరుకోలేదు. 

ఆయన అన్నదేమిటంటే:

“శ్రీనివాసరావ్! నువ్వో జీరో లాంటివాడివి. నీ సంగతి నీకు తెలవదు. ఎవరన్నా నీకు దన్నుగా వుంటే నీ విలువ ఇంకా బాగా పెరుగుతుంది, ఒకటి పక్కన సున్నా లాగా”

ఆయన ఏక్షణంలో అన్నారో తెలవదు. 

ఈ సున్నా పక్కన మా ఆవిడ వచ్చి నిలబడిన తర్వాత కానీ ఆ విషయం బోధపడలేదు.

ఇప్పుడు మళ్ళీ సున్నా సున్నా అయింది, పక్కన దన్నుగా నిలబడ్డ మనిషి పోయాక.

యువ‌త‌పై సోష‌ల్ మీడియా ప్ర‌భావం - మ‌హిళా ర‌క్ష‌ణ‌కు ఏపీ దిశ యాప్ (చ‌ట్టం)

https://youtu.be/8OkatwVW63U?t=7494

రేడియో అభిమాని – భండారు శ్రీనివాసరావు

 

“మంగళగిరి ఆదిత్య ప్రసాద్ అనేది ప్రసార భారతిలో కొత్తగా చేరి పనిచేసేవారికి ఒక అధికారి పేరు. కానీ సంగీత పరిజ్ఞానం కొద్దో గొప్పో వున్నవారికి మాత్రం ఆయన ఒక సంగీత కారుడు. రేడియో అంటే సంగీతం అనుకునేవారు ఇలాటి అధికారులు రావాలని. వుండాలని కోరుకుంటారు. కాని ప్రసాద్ గారు మాత్రం రేడియో శ్రోతల సంఖ్య పెరగాలని కోరుకుంటూ వుంటారు. సందర్భం దొరికినప్పుడల్లా సమయం చూసుకుని తన మనసులోని మాటని బయట పెడుతుంటారు.

(మంగళగిరి ఆదిత్య ప్రసాద్)

కొన్నేళ్ళ క్రితం మంగళగిరి ఆదిత్య ప్రసాద్ రేడియో స్టేషన్ ఉత్తరాదికారిగా పనిచేస్తున్నప్పుడు తెలిసిన వాళ్ళు ఆయన్ని "ఇప్పడు రేడియోలు ఎక్కడ దొరుకున్నాయండీ" అడుగుతుండేవారు. దానికి జవాబు ఆయన వద్ద సిద్ధంగా వుంటుంది. కాకపొతే మాటల రూపంలో కాదు, చేతల రూపంలో. అలా అడిగినవారికి ఒక చిన్న సైజు ట్రాన్సిస్టర్ రేడియో ఇచ్చి 'రేడియో దొరికింది కదా! ఇక వినండ'ని అంటుంటారని ఆయన గురించి మెచ్చుకోలుగా చెప్పుకునే ఒక జోకు ప్రచారంలో వుంది. ఉమ్మడి రాష్ట్రంలో ఆదిత్య ప్రసాద్ గారు రాజభవన్ లో గవర్నర్ నరసింహన్ గారెని మర్యాదపూర్వకంగా  కలుసుకున్నప్పుడు ఏకంగా వారికి ఒక బుల్లి రేడియో కానుకగా ఇచ్చారట. దాన్ని స్వీకరించిన గవర్నర్ ఎంతగానో సంతోషించారట.  కొన్నేళ్ళ క్రితం హైదరాబాదు ఆకాశవాణి ప్రాంగణంలో డాక్టర్  ఆర్. ఏ. పద్మనాభరావు గారు రచించిన 'అలనాటి ఆకాశవాణి' పుస్తక ఆవిష్కరణ సభలో ఆయనే ఈ విషయాన్ని మర్యాదకు భంగం కలగని రీతిలో చాలా మన్ననగా ప్రస్తావించారు. 'రేడియో ప్రచార సభ' ఆలోచన కూడా వారిదే.

రేడియో శ్రోతల సంఖ్య పెరగాలన్న ఆదిత్య ప్రసాద్ గారి కోరిక నెరవేరాలని కోరుకుందాం.

అయితే అదే సభలో సీనియర్ ఐ.ఏ.ఎస్. అధికారి  కేవీ రమణాచారి గారు చెప్పినట్టు 'హాయ్ ఓయ్ రేయ్' అంటూ చెలరేగిపోయే మిర్చీ బజ్జీ శ్రోతలు కాదు. మంచి సంగీతాన్ని, మనిషికి కావాల్సిన విజ్ఞానాన్ని అందించే ఆకాశవాణి శ్రోతల సంఖ్య పెరగాలి. అందుకు నాందిగా ఆదిత్య ప్రసాద్ గారి మాదిరిగా ఒకరికొకరు చిన్న చిన్న రేడియోలు చిరుకానుకలుగా ఇచ్చిపుచ్చుకునే సంప్రదాయం రావాలి.

మ్యూజియంలో కృతజ్ఞత

గూగుల్ ఇమేజ్ సెర్చ్ చేస్తుంటే ఒక కార్టూన్ కనిపించింది.

కంప్లెయంట్స్ (ఫిర్యాదులు), గ్రాటిట్యూడ్ (కృతజ్ఞత) అనే రెండు కౌంటర్లు వుంటాయి.

పిర్యాదుల కౌంటర్ వద్ద పెద్ద క్యూ వుంటుంది.

కృతజ్ఞతలు తెలపాల్సిన కౌంటర్ దగ్గర మాత్రం ఒక్క మనిషీ కనబడడు.

ఆ కార్టూన్, వర్తమాన ప్రపంచానికి, ముఖ్యంగా భారత దేశానికి అద్దం పట్టే కార్టూన్ అని నాకు అనిపించింది.

కొన్నాళ్ళ తరువాతో, కొన్నేళ్ళ తరువాతో పిల్లలకు ‘కృతజ్ఞత’ గురించి తెలియచెప్పాలంటే, మ్యూజియంకు తీసుకు వెళ్ళాలేమో!

బయట ప్రపంచంలో కానరాని వాటిని చూడగలిగేది మ్యూజియంలలోనే కదా!

NOTE: Courtesy Image Owner

అమెరికాలో శునక వైభోగం – భండారు శ్రీనివాసరావు

 

ప్రతి కుక్కకి ఓ (మంచి) రోజు వస్తుంది (Every dog has it’s day) అని ఆంగ్లంలో ఓ నానుడి వుంది. బహుశా దీన్ని గుర్తించి కాబోలు సంవత్సరంలో ఒక రోజును (ఈ ఏడాది ఆగస్టు, 26)శునకముల దినం  అంటే కుక్కల రోజుగా పరిగణిస్తున్నారు. ఈ ఇంగ్లీష్ వాళ్ళంటే ఇప్పుడు మొదలు పెట్టారు కానీ మనకు కోర్ల(కుక్కల) పున్నమి అని ఓ పండుగే వుంది. ఆ రోజున గారెలు వండి వీధుల్లో తిరిగే కుక్కలకు ఆ గారె తునకలు పెట్టడం చిన్నప్పుడు చాలా సరదాగా వుండేది. ఆ ఒక్క రోజు కుక్కల్ని ఎంత మురిపెంగా చూసినా మర్నాటి నుంచి ఆ వూరకుక్కలది మళ్ళీ కుక్క బతుకే.

కుక్క ఒక్కటే ధర్మరాజు వెంట కడదాకా వెంటవుండి స్వర్గానికి వెళ్ళిందని ఇతిహాసం. అది ఎంతవరకు నిజమన్నది పక్కనపెడితే అమెరికా మాత్రం కుక్కలపాలిటి స్వర్గమనే చెప్పాలి.

‘ఛీ! ఏం బతుకు కుక్కబతుకు’ అని బాధపడే సీను అమెరికాలో లేదు. ఎందుకంటే ఆ  దేశంలో కుక్కలది కుక్క బతుకు యెంత మాత్రం కాదు.ఒక రకంగా చూస్తే మనుషులే వాటి వైభోగం చూసి అసూయపడాల్సిన పరిస్తితి. అక్కడివారికి తెలుగు పాటలు వచ్చుంటే, ‘పుడితే కుక్కయి పుట్టాలిరా!’ అని పాడుకుంటూ వుండేవారు.

కారణాలు తెలియవుకాని, అమెరికన్లకు కుక్కలంటే ప్రాణం. చాలామంది కుక్కల్ని సొంత పిల్లలకంటే ప్రేమగా పెంచుకుంటారు. వాటికి పెట్టే పేర్లు కూడా అలాగే వుంటాయి. ఒకాయన తన కుక్కకు ‘సర్’ (అంటే తెలుగులో “అయ్యగారు”) అని పేరుపెట్టుకుని కుక్క పట్ల తన భయభక్తులను చాటుకున్నాడు. (ఆఫీసర్ మీద కోపంతో కుక్కకు అలా పేరుపెట్టి అక్కసు తీర్చుకున్నాడని గిట్టనివాళ్లంటారు.)

ఇక, అక్కడ కుక్కల పెంపకం చూస్తే తల తిరిగిపోతుంది. వీటి కోసం, ప్రత్యేకమయిన సోపులు, షాంపూలు, వొంటి నూనెలు, దువ్వెనలు, హెయిర్ డ్రయర్లు, బాతు టబ్బులు (స్నానపుతొట్లు), టవల్స్, పక్కబట్టలు, చలి దుస్తులు, చలవ అద్దాలు, బిస్కెట్ల వంటి రెడీమేడ్ ఫుడ్స్ (కుక్క బిస్కెట్లు అంటే అంటే వాటిని పెంచేవారికి ఎక్కడలేని కోపం ముంచుకొస్తుంది, ఇంకో మనకు నవ్వొచ్చే మరో విషయం ఏమిటంటే, అక్కడ కుక్కను ‘కుక్క’ అని అనకూడదు, ఇంట్లో పిల్లల మాదిరిగానే పేరు పెట్టి పిలవాలి) ఆటవస్తువులు, గోళ్ళు కట్ చేసే కత్తెరలు, జుట్టు కత్తిరించే సెలూన్లు, వొళ్ళు వెచ్చపడితే చూపించడానికి క్లినిక్కులు, మందులు రాసిస్తే కొనుక్కోవడానికి విడిగా దుకాణాలు, కాలో చెయ్యో విరిగితే అందుకోసం ప్రత్యేకంగా డాక్టర్లు, ఆపరేషన్లు చేయాల్సివస్తే ప్రత్యేక ఆసుపత్రులు, వీటికోసం మళ్ళీ విడిగా ఇన్స్యూరెన్సులు ఒకటారెండా ఈ జాబితా చాంతాడంత వుంటుంది.

కుటుంబంతో వేరేవూళ్లకు వెళ్ళాల్సివచ్చినప్పుడు, వెంట వచ్చే పెంపుడు కుక్కలకోసం విడిగా ‘కుక్కల హోటళ్ళ’లో అకామడేషన్ బుక్ చేస్తారు. ఈ కుక్కల హోటళ్ళు ఆయా కుక్కల స్తాయికి తగినట్టుగా వుంటాయి. బాగా పెట్టిపుట్టిన కుక్కలు ఫైవ్ స్టార్ వసతులువున్న విడుదుల్లో మకాం చేస్తాయి. అక్కడ వుండే వసతులు అపూర్వం. అందుకోసం వసూలు చేసే చార్జీలు కూడా అనూహ్యం.

ఇక, వూళ్ళో వున్నప్పుడు, ఉదయం సాయంత్రాలు పిల్లల్ని తీసుకువెళ్ళినట్టు, వెంటబెట్టుకుని వాహ్యాళికి తీసుకువెడతారు. ముందు తోకాడించుకుంటూ కుక్కగారు. వెనక తోకలాగా చేతిలో ఒక ప్లాస్టిక్ సంచీతో యజమానిగారు.

దారిలో ఎక్కడయినా కుక్కగారికి కాలకృత్యాలు తీర్చుకోవాలని ముచ్చట వేస్తె ఏమీ మొహమాటపడకుండా, ఇతరేతర దేశాల్లోని తన సోదర కుక్కలమాదిరిగానే బహిరంగ ప్రదేశాల్లోనే బహిరంగంగా ఆ పని పూర్తి చేస్తుంది. దాని వెనుకే అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ వచ్చే యజమాని గారు తక్షణం చేతికి పని చెప్పి, శునకం విసర్జించిన ‘పదార్ధాన్ని’ చేతిసంచీలోకి ఎంతో జాగ్రత్తగా సేకరించి, వాహ్యాళి కార్యక్రమాన్ని యథావిధిగా, ప్రకటనల అనంతరం టీవీ సీరియల్ లాగా కొనసాగిస్తారు. అటువంటి అపూర్వ సందర్భాలలో భార్య కూడా వెంట వున్నప్పటికీ, సాధారణంగా భర్తగారే భక్తిప్రపత్తులతో ఈ పవిత్ర భాద్యతను నిర్వహిస్తూవుంటారు. పార్కుల్లో కూడా ఇదే దృశ్యం. పిల్లల్ని కన్నతల్లి ఓపక్క ఆడిస్తుంటే, మరో పక్క, కుక్కగారి పెంపుడు తండ్రి శునక సేవనంలో తరిస్తుంటాడు.

ఇవన్నీ చూసిన తరువాత ఎవరయినా ఒక విషయం ఒప్పుకోకతప్పదు.

ఏమాత్రం సిగ్గుపడకుండా , మొహమాటపడకుండా, నలుగురూ చూస్తున్నారన్న భేషజాలు లేకుండా ‘పసి పిల్లల విషయంలో కన్నతల్లులు చూపే ఆప్యాయత మాదిరిగా’ కానవచ్చే వారి ప్రవర్తన, కుక్కలపట్ల వారికున్న ప్రేమాభిమానాల్లో ఏమాత్రం కల్తీ లేదన్న స్వచ్చమయిన నిజాన్ని వెల్లడి చేస్తుంది.

సాధారణంగా హోటళ్ళు, రెస్టారెంట్లు, మాల్స్ లో కుక్కలకు ప్రవేశం వుండదు. అయినా కొన్ని చోట్ల ఇవి దర్శనం ఇస్తాయి. విషయం ఏమిటంటే, అవి గైడ్ డాగ్స్. దృష్టి లేని వారికి దోవచూపేందుకు ప్రత్యేకంగా శిక్షణ పొందిన కుక్కలు అవి.

చిన్నపిల్లలని అమ్మవొడి వంటి బేబీ కేర్ సెంటర్లలో వొదిలి వేసి, అమ్మానాన్నా ఉద్యోగాలకు వెళ్లినట్టు అమెరికాలో కుక్కపిల్లలను కనిపెట్టిచూసుకోవడానికి డే కేర్ సెంటర్లు వున్నాయి. వాటి ఆలనా పాలనా చూసుకోవడమే కాకుండా వాటికి చక్కని శిక్షణ కూడా ఇస్తారు. పసి కూనల్ని అలా పంపించలేనివాళ్ళు ఏకంగా ఎక్కువ డబ్బులు ఇచ్చి ఇంట్లోనే శిక్షణ ఇప్పిస్తారు. వాళ్ళు వారానికొకసారి వచ్చి, ‘ఇంటికి తెలిసినవారు వచ్చినప్పుడు ఎలా మెలగాలి? తెలియనివారు వచ్చినప్పుడు యెలా మొరగాలి? పక్కింటి కుక్కతో ఎలా మెసలాలి?’ అనే విషయాలపై శిక్షణ ఇస్తారు. చీటికీ మాటికీ ‘భౌభౌ’ అంటూ మొరిగి గోలచేయకుండా ‘మామంచి’ కుక్కలా ఎలా వొదిగి వుండాలో దగ్గరుండి నేర్పుతారు. కుక్కలకు మంచి నడవడిక బోధించడానికి మార్కెట్లో రకరకాల పుస్తకాలు లెక్కలేనన్ని దొరుకుతాయి. ఇవి కాక కుక్కలకు పెట్టాల్సిన ఆహారం ఎలా తయారు చేయాలి అనే అంశాలపై టీవీల్లో ప్రత్యేకకార్యక్రమాలు సరేసరి.

NOTE: Courtesy Image Owner 

 

వయో వృద్ధులు, జ్ఞానవృద్ధులు – భండారు శ్రీనివాసరావు

“ఏమిటో మునుపటి మాదిరిగా కాదు కదా! వయసు మీద పడుతోంది” చెప్పాడు ఓ వయోవృద్ధుడు తనకంటే చిన్న వాడయిన జ్ఞానవృద్దుడితో.

“అలా ఎప్పుడూ అనుకోకండి”

“నిజమే కదా! అనుకుంటే ఏముంది?”

“మీరు లోపల అనుకునే ఈ మాటను మీ మెదడు చప్పున గ్రహిస్తుంది. అది మన కంప్యూర్లకంటే చురుకు. దాని నోట్లో ఆవగింజ నానదు. ఏదీ తనలో దాచుకోదు. ఆ ముక్కను ముక్కున పట్టుకుని మీ ఒంట్లో వున్న అన్ని అవయవాలకు దాన్ని చేరవేస్తుంది.

‘ఇదిగో చెవీ విన్నావా! మనవాడికి వయసు మీద పడిందట’ అంటుంది.

ఆమాట చెవి, చెవిలో పడగానే, అలాగా! వయసు అయిపోతే మరి నేను ప్రతిదీ అంత శ్రద్ధగా వినక్కరలేదు అనుకుని రెండు చెవులు మూసుకుంటుంది.

అలాగే కళ్ళు, నోరు, కాళ్ళు, చేతులు ఇలా అన్ని అవయవాలు మెదడు ఇచ్చిన ఆ సంకేతాలను అందుకుని. జీతాలు తీసుకుంటూ పనిచేయని ఉద్యోగుల్లా, వేటికవి బద్ధకంగా పడుకుంటాయి.

దాంతో చెవులు వినపడక వినికిడి సమస్య, కళ్ళు కనపడక కంటి చూపు సమస్య ఇలా రకరకాల సమస్యలు శరీరాన్ని చుట్టబెడతాయి.

అదే, ‘నాకేం! నేను ఆల్ రైట్’ అనుకోండి, మీ మెదడు కూడా అదే ఆదేశాలు అవయవాలకు పంపుతుంది. నిజంగా మీకు వయసు మీద పడ్డా, మీ శరీరానికి ఆ విషయం తెలవక, ఎంచక్కా ఎప్పటిమాదిరిగా హాయిగా, హుషారుగా వుంటుంది. వయసుకు వచ్చిన ముసలితనం మనసుకు రాదు’

దాంతో మీరు హ్యాపీ, మీ పక్కవాళ్లు హ్యాపీ. ఆ పక్కవాళ్లు హ్యాపీ. ఆల్ హ్యాపీస్ అన్నమాట!”

జ్ఞానవృద్ధుడు చెప్పిన ఈ మాట ఆ వయోవృద్ధుడు విని వుంటే, ఇప్పుడు అక్కడ ఇద్దరు జ్ఞానవృద్ధులు వుంటారు. వినకపోతే ఒకడే మిగులుతాడు. రెండోవాడికి వయోభారం మరింత పెరుగుతుంది.

రాజకీయ గీత

 "అదేమిటండీ. ప్రెస్ ని ఎదురుగా పెట్టుకుని అంతేసి అబద్ధాలు అలవోకగా చెప్పేశారు?"

"చూడూ. రాజకీయాల్లో నేనెక్కడ వున్నాను? తెలుసుకదా! నువ్వెక్కుతున్న నిచ్చెన పైమెట్టు మీద. నువ్వేమో ఇంకా మొదటి మెట్టు దాటలేదు. ఒక నీతిపాఠం చెబుతా, గుర్తెట్టుకో. అబద్ధం చెప్పు. కానీ గోడ కట్టినట్లు ధాష్టీకంగా చెప్పు. జనం అప్పుడే నమ్ముతారు. అది అబద్దమో కాదో నిరూపించుకోవాల్సిన బాధ్యత ఎదుటి పార్టీ మీద వుంటుంది. ఇంకో సంగతి. ప్రెస్ కి కూడా ఇలాంటి సంగతులే కావాలి. పెద్దగా కష్టపడకుండా పెద్దగా ఖర్చు పెట్టకుండా పబ్లిసిటీ రావాలంటే ఇదే ఉత్తమ మార్గం. సరే పోయి వాళ్ళకి ఏమేం కావాలో దగ్గరుండి చూసుకో. పో."