కలల లోకంలో కాసేపు – భండారు శ్రీనివాసరావు

 

“పాడు ఉద్యోగం ఎన్నాళ్ళు చేస్తాం” అని ఈసురోమనే వాళ్ళు కూడా పదవీ విరమణ ఘడియ దగ్గరపడేటప్పుడు – ‘పొడిగింపు’ కోసం నానా తంటాలు పడడం కద్దు. ఏడుపదుల వయస్సు వచ్చేవరకూ ‘ఏమి జీవితమూ దుర్భరమూ ‘ అని తత్వాలు పాడుకున్నవాళ్ళు – తరవాత్తరవాత – తత్వం మార్చుకుని - “కొద్దిగా మనుషుల్ని ఆనవాలు పట్టే చూపు దేవుడు ఇస్తే బాగుండు” అనుకుంటూ బతుకు మీద మళ్ళీ తీపి పెంచుకునేవాళ్ళు సయితం కనబడుతుంటారు. 2010లో  ఆరుపదులు దాటిన తరవాత అమెరికావచ్చి- బెల్ వ్యూ లో  మా మనుమరాళ్ళు చదువుకునే ప్రభుత్వ పాఠశాల చూసిన తరవాత నాకూ అలాటి అభిలాషే ఒకటి కలిగింది. 

 ‘మరుసటి జన్మలో అమెరికాలో పుట్టి ఇక్కడే చదువుకుంటే యెంత బాగుంటుందో కదా!’ అన్నదే ఆ కోరిక. అలాటి స్కూల్లో చదువుకుంటున్న మా మనుమరాళ్ళని చూసి కాస్తంత అసూయ పడ్డానేమో అని కూడా అనుమానం.

మన దేశంలో కూడా ఈ మాదిరి స్కూళ్ళు లేకపోలేదు. కానీ అవి పెట్టి పుట్టిన వాళ్ళకే పరిమితం. కూలీ నాలీ చేసుకుంటూ కలో గంజో తాగి పిల్లలను మంచి స్కూళ్ళల్లో చదివించే పేదలు కూడా మన దగ్గరవున్నారు. కానీ – ఇంగ్లీష్ మీడియం కాన్వెంటు స్కూళ్ళ పేరుతొ’ పల్లెటూళ్ళల్లో సయితం కాలు  పెడుతున్న అలాటి స్కూళ్ళన్నీ డబ్బు చేసుకునేందుకు, డబ్బు దోచుకునేందుకు తప్ప అసలు సిసలు చదువుకు పనికొచ్చేవి కావు.

ఇక్కడి విద్యాలయాల్లో చదువుకన్నా వ్యక్తిత్వవికాసానికి (personality Development) ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇస్తున్నట్టు అనిపించింది. గట్టిగా చదివించి- ట్యూషన్లు పెట్టించి – “ఎమ్సెట్” ఒక్కటీ గట్టెక్కితే చాలనుకునే ధోరణి ఇక్కడి పేరెంట్లలో కానరాదు. ఆ అవసరం కూడా వారికి లేదనుకోండి. మరో విశేషం ఏమిటంటే సర్కారు బళ్ళల్లో (ఇక్కడ పబ్లిక్ స్కూళ్ళు అంటారు.ఇవి పూర్తిగా ప్రభుత్వ ఆజమాయిషీలో నడుస్తాయి) హైస్కూలు స్థాయి వరకూ సెంట్ ఖర్చులేకుండా చదువుకునే వీలుంది.

సమాజంలో ఉన్నత స్తాయి వర్గాలవాళ్ళు కూడా తమ పిల్లలను ప్రైవేటు స్కూళ్ళలో కాకుండా గవర్నమెంట్ స్కూళ్ళల్లో చేర్పించడానికి ప్రాధాన్యం ఇస్తారు. ఎందుకంటే - వసతుల విషయంలో, నిపుణత కలిగిన అధ్యాపకుల విషయంలో కొండొకచో సర్కారు బడులే ప్రైవేటు స్కూళ్ళను తలదన్నేలా వుంటాయి.

ఫెడరల్ గవర్నమెంట్ (కేంద్ర ప్రభుత్వం), స్తానిక (రాష్ట్ర) ప్రభుత్వాలు - విద్యారంగానికి ఇస్తున్న ప్రాధాన్యత కారణంగానే ఈ అసాధ్యం సుసాధ్యం అయిందని అనుకోవచ్చు. ప్రతి స్టేట్ లోను విద్యారంగం నిర్వహణ కోసం ‘స్కూలు డిస్ట్రిక్టుల’ను ఏర్పాటు చేసారు. తమ పరిధిలోని ప్రభుత్వ పాఠశాలలను ఈ వ్యవస్థ పర్యవేక్షిస్తుంది. విద్యాప్రమాణాలను బట్టి ఆయా స్కూళ్లకు ఫెడరల్ గవర్నమెంట్ ప్రత్యెక నిధులను ‘ఇన్నోవేషన్ ఫండ్’ నుంచి గ్రాంట్ రూపంలో ఇస్తుంది.ఈ ఏడాది వంద మిలియన్ డాలర్ల బడ్జెట్ కేటాయించింది. ఉదాహరణకు – బెల్ వ్యూ స్కూలు డిస్ట్రిక్టు కింద వున్న సమ్మాయిష్ హైస్కూలుకు ఈ నిధి నుంచి నలభై లక్షల డాలర్ల గ్రాంటు లభించింది. దేశ వ్యాప్తంగా పోటీ ప్రాతిపదికపై నిర్వహించిన ఈ ఎంపిక ప్రక్రియకు పదిహేడు వందల ధరఖాస్తులు రాగా వాటిలో ఉత్తమంగా ఎన్నిక చేసిన 49 స్కూళ్ళలో ఇది ఒకటి. ఇలాటి పోటీల వల్ల సర్కారు బడుల్లో నాణ్యతా ప్రమాణాలు నానాటికీ పెరిగిపోతూ వస్తున్నాయి. న్యూస్ వీక్ పత్రిక విడుదల చేసిన వార్షిక నివేదిక ప్రకారం – అమెరికా లోని వంద ఉత్తమ పాఠశాలల్లో అయిదు హైస్కూళ్ళు బెల్ వ్యూ స్కూలు డిస్ట్రిక్టు లోనే వున్నాయి.

ప్రైవేటు స్కూళ్ళలో మాదిరి గానే వసతులు, చక్కటి భవనాలు, క్రీడా మైదానాలు కలిగివుండడం వల్ల ప్రభుత్వ స్కూళ్లను చిన్న చూపు చూసే పద్దతి ఇక్కడ కానరావడం లేదు. బెల్ వ్యూ లోని వుడ్ రిడ్జ్ ఎలిమెంటరీ స్కూలు ఇందుకు ఉదాహరణ. సహజ కాంతి వుండేలా తీర్చిదిద్దిన స్కూలు భవనం, వాల్ టు వాల్ కార్పెట్లు, పొందికయిన తరగతి గదులు, లైబ్రరీ, లంచ్ రూము, ఇండోర్ జిమ్, క్రీడామైదానం, కారు పార్కింగ్ ఏది చూసినా అద్భుతం అనే మాదిరిగా వున్నాయి. టాయిలెట్లు (రెస్ట్ రూములు) అయిదు నక్షత్రాల హోటళ్ళకు దీటుగా వున్నాయి. 

 బ్లాకు బోర్డులు, చాక్ పీసులకు బదులు ‘టచ్ స్క్రీన్ కంప్యూటర్లతో‘ పాఠాలు బోధించే విధానం ప్రాధమిక తరగతి నుంచే ప్రారంభం కావడం మరో విశేషం. పనిచేసే టీచర్లకు కూడా జీతభత్యాలు దండిగా వుండడం వల్ల ‘బతకలేక బడి పంతులు’ అనే నానుడుకి దూరంగావుంటూ, తమ విద్యార్ధులతో ప్రేమపూర్వకంగా మసలుకుంటూ - ‘గురు సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ’ అనిపించుకుంటున్నారు. ముఖ్యంగా ఈ స్కూలులో పిల్లలకు నడవడిక నేర్పే పద్ధతులు దగ్గరనుంచి గమనించిన తరవాత వారి అదృష్టాన్ని గురించి మరో సారి అసూయపడాల్సి వచ్చింది. తోటి విద్యార్ధులతో మాట్లాడడం నుంచి సభ్య సమాజంలో మెలగడం వరకు – చిన్ననాటినుంచే ఇస్తున్న తర్పీదు చూడముచ్చటగా వుంది. తమకున్న పరిమితుల్లోనే సమాజానికి ఎలా సేవ చేయవచ్చన్నది ఆచరణలో బోధిస్తారు. 

 స్కూలు మొదలయ్యేటప్పుడు, తిరిగి వొదిలేటప్పుడు టీచర్లు, కొందరు ఎంపిక చేసిన విద్యార్ధులు స్కూలు ప్రవేశ ద్వారం దగ్గర నిలబడి వాహనాల రాకపోకలను క్రమబద్ధం చేస్తారు. అలాగే పేరెంట్స్ తోడు లేకుండా స్కూలు బస్సుల్లో ఒంటరిగా వచ్చే పిల్లలను జాగ్రత్తగా దింపుకుని వారి వారి తరగతి గదులకు చేరుస్తారు. బస్సునుంచి దిగుతున్నప్పుడే పిల్లల పేర్లను రిజిస్టర్ లో రాసుకుంటారు. ఈ బస్సులకూ, మధ్యాహ్న భోజనానికీ ఎలాటి చార్జీ వుండదు.

 విద్యా సంవత్సరం ముగిసి విద్యార్ధులు పై తరగతికి మారుతున్నప్పుడు పాత సహాధ్యాయుల ఫోటోలు, వారి వివరాలతో కూడిన ఒక చిన్న ఆల్బం ఇస్తారు. వారిలో కొందరు సొంత కారణాలపై వేరే స్కూలుకు మారినప్పటికీ, వారి జ్ఞాపకాలు భద్రంగా వుంచుకునేందుకు ఈ ఆల్బంలు పనికివస్తాయి. తరగతి గదిలో ఏటిపొడుగునా విద్యార్ధులు సృజనాత్మకతను రంగరించి చేసిన పనులను, అంటే గీసిన బొమ్మలు, వేసిన చిత్రాలు, తీసిన ఫోటోలు, రాసిన కధలు, వ్యాసాలు అన్నింటినీ జాగ్రత్తగా భద్ర పరచి ఒక చక్కని ఫోల్డర్ రూపంలో ఏడాది చివరిలో అప్పగిస్తారు. తలిదండ్రులతో తరచుగా సమావేశాలు జరిపి వారి పిల్లల పురోగతిని గురించి వివరిస్తారు.

హైదరాబాదులో వేలకొద్దీ ఫీజుల రూపంలో దండుకునే అనేక విద్యా సంస్తలు కొన్నింటిలో ఇదేమాదిరి విధానాలు,వసతులు వుండవచ్చు. కానీ ఇంతవరకు ముచ్చటించుకున్నది ఏదో కార్పొరేటు స్కూలు గురించి కాదు. అమెరికాలో ఒక సర్కారు బడిని గురించి మాత్రమె. ఈ వాస్తవం గమనంలో వుంచుకుంటే – ఈ స్కూలుని చూసి ఎందుకు ముక్కున వేలేసుకోవాల్సి వచ్చిందో అర్ధం అవుతుంది.

కలాం గారు  కోరుకున్నట్టు – మనందరం ఒక కల కనాలి. కనడమే  కాదు దాన్ని  నిజం చేసుకోవాలి.

ఇలాటి స్కూళ్ళు గ్రామ గ్రామానికీ రావాలన్నదే ఆ కల. పైసా ఖర్చు లేకుండా,పేదా గొప్పా తారతమ్యం లేకుండా -  పిల్లలందరికీ ‘ఇలాటి చిన్నతనం’ వారి  సొంతం కావాలి.

భావి భారతం ‘భద్ర భారతం’ కావాలంటే, భావి తరం ‘మేధావి భారతం’ కావాలంటే – చదువు నేర్చుకోవడం అన్న ఒక్క ‘హక్కు’ ఇచ్చి వూరుకుంటే సరిపోదు- ఇంత ఆనందంగా, హాయిగా, ఆడుతూ, పాడుతూ చదువుకోగల ‘సర్కారు స్కూళ్ళు’ - చదువుకుందామనుకునే ప్రతి ఒక్కరికీ హక్కు భుక్తం కావాలి.

అయితే-

వీటన్నిటినీ ఆచరణలోకి తీసుకురావాలంటే కొన్నింటికి తప్పనిసరిగా డబ్బు కావాలి. అది ఎప్పుడూ కొరతే. మరికొన్నింటికి కేవలం చిత్త శుద్ధి వుంటే చాలు .కానీ, ఇప్పుడు బాగా కొరతగా వున్నది దీనికే. టీవీ చర్చల్లో తప్ప ఎక్కడా వినబడని ఈ "చిత్తశుద్ధి" అంత తేలిగ్గా దొరుకుతుందా?

(మా మనుమరాళ్ల స్కూలు వద్ద నేనూ, మా ఆవిడా. ఇప్పుడు వాళ్ళు యూనివర్సిటీ విద్యార్ధులు)

(2010)

ఆప్త వాక్యం

 

'క్రమక్రమముగా కొలువుకూటము రణకూటమగుచున్నది, పదువురుండగనే నా మాటలాలకింపుడు' అంటాడు పాండవుల పనుపున దూతగా వచ్చిన శ్రీకృష్ణుడు కౌరవసభలో ధృతరాష్ట్రుడితో.

ఇప్పుడు నవ్యాంధ్ర ప్రదేశ్  రాష్ట్రంలో రాజకీయ రంగం సమరాంగణంగా మారుతోంది. మాటల తూటాలు పేలుతున్నాయి. ఆరోపణలు ఉవ్వెత్తుతున్నాయి. మీడియాలో చర్చలు, ఎవరివాదాన్ని వారు బలంగా వినిపించే ధోరణితో పేట్రేగిపోతూ దారితప్పుతున్నాయి. ఒకరు చెప్పేది మరొకరు వినిపించుకోరు. తమ మాటే వినాలని, తమ ప్రశ్నకే జవాబు చెప్పి తీరాలని, అ సమాధానం కూడా తమకు అనుకూలంగా వుండాలని పట్టుబట్టే పెడ ధోరణే జడలు విప్పుకుంటోంది.  మీడియా కూడా  పార్టీల వారీగా విడిపోయి ఒక వైపు మాత్రమే కొమ్ముకాసే  దురదృష్టకర పరిస్థితి  రూపుదిద్దుకుంటోంది. ఈ వేడిలో, వాడిలో వివేచన వెనక్కు తప్పుకుంటోంది. తప్పు మీదంటే మీదని బురద చల్లుకునే క్రమంలో తప్పు చేయడం అసలు తప్పేకాదన్న రీతిలో భాష్యాలు చెబుతున్నారు. ఆవు చేలో మేస్తే దూడ గట్టున మేస్తుందా అన్నట్టు అనుచర గణాలు ఈ విషయంలో నాయకులను మించి గొంతులు పెంచి నానా యాగీ చేస్తున్నాయి.  కొంత కాలం క్రితం ఒక టీవీ ఛానల్ చర్చకు వచ్చిన ఒక రాజకీయ పార్టీ ప్రతినిధి నిస్సిగ్గుగా చెప్పాడు, 'ఈ విషయంలో జర్నలిష్టులయినా, విశ్లేషకులయినా ఎవరయినా సరే, ఏ ఒక్కర్నీ ఉపేక్షించవద్దు, గట్టిగా తిప్పికొట్టండి, మన వాదాన్ని బలంగా వినిపించండి' అంటూ తమ నాయకుడే తమను ఆదేశించాడని. నిజానికి ఏ నాయకుడు అలా చెప్పడు. ఆ పార్టీ ప్రతినిధి అమాయకంగా చెప్పాడో, కావాలని చెప్పాడో కాని అదే నిజమయితే ఆ పార్టీ నాయకుడికి అది యెంత అప్రదిష్ట.

రాళ్ళు కలిసిన బియ్యం వొండితే అన్నంలో రాళ్ళు పంటికి తగులుతాయి. జల్లెడ పట్టి రాళ్ళను వేరు చేస్తే వొండిన అన్నం నోటికి హితవుగా వుంటుంది. చదువూ సంధ్యాలేని గ్రామీణ ప్రాంతాల వాళ్లకు కూడా తెలిసిన ఈ నిజం నేటి రాజకీయ నాయకులు అర్ధం చేసుకోలేక పోతున్నారు. అర్ధం అయినా అవకాశం కోసం అర్ధం కానట్టు వుండిపోతున్నారు అనుకోవాలి.

ఏవిషయం వచ్చినా, ఏ సమస్య వచ్చినా ముందు రాజకీయం అనే రక్కసి అందులో చేరి పడగలు విప్పుతోంది. దాంతో ప్రతిదీ రాజకీయమయం అయిపోతోంది. ఎవడో ఒకడు ఒక నేరం చేస్తాడు. లేదా చట్టాన్ని ఉల్లంఘిస్తాడు. అతడు ఏదో ఒక పార్టీవాడు అయితే ఇక అంతే సంగతులు. ఆ పార్టీ అతడికి కొమ్ము కాస్తుంది. వెంటనే ఎదుటి పక్షం తన పల్లవి తాను అందుకుంటుంది. అధికారం అడ్డం పెట్టుకుని చేసిన తప్పుల నుంచి బయటపడే ప్రయత్నం చేస్తున్నారని  ఎదురు ఆరోపణ చేస్తుంది. అంతటితో ఆగకుండా వ్యవస్థలను కూడా రంగంలోకి ఈడుస్తుంది. వ్యవస్థలను మేనేజ్ చేసేవారిని మానేజ్ చేస్తూ చట్టానికి దొరకకుండా తప్పించుకుంటున్నారని అంటూ రాజ్యాంగ వ్యవస్థల ప్రతిష్టను మసక బార్చే ప్రయత్నం చేస్తుంది.   ఇలా రాజకీయం రంగ ప్రవేశం చేయడంతో ఆ మనిషి చేసిన నేరం కాస్తా నేపధ్యంలోకి వెళ్ళిపోతుంది. ఇలాటి విషయాల్లో ఈ పార్టీ ఆ పార్టీ అని పేరు పెట్టి చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. అవకాశం వచ్చినప్పుడు, అవసరం వచ్చినప్పుడు ప్రతి పార్టీ చేసే పని ఇదే. నేరం చేసిన వాడు పరాయి వాడు అయితే, 'చట్టం తన పని తను చేసుకు పోతుంది, చట్టానికి ఎవరూ అతీతులు కారు' అంటూ బుడిబుడి రాగాలు తీస్తారు. తమవాడే అయితే 'చట్టం పాలకుల చేతిలో చుట్టం' అంటూ సన్నాయి నొక్కులు నొక్కుతారు. తప్పుచేసిన వాడిని పోలీసులు విచారిస్తే, అది సరికాదు, సీబీ సీ ఐ డీ దర్యాప్తు కోసం గగ్గోలు పెడతారు. సీబీ సీ ఐ డీ విచారణ చేస్తుంటే, అది ప్రభుత్వం చేతిలో కీలుబొమ్మ, సీ బీ ఐ దర్యాప్తు అంటారు. సేబీఐ పరిస్తితీ ఇంతే, అది కేంద్రం చేతిలో ఆటబొమ్మ అంటారు. ఇలా వ్యవస్థలను భ్రష్టుపట్టించే అసంబద్ధ ఆరోపణలు చేస్తూ విచారణను నీరుకారుస్తారు. నేరారోపణలు ఎదుర్కున్న వ్యక్తులు కొన్నాళ్ళ తరువాత హాయిగా జనం మధ్యే తిరుగుతుంటారు. ఇదీ కొన్నేళ్లుగా జరుగుతున్న కధ. ఇప్పుడు నడుస్తున్న కధ. నడవబోయే కధ కూడా దానికి పొడిగింపే.

ముందు చెప్పినట్టు బియ్యంలో రాళ్ళు కలగలసిపోయినట్టు ఈ నాడు నేరాలు, రాజకీయాలు జమిలిగా ముడి పడిపోయాయి. వీటిని విడదీసే జల్లెడలు లేవు. వున్నా రాజకీయ పార్టీలకి వాటి అవసరం లేదు. వాళ్లకి కావాల్సిందల్లా తమ వాళ్ళను కాపాడుకోవడం, వాళ్లు నేరస్తులయినా ఒకటే, కాకపోయినా ఒకటే. ఎదుటివాడయితే చేతిలో వున్న అధికారాన్ని అడ్డుపెట్టుకుని కేసులు పెట్టడం. మనవాడయితే వాటినుంచి బయటపడవేయడం. ఇదే నేటి రాజకీయ ధర్మం. 'ధర్మాన్ని నువ్వు రక్షిస్తే ఆ ధర్మం నిన్ను కాపాడుతుంద'ని ఉవాచ. రాజకీయ పార్టీలు కూడా తాము నమ్మిన 'ఆ ధర్మమే' తమను కాపాడుతుందని భావిస్తూ తాము పెంచి పోషిస్తున్న 'అధర్మాన్నే' సదా కాపాడుతూ పోతుంటారు.

రాజకీయ నాయకులు రెచ్చగొట్టే ప్రకటనలు చేసినా కొంపలు మునగవు. అయితే వారిని మెప్పించడానికి వారి అనుచరగణాలు అత్యుత్సాహంతో బుల్లితెర చర్చల్లో చేసే విపరీత వ్యాఖ్యానాలు జనంలోకి చేరిపోయి వారు కూడా రెచ్చిపోతేనే అసలు సమస్య. ఏదైనా వివాదం వచ్చినప్పుడు పూర్తిగా ఒక వాదననే సమర్ధించడం అంటే సమస్యను మరింత జటిలం చేయడమే. పడిన ముళ్లు, లేదా తగిలించుకున్న ముళ్లు మరింత బిగిసిపోకముందే రాజకీయ నాయకులు కళ్ళు తెరవాలి. విజ్ఞతతో కూడిన సంయమనం నేటి అవసరం.

'చెడు వినకు, కనకు, మాట్లాడకు' అనే సూక్తికి తనదయిన రీతిలో బొమ్మ గీసిన మహానుభావులు, కీర్తిశేషులు 'బాపు'గారికి కృతజ్ఞతలతో

 

బేనిషా మామిడి పండ్లు

  కొంతమంది పిల్లలు ఉన్నారు, కొన్ని మామిడి పండ్లు ఉన్నాయి.

ఒక్కొక్క పిల్లవానికి ఒక్కొక్క పండు ఇస్తే ఒక పండు మిగులుతుంది. ఒక్కొక్క పిల్లవానికి రెండు పండ్లు ఇస్తే ఒక పిల్లవానికి పండ్లు తక్కువవుతాయి. అయితే ఎంత మంది పిల్లలు ఉన్నారు? ఎన్ని మామిడి పండ్లు ఉన్నాయి?

జవాబు: ముగ్గురు పిల్లలు, నాలుగు మామిడి పండ్లు

పిల్లలు ముగ్గురు, పండ్లు నాలుగు కాబట్టి ఓకే. పేచీ లేదు. మా సమస్య అది కాదు. వున్నది ఇంట్లో ముగ్గురం. అందులో ఇద్దరు, నా  కొడుకు, కోడలు మామిడి పండ్లు అంతగా ఇష్టపడరు. నా కోసం వాళ్ళు బజార్లో కొన్ని పళ్ళు కొనుక్కుని వస్తారు, కర్ఫ్యూ లేని సమయంలో. అవన్నీ నేను తినలేను. పాడయిపోతాయని నేనే వంట మనిషికి, పని మనిషికి ఇచ్చేస్తుంటాను.

అలాంటిది నిన్న ఒక మిత్రుడు, మిత్రుడు అనడం కంటే పెద్దమనిషి అనడమే సబబు, రెండు బాక్సులు ఇంటికి పంపారు. తెరిచి చూస్తే అన్నీ మామిడి పండ్లు. అవి వారి తోటలో కాసినవని చెప్పారు. పేరు బేనిషా మామిడి.

ఏం చేసుకుంటాం అని ఆలోచించే లోగా ఇద్దరూ కలిసి అపార్ట్ మెంటులో అందరికీ పంచి పెట్టి వచ్చారు. వలలికి (వంటావిడ), పనివాళ్ళకి పంచేశారు. మంచి పనిచేశారు అనిపించింది.

కాగా మిగిలినవి ఇవి.

ఇప్పుడూ అదే సమస్య. వున్నది ముగ్గురం, మిగిలినవి ఇన్ని.

చూద్దాం.  ప్రతి మామిడిపండు మీద అది తినేవాడి పేరు రాసే వుంటుంది కదా!

(09-06-2021)

 

సినీ నటి మామిడికాయ తింటే! – భండారు శ్రీనివాసరావు

 

“ప్రముఖ వర్ధమాన సినీ తార జలజా దేవి ఈ ఉదయం ఒంటరిగా కూర్చుని పచ్చి మామిడికాయ కొరుక్కుని తింటున్నట్టు ట్విట్టర్ లో ఓ ఫోటో పోస్టు చేశారు. దీన్ని గురించి మా ప్రత్యేక ప్రతినిధి నిజలింగప్ప ఏమి చెబుతున్నారో విందాం!

“నిజలింగప్పా! ఈ ఫోటోకి సంబంధించి మీకు తెలిసిన నిజమేమిటో మన శ్రోతలకు వివరిస్తారా!”

“త్తప్పకుండా ల్లతా! త్తప్పకుండా!

“జలజా దేవి కరోనా కారణంగా షూటింగులు లేక మూతికి గుడ్డకట్టుకుని ఇంటిపట్టునే వుంటున్నారు. ఎండాకాలం దొరికేవి కాబట్టి మామిడికాయ తిని ఉండవచ్చు. పని లేక తీరిక, చేతిలో ఫోను వున్నాయి కనుక ఫోటో తీసి పెట్టి ఉండవచ్చు. అది మామిడికాయ అని కూడా ఆవిడకి తెలిసి ఉండక పోవచ్చు. కానీ మన బ్యూరో చేసిన పరిశోధన ప్రకారం ఈ ఫోటో ద్వారా తనకు నెల తప్పింది అనే విషయాన్ని ఆవిడ దృశ్యశోభితంగా వ్యక్తపరచినట్టు భావిస్తున్నాను”

“ఈ విషయం ధృవపరచుకోవడం కోసం మెటర్నిటీ ఆసుపత్రిలోని డాక్టర్ మాతా దేవిని అడిగితే ఆవిడ తను చదువుకున్న వైద్య గ్రంధాలలో ఎక్కడా ఈ మామిడికాయ కొరుకుడు ప్రసక్తి లేదని ఘంటా పదంగా చెప్పారు”

“మరయితే మీ పరిశోధనకు ప్రాతిపదిక ఏమిటి నిజలింగప్పా!”

“అక్కడికే వస్తున్నాను ల్లతా! అక్కడికే వస్తున్నాను”

“మీరు అక్కడే వుండండి నిజలింగప్పా! అక్కడే వుండండి. మన బ్యూరో చీఫ్ సత్యపాల్ లైవ్ లో ఈ మామిడి కొరుకుడు గురించి మరిన్ని వివరాలు అందించడానికి లైవ్ లో మైకు పట్టుకుని సిద్ధంగా వుండి చాలాసేపు అయింది. ముందు ఆయన్ని అడుగుదాం. మీరు చెప్పండి సత్య! మీరేమి అనుకుంటున్నారు?”

“సత్య! కాదు, సత్యపాల్ ల్లతా! నిజాన్ని అబద్దాన్ని నీళ్ళూ పాలూ మాదిరిగా విడదీసి చెప్పగలనని నాకు సత్యపాల్ అని పేరు పెట్టారు. ఆ పేరు నిలబెట్టుకోవడానికి నేను ఈ మామిడి కొరుకుడు మీద గత నాలుగు గంటలుగా కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని పెద్ద రీసెర్చ్ చేశాను.

“దాని ప్రకారం ఆమ్రోపనిషత్ లో ఆరవ అధ్యాయం మూడో ఖండికలో ఈ ఆమ్ర ఫలం గురించి సవిస్తరంగా రాయబడి వుంది. కానీ కడుపుతో ఉన్న వాళ్ళు మామిడికాయ కొరుక్కుతింటారని అనే విషయం కలికానికి కూడా కనబడలేదు. గర్భిణి అయిన సీతాదేవి వాల్మీకి ఆశ్రమంలో ఉంటూ మామిడి పండ్లు తిన్నట్టు దాఖలా వుంది కానీ ఆ విషయం వాల్మీకి రామాయణంలో లేదని తలనెరిసిన పండితులు చెబుతున్నారు. పాత తెలుగు సినిమాల్లో తరచుగా కానవచ్చే ఇటువంటి దృశ్యాలని, జలజాదేవి కరోనా కాలంలో పొద్దుపోక టీవీల్లో చూసి ముచ్చటపడి, తానూ అలా మామిడి కాయ తింటున్నట్టుగా ఫోటో తీసి పోస్టు చేసి ఉండవచ్చని నా అభిప్రాయం”

“సత్య! సారీ సత్యా! సారీ పాలా! సత్యపాలా! మీరు అలాగే మైకు చేతిలో పట్టుకుని అలాగే వుండండి, సమయం వచ్చినప్పుడు మరిన్ని వివరాల కోసం మిమ్మల్ని లైవ్ లో తీసుకునే ప్రయత్నం చేస్తాము”

“నిజలింగప్పా! ఇప్పుడు చెప్పండి మరిన్ని ఆసక్తికరమైన నిజాలు. ఇంతకీ జలజాదేవి నెల తప్పినట్టా లేదా! తప్పక పొతే మామిడికాయ ఎందుకు కొరుక్కుతిన్నట్టు?”

“ల్లతా! నేను ఇప్పుడు జలజాదేవి ఫ్లాట్ లోనే వున్నాను. మామిడి కొరుకుడు మీద మన ప్రోగ్రాం చూస్తూ కొంత ఆనందంగా, కొంత కోపంగా వున్నారు. పెళ్ళే కాని తనకు నెల తప్పడం ఏమిటని ఆగ్రహంగా వున్నారు. కానీ, ఆమె హావభావాలు చూస్తుంటే, సినిమాలు లేని ఈ కరోనా రోజుల్లో కూడా తన గురించి టీవీలో చూపిస్తున్నందుకు ఆనందమే ఎక్కువ కనబడుతోంది. ఇప్పుడు నేరుగా ఆవిడనే అడిగి తెలుసుకుందాము ఎందుకు మామిడికాయ కొరుక్కు తిన్నారో! టీవీ షో అనగానే హడావిడిగా లోపలకు వెళ్ళారు, మేకప్ చేసుకోవడానికి. అదిగో వచ్చారు.

“చూడండి జలజ గారూ! మామిడికాయ అంటే మీకు అంత ఇష్టమా! లేక ఆ ఫోటో పోస్టు చేయడానికి వేరే ఏదైనా కారణం ఉందా!”

“చూడండి లింగం గారు, అదే నిజలింగప్పగారు. సోషల్ మీడియాలో ఫోటోలు పోస్ట్ చేయడానికి వేరే కారణాలు ఉంటాయని ఇప్పుడే మీవల్ల తెలుసుకుంటున్నాను. పత్రికల్లో మా ఫోటోలు రావాలంటే అధికారికంగా యాడ్స్ రూపంలో కొంతా, అనధికారికంగా మరికొంతా పైకం వదిలించుకోవాలనే సంగతి మీకు తెలియంది కాదు. కానీ ఈ సోషల్ మీడియా బుజ్జాయి వుంది చూశారు, ఎంత ముద్దొస్తోందో! ఒక్క మామిడికాయ కొరుకుడు ఏమిటి, వంట రాకపోయినా అద్భుతమైన వంటకాలు పరమాద్బుతంగా స్వయంగా చేస్తున్నట్టు ఎన్ని ఫోటోలయినా, వీడియోలు అయినా ఎంచక్కా ఇట్టే పోస్ట్ చేసుకోవచ్చు. కాచుకుని వుండే మా అభిమానులు, వాటిని అందిపుచ్చుకుని లైకుల మీద లైకులు కొట్టుకుంటూ, షేర్లు చేసుకుంటూ ప్రపంచమంతా తిప్పుతారు. పైగా అంతా పూర్తిగా ఉచితం, ప్రభుత్వ పధకాలమల్లే! ఇక టీవీల పబ్లిసిటీ అంతా ఇంతా కాదు. మీరు మామూలుగా అయితే మా ఇళ్లకు వస్తారా, ఎక్కడో ఫైవ్ స్టార్ హోటల్లోనో, లేదా ప్రైవేట్ గెస్ట్ హౌసుల్లోనో గిఫ్టుబాటు ప్రెస్ మీట్లు పెట్టి పిలిస్తేనే కాని రాని మీరు, ఇప్పుడు చూడండి, మీ అంతట మీరే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు, కెమెరా మాన్ ని కూడా వెంటేసుకుని. పైగా లైవ్ టెలికాస్ట్ కూడా. మీయాంఖరమ్మే ఇందాక చెప్పింది కదా! నేను ఓ వర్ధమాన నటిని అని. అందుకే నెమ్మదిగా ఈ కరోనా కాలంలో పబ్లిసిటీ గుట్టుమట్లన్నీ తెలుసుకుంటున్నాను.

“తెలిసిందాండీ నిజ లింగప్ప గారు.

“అదిగో ఆ బుట్టలు పట్టుకుపొండి. వాటిల్లో మంచి రకం బేనిషా కొల్లాపూర్ మామిడిపళ్ళు వున్నాయి. తీసుకుపోయి మీ టీవీ వాళ్ళకు కూడా ఇవ్వండి. తింటూ తింటూ ఇలాంటి మంచి ప్రోగ్రాములు ఇంకా కొన్ని చేయవచ్చు.

“ధన్యవాద్! షుక్రియా, థాంక్స్, కృతజ్ఞతలు”

(09-06-2021)

సుశ్రవణం – భండారు శ్రీనివాసరావు

 సి.ఎస్.ఎన్.శర్మ గారు. ఫోనులో మాట్లాడే తీరును బట్టి నాకంటే వయసులో పెద్దవారయివుంటారని అనిపిస్తుంది. విశాఖ పోర్టు ట్రస్ట్ లో పనిచేసి రిటైర్ అయ్యారు. అనంతరం సత్యసాయి మీద వున్న భక్తి ప్రపత్తులతో పుట్టపర్తిలో భార్యతో కలిసి కొన్నాళ్లు నివాసం వున్నారు. పిల్లవాడు బాగా చదువుకుని పెద్ద డాక్టర్ అయ్యాడు. ఆయన ఉద్యోగరీత్యా శర్మగారి మకాం కూడా హైదరాబాదుకు మారింది. పుట్టపర్తిలో వుండగా సూర్య దినపత్రికలో నేను రాసే వ్యాసాలు చదివి ఒకరోజు ఫోన్ చేశారు. పుట్టపర్తి అనగానే నేను మా అన్నయ్య పర్వతాలరావు గారి గురించి చెప్పాను.

“ఆయన నాకు బాగా తెలుసు. బాబా గారి ప్రేయర్ కు వెళ్లినప్పుడు మేమిద్దరం చివరి వరసలో పక్కపక్కనే కూర్చునేవాళ్లం. వారికి అక్కడ పెద్దపెద్ద వాళ్ళందరూ బాగా తెలుసు. పోయి ముందు వరసలో కూర్చున్నా అభ్యంతర పెట్టేవాళ్లు యెవరూ వుండరు. అదే అడిగితే వారి సమాధానం ఏమిటో తెలుసాండి. చిరునవ్వు. అంతే. అలాంటి మనిషిని నేను నా జన్మలో చూడలేదు. తరవాత తరవాత వేరేవారి ద్వారా వారి గురించి సమాచారం తెలిసి ఇంకా ఆశ్చర్యపోయాను. ఆయనలా పెద్దపెద్ద ఉద్యోగాలు చేసినవాళ్లు స్వామి సేవలో వుండడం కొత్తేమీ కాదు. కానీ వారెవ్వరూ పర్వతాలరావుగారిలా నిరాడంబరంగా వుండలేరు. అది మాత్రం వాస్తవం”

శర్మగారికి బాగా చదివే అలవాటు వుంది. యెక్కడెక్కడి పుస్తకాలు సేకరించి శ్రద్ధగా చదువుతారు. చదివిన సంగతులు ఎవరితోనైనా పంచుకోవాలని అనుకుంటారు. శర్మగారికి చాలా విషయాలు తేదీలు, పేర్లతో సహా గుర్తు. కానీ అవన్నీ చెబుతూనే వున్నట్టుండి, “మరచిపోయానండీ మళ్ళీ గుర్తు చేసుకుని ఫోన్ చేస్తాను” అని పెట్టేస్తారు.

అలా ఈరోజు ఓ విషయం చెప్పారు.

విశాఖ పోర్టు ట్రస్ట్ లో పనిచేస్తున్నప్పుడు శర్మగారికి చర్ల గణపతి శాస్త్రి గారు అనే పండితుడితో పరిచయం కలిగింది. శాస్త్రిగారికి వాల్తేర్ లో చిన్న ప్రింటింగ్ ప్రెస్ వుంది. ఆయన వయసు యెనభై ఆరు సంవత్సరాలు. ఒక లూనా బండిపై వైజాగులో తిరుగుతూ వుండేవారు. ఆధ్యాత్మిక గ్రంధాలు అనేకం రాశారు. వారు రాసిన ‘గణపతి రామాయణ సుధ’ అనే గ్రంధం గురించి హిందూలో రివ్యూ వచ్చింది. అదొక చెత్త అనే అర్ధం వచ్చేట్టు వుంది ఆ రెవ్యూ. శాస్త్రిగారు అది చదివి బాధ పడతారు అనుకున్నా. కానీ ఆయన చాలా తేలిగ్గా తీసుకున్నారు. తర్వాత అదే గ్రంధానికి సాహిత్య అకాడమీ అవార్డు వచ్చింది.

“వారొకసారి విశాఖపట్నం రేడియోలో మాట్లాడారు. నేను కేసెట్ పై రికార్డు చేసుకున్నాను కూడా. ఇప్పుడు కేసెట్లు లేవుకదా! రికార్డర్లు లేవు. ఎలా అని గుంజాటన పడుతుంటే మా వాడు పదిహేను వందలు పెట్టి వాటిల్లో కొన్నిటిని సీడీలు గా మార్పించాడు”

శర్మగారు చెబుతూనే వున్నారు . ఇంతలో “ఏమిటో అండీ! మీకు చెప్పాలని చాలా విషయాలు గుర్తు పెట్టుకుంటాను. అదేమిటో సమయానికి మరిచిపోతుంటాను”

అంత పెద్దమనిషి పెద్ద మనసుతో ఏదో చెబుతుంటే వినడమే కదా నేను చేసేది. వాళ్ళు చెప్పేది అలా వింటుంటే ఆ వయసులో వారికి అదో తృప్తి. (నిజానికి వారి వయసెంతో నాకు తెలియదు. ఇంతవరకు చూడనూ లేదు)