నా పాదయాత్ర
తొమ్మిదేళ్ల కిందటి ముచ్చట
“పార్కుకు
వెడదామా?” అంది
మా ఆవిడ.
“నలభయ్
ఏళ్ళు ఆలస్యం అయిందేమో!” అనబోయి తెలివి తెచ్చుకుని, ఆ మాట బయటకు అనకుండా నాలుక కిందే
నొక్కిపట్టి యాభయ్
ఏళ్ళ కాపురాన్ని కాపాడుకునే ప్రయత్నంలో పడ్డాను.
మొత్తం మీద మా జీవన యానంలో ‘తొలి నడక’, నా
డెబ్బయ్యవ ఏట బ్రహ్మానందరెడ్డి
పార్కులో మొదలయింది.
‘మా నడక
మా కాళ్ళ మీద మేము నడవడానికి తల ఒక్కింటికి పాతిక రూపాయల టిక్కెట్టా! ఔరా’ అనబోయి
మళ్ళీ మా ఆవిడ తొలిసారి కోరిన కోరిక గుర్తొచ్చి గమ్మున ఉండిపోయాను.
అదే మొదటిసారి ఆ పార్కులో నా కుడి కాలు పెట్టడం.
ఇంత కాలం బ్రహ్మానందరెడ్డి పార్కు గురించి ఏదో బ్రహ్మాండంగా ఊహించుకుంటూ వచ్చిన
నేను అక్కడి వాతావరణం చూసి కాస్త నిరాశ పడ్డాను. నడక దారి చుట్టూ చెట్లు వున్నాయి
కానీ వాటిలో చాలావరకు ఎండిన మోడులే. పచ్చగా ఉండాల్సిన పొదలు కూడా గోధుమ వర్ణంలోకి
మారిపోయివున్నాయి. ఎండాకాలం కదా మనుషులమే మోడులుగా తయారవుతున్నప్పుడు చెట్లు అనగా
యెంత అని సరిపుచ్చుకున్నాను.
నాకెందుకో అక్కడ పచ్చటి వృక్షాలకంటే నడిచే
మనుషులే ఎక్కువ అన్న భావన కలిగింది. అది ఎల్లా వుంటే ఏమిటి మళ్ళీ మళ్ళీ వచ్చేదా
ఏమిటి నా పిచ్చికాని.
ఈ ఉరుకుల పరుగుల హైదరాబాదు నగరంలో ఇంతమంది
నడిచేవాళ్ళు వున్నారా అనిపించింది. వారంలో ఒక్కరోజయినా అందరూ వాహనాలు షెడ్లో
పెట్టి నటరాజా సర్వీసు మొదలు పెడితే నగర ఆరోగ్యం చక్కబడుతుంది కదా అని కూడా అనిపించింది.
కానీ అది అత్యాశ. పార్కులో నడవడానికి కార్లు
వేసుకు వచ్చేవాళ్ళు ఆఫీసులకు కూడా అలా నడిచి వెడతారా!
ఊహాతీతం.
Note: Please
Preserve the ticket అని ఎంట్రీ టికెట్ మీద రాశారు. లాటరీ
తీసి కోటి రూపాయలు ఇస్తారేమో!
