నేను కూడా చెప్పలేని నిజం
ఇది ఈ సిరీస్ లో 323 వ భాగం. గతంలో ఏనాడు రాయడానికి సంశయించని, తటపటాయించని కొన్ని సున్నితమైన అంశాలు ఇందులో వున్నాయి. ఇతరుల గౌరవానికి భంగం కలగకుండా, సత్యానికి దూరం జరగకుండా చాలా జాగ్రత్తగా ప్రస్తావించాల్సిన విషయం. రాత్రంతా ఆలోచించి, తెలతెలవారుతుండగా పూర్తి చేశాను. అయినా పోస్టు చేయడానికి ముందు ఎన్నో సందేహాలు. ఒక పదం ఎక్కువ రాకుండా, చిన్న అపార్దానికి కూడా చోటివ్వకుండా రాయడం నిజానికి కత్తి మీద సామే. జీవిత చరిత్రను, లేదా ఆత్మ కధను రాయడంలో ఈ అంశమే ప్రధానంగా రచయితను బాగా కలవర పరుస్తుంది. మా పెద్దన్నయ్య భండారు పర్వతాల రావు గారు చెప్పినట్టు ఆత్మ స్తుతి, పర నిందకు ఏమాత్రం అవకాశం ఇవ్వకూడదు.. చదువరికి ఈ రెండు విషయాల్లో ఏ మాత్రం అనుమానం కలిగినా ఇక ఆ రచన నిరర్ధకం.
పాత్రికేయ మిత్రుడు, చిన్న వయసులోనే పెద్ద పేరు, అదీ మంచి పేరు తెచ్చుకున్న Amar Devulapalli దేవులపల్లి అమర్ డెబ్బయి వసంతాల పండగను అమర్ కుటుంబ సభ్యులు చక్కటి కుటుంబ వాతావరణంలో, బంధు మిత్రుల సమక్షంలో గొప్ప వేడుకగా నిర్వహించారు. జర్నలిజంలో కాకలు తీరిన పెద్దలతో సహా, కేవీపీ రామచంద్రరావు గారి వంటి సీనియర్ రాజకీయ నాయకులను ఒక్కచోట కలుసుకునే అవకాశం కల్పించిన అమర్ కు ధన్యవాదాలు.
అమర్ ని చూస్తే నాకు ముచ్చటేస్తుంది. క్యాబినెట్ హోదా కలిగిన రెండు పదవులను అనేక సంవత్సరాల పాటు నిర్వహించాడు. జాతీయ స్థాయి గుర్తింపు కలిగిన ఐ.జే. యు. అధ్యక్ష పదవి, సెక్రెటరీ జనరల్ పదవి పొందాడు. ప్రెస్ కౌన్సిల్ సభ్యుడిగా పనిచేశాడు. ఇక ప్రింట్ జర్నలిజంలో అనేక ప్రముఖ దిన పత్రికల్లో పెద్ద స్థాయి ఉద్యోగాలు చేశాడు. డేట్ లైన్ పేరుతో పలు దినపత్రికల్లో అమర్ నిర్వహించిన శీర్షిక పాత్రికేయుడిగా ఆయన పేరు ప్రఖ్యాతులను ద్విగుణీకృతం, త్రిగుణీకృతం చేసింది. తదనంతర కాలంలో టీవీ మీడియా రంగ ప్రవేశం చేసి రాజకీయ చర్చలకు కొత్త సొగసు అద్దాడు. జర్నలిస్టుగా ఇన్ని అవతారాలు ఎత్తినా, ఆహార వ్యవహారాల్లో కానీ, ఆహార్యంలో కానీ, మాట తీరులో కానీ, హాయిగా, భోళాగా, నోరారా నవ్వే పద్దతిలో కానీ, ఇన్నేళ్ళుగా చూస్తూ వస్తున్నాను ఎలాంటి మార్పు ఇసుమంత కూడా లేదు.
ఈ సమావేశంలో ఆయనే చెప్పినట్టు పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు వాళ్ళు కోరుకున్నట్టుగా చేశాడు. శృతి, రాహుల్ అమర్ కు కుడి ఎడమ భుజాలు. ముచ్చటగా మనుమడు, మనుమరాలు. కోడలు రిషిక కూడా జర్నలిష్టే. రాత్రి వేడుక నిర్వహణలో కుమార్తె, అల్లుడు, కొడుకు, కోడలు పూర్తి బాధ్యతను తమ భుజాలకు ఎత్తుకున్నారు.
అలనాటి అయోధ్య రాముడికి మాదిరిగా, అమర్ కు అండాదండాగా సదా కనిపెట్టుకుని వుండే తమ్ముళ్లు అజయ్, విజయ్, చెల్లెలు వీణ.
భార్య శ్రీమతి సులోచన గారు కేంద్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగం చేస్తూ చాలా కాలం అమర్ బరువు బాధ్యతలను పంచుకున్నారు. నిజానికి నిజమైన జర్నలిస్టును భరించేది అతడి భార్యే. కాబట్టి అమర్ ఉద్యోగ విజయాల్లో సులోచన గారికి సింహభాగం క్రెడిట్ దక్కి తీరాలి.
ఇంతకీ నేను కూడా గత మూడు దశాబ్దాలకు పైగా నోరు విప్పి చెప్పని ఆ నిజం ఏమిటంటారా?
కృతజ్ఞతను బాహాటంగా వ్యక్తం చేయడానికి చాలా ధైర్యం కావాలి. అలాంటి వ్యక్తిని నేను ఈనాడు, అంటే 10-06-2026 నాటి రాత్రి కళ్ళారా చూసాను.
ఒక పాత్రికేయుడి నోటంట వెలువడిన ఈ పలుకులకు నాతో పాటు ప్రముఖ సంపాదకులు, పాత్రికేయులు ప్రత్యక్ష సాక్షులు.
ఆయన నుడివిన మాటలు: (సరిగ్గా ఇలానే కాకపోయినా, భావం బోధపడడానికి కొంచెం మార్పులు చేర్పులు)
‘ఆ రోజుల్లో అంటే, 1990 వ దశకంలో నేను హైదరాబాదులో ఒక ప్రముఖ దినపత్రికకు న్యూస్ బ్యూరో చీఫ్ గా పనిచేస్తున్నాను. అప్పటికే అనేక జిల్లాల్లో, జిల్లా కరస్పాండెంటుగా పనిచేసిన అనుభవం వుంది. ఆ రోజుల్లో జిల్లా అధికారులుగా పనిచేసిన అనేకమంది ఐ.ఎ.ఎస్, ఐ.పీ.ఎస్. అధికారులతో నాకు వృత్తిరీత్యా సన్నిహిత సంబంధాలు ఉండేవి. తదనంతర కాలంలో వాళ్ళు కూడా నా లాగే హైదరాబాదు చేరుకుని సచివాలయంలో అత్యంత కీలక స్థానాల్లో కుదురుకున్నారు. ఏ పని కావాలన్నా చిటికెలో చక్కదిద్దగల పరిచయాలు నావి.
‘అయితేనేమి, నా సొంత అవసరం విషయంలో అవి పనికి రాలేదు. పనికి రాలేదు అనడం కంటే వాటిని నేను ఉపయోగించుకోలేదు అనడం సముచితంగా వుంటుంది. నేను ఒక పాత్రికేయుడినే కాదు, నాకు మరో పాత్ర వుంది. జర్నలిస్టుల సంఘానికి నాయకత్వ బాధ్యత. కాబట్టి ఎంత చిన్న తప్పు చేసినా, పొరబాటున, ఏదైనా పొరపాటు పని చేసినా అది అగ్గిలా రాజుకుంటుంది. ఆ ఎరుకతోనే నా వృత్తి జీవితాన్ని కొనసాగించాను.
‘అవసరమా అప్పట్లో పెద్దది. నాకున్న పెద్ద పరిచయాలతో పోల్చుకుంటే చిన్నది. అయినా నా తటపటాయింపు నాది.
‘నాలో ఈ సందిగ్ధతను తోటి పాత్రికేయ మిత్రుడు ఒకరు గమనించాడు. అతడు అప్పటికే రేడియో విలేకరిగా నలుగురికి తెలిసిన వాడు. అతడి మాటకు విలువ వుంది. అతడే నన్ను కదిలించాడు.
‘మనం అడిగేది కేవలం మాట సాయం. ఎవరూ వేలెత్తి చూపలేరు. నాకా మంత్రి గారు బాగా తెలుసు. వెళ్లి అడుగుతాను. చేస్తే చేస్తాడు, లేకపోతే లేదు. పని జరిగితే మంచిది’ అంటూ నన్ను ప్రోత్సహించి, తన గిర్నారు స్కూటరు మీద మంత్రి ఇంటికి వెంటబెట్టుకుని తీసుకు వెళ్ళాడు. ఆ రోజుల్లో నాకు స్కూటరు కూడా లేదు.
‘ఇదిగో! ఇప్పుడు మనం అందరం కూర్చొన్న ఈ ఎమ్మెల్యే కాలనీ రిక్రియేషన్ సెంటర్ కు దగ్గర లోనే ఆ మంత్రి గారి నివాసం. ఆ రోజుల్లో అక్కడా అక్కడా విసిరేసినట్టు ఒకటి రెండు ఇళ్లు తప్ప అన్నీ పొలాలే. కాలి బాట మీద ఎత్తుపల్లాలలో స్కూటరు నడుపుతుంటే మధ్యలో సైలెన్సర్ ఊడి కిందపడింది. దాన్ని జాగ్రత్తగా తీసి పట్టుకుని మంత్రి ఇంటికి చేరాము. ఇంట్లో పూజ ఏదో జరుగుతున్నట్టు వుంది. ఆయన సాదరంగా వెంటబెట్టుకుని లోపలకు తీసుకు వెళ్ళారు. భార్యను పరిచయం చేశారు. వచ్చిన పని చెబితే ‘ఇదెంత పని?’ అన్నట్టు మాట్లాడారు. దాన్నిబట్టే అర్ధం అయింది ఇది అయ్యే పని కాదని. పని కాదనుకునే వెళ్ళాము కనుక నిరాశ కలగలేదు.
‘ఇక్కడ చెప్పాల్సింది వేరే. మనం జర్నలిస్టులం అనేక ఎగుడు దిగుడ్లు దాటుకుంటూ ఒక స్థాయికి చేరతాము. నాకు ఈ రోజుతో డెబ్బయి నిండాయి. ఇరవై ఏళ్ళ కిందటే పిల్లలు సెటిల్ అయ్యారు. పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాయి. బాధ్యతలు అన్నీ పూర్తయ్యాయి.
‘ఆ రోజు నేను అడగకుండానే తన స్కూటర్ మీద వెంట బెట్టుకు వెళ్ళిన మిత్రుడు కూడా ఇప్పుడు మన మధ్యలోనే వున్నారు. నా కంటే వయసులో పదేళ్లు పెద్ద. ఆయనే ఇంకా జీవితంలో పూర్తిగా సెటిల్ అయినట్టు లేదు’
తన పుట్టిన రోజు వేడుకకు హాజరైన పెద్దలు అందరూ తన గురించి చెప్పిన నాలుగు మంచి మాటలకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ అమర్ తన ప్రసంగం చివర్లో నా గురించి చెప్పిన మాటలు ఇవి.
థాంక్స్! అమర్! మూడు దశాబ్దాలు దాటిన తర్వాత జీవితంలో ఒక స్థాయికి ఎదిగిన పిదప నన్నిలా గుర్తు చేసుకున్నందుకు.
YOU ONLY CAN SPEAK OPENLY LIKE THIS.
కింది ఫోటో:
దేవులపల్లి అమర్ డెబ్బయ్యవ పుట్టిన రోజు వేడుకలు.
(ఇంకా వుంది)
